Πολλές φορές,  ο ενοχλητικός πόνος στο πόδι δεν υποχωρεί με τίποτα, ενώ – αντιθέτως – επιδεινώνεται με την ορθοστασία, τα ψηλά τακούνια, κ.ά. Η σκέψη οδηγείται απ’ ευθείας σε προβλήματα της μέσης και σε πιθανές κήλες μεσοσπονδυλίων δίσκων.

Κάποιες φορές όμως το πρόβλημα είναι εκεί που βρίσκεται ο πόνος και όχι σε απομακρυσμένη θέση. Πιθανόν λοιπόν να πάσχετε από σύνδρομο ταρσιαίου σωλήνα.

Τι είναι το σύνδρομο ταρσιαίου σωλήνα;

Το σύνδρομο ταρσιαίου σωλήνα σχετίζεται με την πίεση ή το «στρίμωγμα» στο οπίσθιο κνημιαίο νεύρο. Δίνει  συμπτώματα καθ’ όλη την πορεία του νεύρου, από το επίπεδο της ποδοκνημικής άρθρωσης (αστραγάλου), περιφερικότερα και εσωτερικά στο άκρο πόδι μέχρι τα δάκτυλα.

Το οπίσθιο κνημιαίο νεύρο βρίσκεται μαζί με την αντίστοιχη αρτηρία και φλέβα μέσα σε έναν ισχυρό σύνδεσμο από την έσω πλευρά της ποδοκνημικής άρθρωσης.

Το σύνδρομο ταρσιαίου σωλήνα είναι αντίστοιχο με το σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα στο χέρι.

Αιτίες

Κάθε αιτία που ασκεί πίεση στο οπίσθιο κνημιαίο νεύρο μπορεί να προκαλέσει πιεστική νευροπάθεια.

Σημαντικοί προδιαθεσικοί παράγοντες για σύνδρομο ταρσιαίου σωλήνα αποτελούν η πλατυποδία, καλοήθεις όγκοι της περιοχής (π.χ. γάγγλια, κιρσοειδώς διατεταμένες φλέβες, τενοντοπάθεια του οπίσθιου κνημιαίου τένοντα, οστεόφυτα, κ.ά.), τραυματισμοί της περιοχής, συστηματικά νοσήματα (π.χ. σακχαρώδης διαβήτης, αρθρίτιδα, ρευματοπάθειες, κ.ά.).

Συμπτώματα

Τα συμπτώματα συνδρόμου ταρσιαίου σωλήνα μπορεί να είναι αίσθημα καύσου, νυγμώδες άλγος, ηλεκτρική εκκένωση, αιμωδίες (μουδιάσματα), διαξιφιστικός πόνος, κ.ά.

Τα συμπτώματα τυπικά εμφανίζονται στην έσω επιφάνεια του ποδιού, στο πέλμα και την ποδική καμάρα, ακόμα και στην πτέρνα ή τη γαστροκνημία.

Αν και μπορεί να εμφανιστούν αιφνιδίως, συνήθως προκαλούνται μετά από υπερκαταπόνηση, παρατεταμένη ορθοστασία ή μετά από εφαρμογή νέων υποδημάτων.

Διάγνωση

Η κλινική εξέταση από τον ορθοπαιδικό οφείλει να είναι λεπτομερής και σχολαστική, ώστε να προσδιοριστεί αρχικά το επίπεδο της πίεσης και οι δομές που νευρώνονται από το οπίσθιο κνημιαίο νεύρο.

Στη συνέχεια και με σειρά σημαντικότητας, θα χρειαστεί να γίνει ηλεκτρομυογράφημα κάτω άκρων, το οποίο όταν δεν οδηγεί σε διάγνωση,  συμπληρώνεται με μαγνητική τομογραφία του άκρου ποδός με σκιαγραφικό.

Θεραπεία

Η θεραπεία του συνδρόμου ταρσιαίου σωλήνα ξεκινά πάντα με συντηρητικά μέσα, όπως είναι η ανάπαυση, η παγοθεραπεία, η ελαστική επίδεση, η ακινητοποίηση με νάρθηκα, η φυσικοθεραπεία, οι τοπικές εγχύσεις αναισθητικού με αντιφλεγμονώδη παράγοντα, οι ειδικές κατασκευές υποδημάτων, κ.ά.

Είναι σημαντικό να αρχίσει θεραπεία του συνδρόμου σε αρχικά στάδια, διότι η παρατεταμένη πίεση στο νεύρο μπορεί να οδηγήσεισε μόνιμη βλάβη που δεν επανέρχεται ακόμα και με χειρουργική αποσυμπίεση.

Αν για ένα σχετικά μεγάλο διάστημα (περίπου 6 μήνες) η συντηρητική θεραπεία δεν φέρει αποτελέσματα, τότε απαιτείται χειρουργική αποσυμπίεση του ταρσιαίου σωλήνα.

Η επέμβαση έγκειται στην απελευθέρωση του οπίσθιου κνημιαίου νεύρου και την εξαίρεση τυχόντων παραγόντων πίεσης σε αυτό.

Η διαδικασία είναι σχετικά απλή και ο ασθενής δεν χρειάζεται να νοσηλευτεί στο νοσοκομείο, λόγω του ότι εφαρμόζονται τεχνικές ελάχιστα επεμβατικής χειρουργικής που του επιτρέπουν να επιστρέψει άμεσα στο οικείο περιβάλλον του.

