Πρόκειται για μια εκφυλιστική́ νόσο που προκαλεί́ προοδευτική́ απώλεια του αρθρικού́ χόνδρου της άρθρωσης του ισχίου. Έχει επίπτωση 88 ανά́ 100.000 ανθρώπους το έτος και αφορά κυρίως ανθρώπους άνω των 50-60 ετών, αλλά σπανιότερα και νεότερους.

Παράγοντες κινδύνου

• γυναικείο φύλο
• αυξημένη ηλικία
• κληρονομικότητα
• μυϊκή αδυναμία
• βαριά σωματική εργασία και  έντονη αθλητική́ δραστηριότητα
• τραυματισμός
• ιστορικό́ δυσπλασίας του ισχίου, επιφυσιολίσθησης και οστεοχονδρίτιδας της μηριαίας κεφαλής σε παιδική ηλικία.

Συμπτώματα

Εκδηλώνεται με επίμονο πόνο που εμφανίζεται χαρακτηριστικά́ τη νύχτα ή κατά́ την ξεκούραση, ελάττωση της ικανότητας βάδισης και ενίοτε με αίσθημα αστάθειας ή κλειδώματος της άρθρωσης.

Η δυσκαμψία εκδηλώνεται με περιορισμό́ της έκτασης και κάμψης και σχεδόν πλήρη κατάργηση της έσω στροφής του ισχίου.

Διάγνωση

Βασίζεται στο ιστορικό και την κλινική εξέταση και επιβεβαιώνεται με τον ακτινολογικό έλεγχο. Σπανιότερα, ο ασθενής χρειάζεται να υποβληθεί σε μαγνητική τομογραφία.

Αιματολογικές εξετάσεις μπορεί να χρειαστούν για να αποκλειστούν άλλες παθήσεις και να ταυτοποιηθεί η μορφή της αρθρίτιδας (π.χ. ρευματοειδής αρθρίτιδα).

Συμπληρωματικές ακτινογραφίες της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης και του σύστοιχου γόνατος βοηθούν στον εντοπισμό επιπλέον παθολογίας.

Θεραπεία

Στόχος είναι η μείωση έως και εξάλειψη του πόνου και η βελτίωση του εύρους κίνησης.

Συντηρητική
Στόχος είναι η ελάττωση του πόνου, η αύξηση της λειτουργικότητας της άρθρωσης και η όσο το δυνατόν επιβράδυνση της εξέλιξης της φθοράς της.

Η αγωγή στα αρχικά στάδια με μέτρια συμπτωματολογία περιλαμβάνει:
• απώλεια σωματικού βάρους (εάν είναι απαραίτητο)
• αλλαγές στις δραστηριότητες του ατόμου
• φυσικοθεραπεία
• βοηθήματα βάδισης (μπαστούνι)
• φαρμακευτική αγωγή

Η παχυσαρκία επιδεινώνει τα συμπτώματα και την εξέλιξη της νόσου. Η απώλεια βάρους θα προσφέρει ανακούφιση, αναβαθμίζοντας την ποιότητα ζωής και επιμηκύνοντας τη βιωσιμότητα των βεβαρημένων αρθρώσεων.

Σημαντική είναι η αποφυγή δραστηριοτήτων που προκαλούν έξαρση των συμπτωμάτων, όπως το ανέβασμα και κατέβασμα της σκάλας, καθώς και η ένταξη δραστηριοτήτων στην καθημερινότητα που δυναμώνουν το μυϊκό σύστημα ενώ παράλληλα διατηρούν ή και αυξάνουν το εύρος κίνησης. Μια πολύ καλή άσκηση που δεν έχει φορτία είναι η κολύμβηση.

Οι ασκήσεις και η φυσικοθεραπεία βελτιώνουν το εύρος της κίνησης, ενώ ταυτόχρονα ενισχύουν τις μυϊκές ομάδες των κάτω άκρων. Το πρόγραμμα της φυσικοθεραπείας πρέπει να προσαρμόζεται στις ανάγκες του κάθε ασθενή.

Η χρήση υποστηρικτικών μέσων βάδισης, όπως το μπαστούνι, βοηθά στην αποφόρτιση των αρθρώσεων που πάσχουν.

Φαρμακευτικά η χρήση παυσίπονων και μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών μπορεί να βοηθήσει στα πρώιμα στάδια.

Οι ενδαρθρικές ενέσεις υαλουρονικού οξέος επιφέρουν ανακούφιση των συμπτωμάτων σε μεγάλο ποσοστό ασθενών. Το φάρμακο αποτελεί ένα φυσιολογικό παράγωγο της άρθρωσης και έχει ισχυρές λιπαντικές ιδιότητες βοηθώντας στη βελτίωση της κινητικότητας του ασθενούς.

Η ενδαρθρική έγχυση αυτόλογου πλάσματος πλούσιου σε αιμοπετάλια (PRP) αποτελεί την πιο μοντέρνα και υποσχόμενη μέθοδο για την αντιμετώπιση της πρώιμης οστεοαρθρίτιδας. Η επουλωτική ικανότητα του πλάσματος οφείλεται στους αυξητικούς παράγοντες που απελευθερώνονται από τα αιμοπετάλια.

Χειρουργική
Όταν η συντηρητική αγωγή αποτύχει και η ποιότητα ζωής του ασθενούς δεν είναι ικανοποιητική, τότε συστήνεται η χειρουργική θεραπεία.

Αρθροσκόπηση
Η αρθροσκοπική́ χειρουργική του ισχίου ενδείκνυται κυρίως σε νεαρούς ενήλικες με εκφυλιστικές βλάβες του επιχείλιου χόνδρου.

Αρθροπλαστική ισχίου
Η χειρουργική θεραπεία αφορά́ κύρια την ολική́ αρθροπλαστική του ισχίου. Ενδείκνυται σε τελικού́ σταδίου συμπωματική́ και επίπονη αρθρίτιδα. Προτιμάται για ασθενείς μέσης και μεγάλης ηλικίας (>50 ετών). Χρησιμοποιούνται τεχνικές ελάχιστης επεμβατικότητας και προστασίας των μαλακών μορίων. Η εξέλιξη της τεχνολογίας επιτρέπει τη χρήση εμφυτευμάτων που διατηρούν το οστικό́ υπόστρωμα του ασθενούς και καθηλώνονται στην οστέινη πύελο και στο μηριαίο οστό́. Η διάρκεια επιβίωσης της ολικής αρθροπλαστικής κυμαίνεται πλέον των 20 ετών.

Με τις σύγχρονες τεχνικές ελάχιστης επεμβατικότητας (M.I.S.) και πρωτοκόλλων ταχείας ανάνηψης από́ την αναισθησία η νοσηλεία διαρκεί́ 2-3 ημέρες με κινητοποίηση του ασθενούς από την πρώτη μετεγχειρητική́ ημέρα. Σε αυτό́ βοηθούν η μικρότερη χειρουργική τομή́, η μη απώλεια αίματος, ο μειωμένος μετεγχειρητικός πόνος και το άμεσο πρόγραμμα φυσιοθεραπείας και αποκατάστασης.

Η χειρουργική μας ομάδα έχει τη δυνατότητα να προσφέρει εξατομικευμένες λύσεις, βελτιώνοντας την ποιότητα ζωής του ασθενούς και να δώσει οριστική́ λύση στο πρόβλημα της οστεοαρθρίτιδας του ισχίου.

Θύλακος ονομάζεται κάθε σώμα με τη μορφή μικρού σάκου που περιέχει υγρό και βρίσκεται ανάμεσα σε μαλακά μόρια και οστά, ώστε να μειώνει τη μεταξύ τους τριβή κατά τη σχετική κίνηση αυτών.

Η θυλακίτιδα είναι ουσιαστικά η φλεγμονή του θυλάκου.

Υπάρχουν δύο μεγάλοι θύλακες οι οποίοι συνήθως ερεθίζονται.

Η θυλακίτιδα ισχίου προκαλείται από την φλεγμονή του θύλακα που βρίσκεται στο εσωτερικό του ισχίου και προκαλεί πόνο στη βουβωνική χώρα.

Ο άλλος θύλακας που φλεγμαίνει βρίσκεται στον μείζων τροχαντήρα και προκαλεί τροχαντηρίτιδα.Και οι δύο καταστάσεις αντιμετωπίζονται με παρόμοιο τρόπο.

Θυλακίτιδα Ισχίου: Συμπτώματα

Η θυλακίτιδα ισχίου έχει ως κύριο σύμπτωμα τον πόνο στο εσωτερικό του ισχίου, που αντανακλά και στο εξωτερικό της περιοχής του μηρού.

• Στα πρώτα στάδια ο πόνος είναι έντονος
• Σε προχωρημένο στάδιο ο πόνος χειροτερεύει και εξαπλώνεται σε μεγαλύτερη περιοχή του ισχίου και μερικές φορές μέχρι το γόνατο ή την γάμπα
• Ο πόνος επιδεινώνεται όταν ξαπλώνετε στο ισχίο, όταν κάθεστε για πολλές ώρες ή όταν σηκώνεστε από μια καρέκλα ή από το κρεβάτι το πρωί
• Τα πρώτα βήματα μετά την έγερση από κρεβάτι ή καρέκλα είναι πολύ επώδυνα, ενώ μετά από 5-10 μέτρα υποχωρεί η οξύτητά τους, αλλά παραμένουν κατά τη διάρκεια της ημέρας

Θυλακίτιδα Ισχίου: Παράγοντες κινδύνου

Εάν και η φλεγμονή μπορεί να εμφανιστεί στον οποιονδήποτε, είναι πιο συχνή σε γυναίκες, ιδίως μετά από εγκυμοσύνη, μεσήλικες, ηλικιωμένους και σε δρομείς ή ποδηλάτες.

Οι πιο συχνοί παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση της θυλακίτιδας ισχίου είναι οι εξής:

• Επαναλαμβανόμενοι τραυματισμοί: συνήθως συμβαίνουν από τρέξιμο, ιδίως σε τσιμέντο ή ανώμαλο έδαφος, ανάβαση σκαλοπατιών, ποδήλατο ή ορθοστασία για μεγάλες περιόδους
• Κακή στάση σώματος : οφείλεται σε σκολίωση, αρθρίτιδα της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης και σε άλλες διαταραχές της σπονδυλικής στήλης
• Ανισοσκελίες των κάτω άκρων
• Παθολογικές καταστάσεις: ρευματοειδής αρθρίτιδα, ουρική αρθρίτιδα και η ψωρίαση
• Χειρουργικές επεμβάσεις: οστεοσύνθεση καταγμάτων ισχίου, αρθροπλαστικές ισχίου
• Παρουσία οστεοφύτων ή ασβεστώσεις : αναπτύσσονται μέσα στους τένοντες που συνδέουν τους μυς με τον τροχαντήρα και μπορεί να προκαλέσουν φλεγμονή.

Πώς πραγματοποιείται η διάγνωση;

Η διάγνωση πραγματοποιείται με τη λήψη ιστορικού από τον ασθενή και την κλινική εξέταση. Σχετικά με τις απεικονιστικές εξετάσεις, αυτές μπορεί να χρειαστούν για την αποκλεισμό άλλων τραυματισμών.

Θυλακίτιδα Ισχίου: Θεραπεία

Συντηρητική Θεραπεία                                                                                                 

Η θεραπεία της θυλακίτιδας ισχίου είναι κυρίως συντηρητική και περιλαμβάνει :

• Αποφυγή δραστηριοτήτων που επιδεινώνουν τον πόνο
• Λήψη μη στεροειδώναντιφλεγμονωδών φαρμάκων
• Παγοθεραπεία5-10 λεπτά ανά 3-4 ώρες την ημέρα.
• Ειδική φυσικοθεραπεία και ασκήσεις και διατάσεις μυών

Χρήσιμη είναι η κολύμβηση, ιδίως σε περιπτώσεις αθλητών που δε θέλουν να μείνουν πίσω σε φυσική κατάσταση.

• Έγχυση στεροειδών ή βιολογικής θεραπείας(PRP)

Χειρουργική Θεραπεία

Εάν οι συντηρητικές θεραπείες είναι αναποτελεσματικές και η θυλακίτιδα ισχίου επιδεινώνεται, συνιστάται η χειρουργική θεραπεία, πράγμα πολύ σπάνιο, όπου πραγματοποιείται αφαίρεση του θύλακα.

Η ολική αρθροπλαστική ισχίου είναι μια εξειδικευμένη χειρουργική τεχνική που έφερε επανάσταση στην Ορθοπαιδική. Επιτρέπει σε χιλιάδες ασθενείς – κυρίως μεγάλης ηλικίας, αλλά και νεότερους – με κατάγματα, βαριές εκφυλιστικές αρθρίτιδες του ισχίου και ρευματοειδείς αρθρίτιδες, να έχουν μια φυσιολογική ζωή κι έναν ομαλό κι ανώδυνο τρόπο βάδισης, χωρίς χωλότητα ή χρήση φαρμακευτικής αγωγής.

Οι σύγχρονες τεχνικές ολικής αρθροπλαστικής του ισχίου είναι ελάχιστα επεμβατικές. Αυτό δε σημαίνει απλά ότι πραγματοποιείται μικρή τομή, αλλά ότι συνοδεύονται από πολύ χαμηλό ποσοστό επιπλοκών κι αφετέρου επιτρέπουν την άμεση κινητοποίηση του ασθενούς, μέσα σε λίγες ώρες μετά το χειρουργείο!

Επιπλέον, οι σύγχρονες τεχνικές ενσωματώνουν την τελευταία λέξη της ιατρικής τεχνολογίας. Χρησιμοποιούνται δηλαδή εμφυτεύματα που είναι κατασκευασμένα από φιλικά στον οργανισμό υλικά. Επίσης, προσομοιάζουν σε εντυπωσιακό βαθμό την φυσική μηχανική του ισχίου και έχουν διάρκεια ζωής μεγαλύτερη των 20 ετών!

Αυτό σημαίνει ότι για πολλούς ασθενείς, οι τεχνητές αρθρώσεις που αντικαθιστούν τις φθαρμένες κατά την επέμβαση ολικής αρθροπλαστικής του ισχίου, παραμένουν λειτουργικές εφ’ όρου ζωής!

Επομένως, η ολική αρθροπλαστική του ισχίου θεωρείται, μια από τις πιο ασφαλείς και κλινικά αποτελεσματικές επεμβάσεις στο χώρο της χειρουργικής. 

Πότε πρέπει να κάνω αρθροπλαστική στο ισχίο;

Προφανώς η συντηρητική αγωγή, η οποία περιλαμβάνει εγχύσεις, βιολογικές θεραπείες, φυσικοθεραπεία, με ή δίχως ταυτόχρονη χορήγηση φαρμάκων, επιδρά ανακουφιστικά δίχως όμως να αντιμετωπίζει τη βλάβη της άρθρωσης, η οποία είναι μη αναστρέψιμη. Οι θεραπείες αυτές μπορούν να καθυστερήσουν την εξέλιξη της πάθησης για μερικά χρόνια.

Όταν η συντηρητική αγωγή δεν αρκεί για να περιορίσει τα συμπτώματα, η χειρουργική αντιμετώπιση για την αρθρίτιδα, αποτελεί μονόδρομο. Συνιστάται δηλαδή, η αντιμετώπιση της αρθρίτιδας με αρθροπλαστική ισχίου.

Σήμερα, υπάρχουν εξελιγμένες χειρουργικές μέθοδοι, οι οποίες προσαρμόζονται στις εξατομικευμένες ανάγκες του κάθε ασθενούς με εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Η νέα χειρουργική προσέγγιση είναι γνωστή ως ‘’Fast Track Surgery’’. Πρόκειται για την αρθροπλαστική του ισχίου που χαρακτηρίζεται από το τρίπτυχο ελάχιστη επεμβατικότητα, άμεση κινητοποίηση και ταχεία αποκατάσταση.

Ποια είναι τα πλεονεκτήματα των νέων τεχνικών;

• Βελτιστοποίηση των τεχνικών αναλγησίας και αναισθησίας
  Η αναισθησία κατά βάση είναι ραχιαία, επισκληρίδια και όχι γενική.

• Τεχνικές ελάχιστης επεμβατικότητας (Minimally Invasive Surgery)
  Η τεχνητή άρθρωση τοποθετείται με πολύ μικρότερη τομή σε σύγκριση με τη συμβατική μέθοδο με σκοπό την ελαχιστοποίηση του τραύματος και άρα τη γρηγορότερη αποκατάσταση. Χάρη στη χειρουργική τεχνική η μετεγχειρητική φλεγμονή και το οίδημα ελαχιστοποιούνται, ενώ η απώλεια αίματος είναι μικρή, με τις ανάγκες για μετάγγιση να μηδενίζονται.

Η ελάχιστα επεμβατική ολική αρθροπλαστική ισχίου μπορεί να συνδυαστεί και με ψηφιακή υποβοήθηση (computer assisted surgery) και με πλοήγηση (navigation).

Πρέπει όμως να τονιστεί πως η ικανότητα και εξειδίκευση του χειρουργού δεν μπορεί να υποκατασταθεί.

• Ειδικά εμφυτεύματα
  Χρησιμοποιούνται εξατομικευμένες προθέσεις οι οποίες είναι πολύ ανθεκτικές και απολύτως συμβατές με τον ανθρώπινο οργανισμό. Επιτρέπουν πλήρες εύρος κίνησης και κατ’ επέκταση άριστο λειτουργικό αποτέλεσμα.

• Αποθεραπεία  
  Ο ασθενής σηκώνεται από το κρεβάτι λίγες ώρες μετά το χειρουργείο. Παραμένει στο νοσοκομείο κατά μέσο όρο 3–4 μέρες, ενώ η παραμονή μπορεί να είναι ακόμη και ημερήσια με βάση το ιστορικό και τη φυσική κατάσταση του ασθενούς. Ο ασθενής κρατάει πατερίτσα ή μπαστούνι για 2-4 εβδομάδες και βαθμιαία επανέρχεται στις δραστηριότητές του. Έχει πλήρη αυτονομία χωρίς να εξαρτάται από την υποστήριξη του οικογενειακού περιβάλλοντος. Δεν υπάρχει ανάγκη για νοσηλεία σε κέντρα αποκατάστασης.

Η ολική αρθροπλαστική ισχίου συνδυάζοντας τις νέες τεχνικές ελάχιστης επεμβατικότητας με τα πρωτόκολλα αναισθησίας, αναλγησίας και φυσικοθεραπείας εξασφαλίζει ελάττωση του πόνου με άμεση κινητοποίηση από τη μια πλευρά και ταχεία αποκατάσταση με εξαιρετικά λειτουργικά αποτελέσματα από την άλλη.