Η είσφρυση όνυχος (ονυχοκρύπτωση) είναι μια πολύ συχνή πάθηση του νυχιού, κατά την οποία το νύχι εισέρχεται στο δέρμα περισσότερο από το φυσιολογικό.

Ως αποτέλεσμα, προκαλείται φλεγμονή στο δάκτυλο είτε του χεριού είτε του ποδιού, η οποία παρουσιάζεται στον ασθενή με πόνο, ερυθρότητα, τοπικό οίδημα και εκροή ορώδους ή πυώδους υγρού.

Αν η πάθηση δεν αντιμετωπισθεί, προκαλεί προβλήματα στην καθημερινότητα των ασθενών, ενώ τα άτομα με διαβήτη κινδυνεύουν από την επέκταση της φλεγμονής.

Ποια είναι τα αίτια της είσφρυσης όνυχος;

Η πιο συχνή αιτία που οδηγεί στην είσφρυση όνυχος είναι το πολύ κοντό κόψιμο των νυχιών.

Άλλα αίτια που μπορεί να ευθύνονται για την εκδήλωση της πάθησης είναι τα ακόλουθα:

• Αυξημένη κυρτότητα των νυχιών (συγγενής αιτία)
• Χρήση ακατάλληλων υποδημάτων (πολύ στενά ή λάθος νούμερο)
• Τραυματισμοί της περιοχής
• Παθήσεις του μεγάλου δακτύλου

Συνήθως, η είσφρυση όνυχος παρατηρείται κατά την εφηβική ηλικία και στους νεαρούς ενήλικες.

Στην εφηβεία, το σώμα αναπτύσσεται ταχέως, χωρίς να συνοδεύεται πάντοτε από τα κατάλληλα υποδήματα, ενώ η στρατιωτική θητεία των νεαρών ενήλικων ανδρών καταπονεί τα πόδια τους με την ελλιπή υγιεινή και τη χρήση ακατάλληλων υποδημάτων.

Ποια είναι τα στάδια της είσφρυσης όνυχος;

Η είσφρυση όνυχος εξελίσσεται σε τρία στάδια.

Στο πρώτο στάδιο, το νύχι εισχωρεί στο δέρμα προκαλεί τη φλεγμονή που συνοδεύεται από οίδημα, ερυθρότητα και πόνο.

Κατά το δεύτερο στάδιο, που η φλεγμονή προχωράει, ο ασθενής αισθάνεται έντονο πόνο και επίσης υπάρχει εκροή ορώδους ή πυώδους υγρού.

Τέλος, στοτρίτο στάδιο, η φλεγμονή είναι πλέον έντονη και αναπτύσσεται υπερτροφικός κοκκιώδης ιστός.

Ποια είναι η θεραπεία της είσφρυσης όνυχος;

Ανάλογα με τη βαρύτητα της πάθησης, η αντιμετώπισή της μπορεί να γίνει συντηρητικά ή και επεμβατικά.
Στο πρώτο και αρχικό στάδιο, η θεραπεία είναι συντηρητική και περιλαμβάνει:

• Λήψη αντιβίωσης
• Τοπικό αντισηπτικό
• Ποδόλουτρα
• Χρήση άνετων παπουτσιών
• Παυσίπονα για την ανακούφιση από τον πόνο

Στην περίπτωση όπου η συντηρητική θεραπεία δε μειώσει τα συμπτώματα και η φλεγμονή επιμένει, ή αν η πάθηση βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο, τότε επιλέγεται χειρουργική επέμβαση.

Η επέμβαση πραγματοποιείται υπό τοπική αναισθησία και γίνεται αφαίρεση τμήματος του νυχιού που έχει δημιουργήσει τη βλάβη.

Η ονυχεκτομή δεν έχει μετεγχειρητικό πόνο, η λύση που δίνεται είναι οριστική, ενώ οι πιθανότητες υποτροπής είναι σχεδόν μηδενικές. Ο ασθενής επιστρέφει στην καθημερινότητά του άμεσα, αφού λάβει τις απαραίτητες οδηγίες.

Τι είναι η τενοντίτιδα αχίλλειου;

H φλεγμονή που μπορεί να υποστεί ο τένοντας καλείται τενοντίτιδα. Ο αχίλλειος τένοντας, όντας ο μεγαλύτερος αλλά και ο ισχυρότερος τένοντας του ανθρώπινου σώματος είναι υπεύθυνος για τη στήριξη του, συνδέοντας τους μύες της γαστροκνημίας του ποδιού με την πτέρνα.

Ωστόσο, δε διαθέτει δική του αιμάτωση και αυτό το γεγονός τον καθιστά ιδιαιτέρως ευάλωτο. Οι τραυματισμοί είναι πολύ συνήθεις, ενώ οποιαδήποτε βλάβη υποστεί ο αχίλλειος είναι πολύ δύσκολο να επουλωθεί.

Ποια είναι τα αίτια της τενοντίτιδας – ρήξης του αχίλλειου;

Η ρήξη ή η τενοντίτιδα του αχίλλειου συνήθως είναι αποτέλεσμα απότομης αύξησης τάσης στον τένοντα. Σε άλλες περιπτώσεις ευθύνεται εν μέρει η ανατομία του ασθενούς.

Υπάρχουν ορισμένοι παράγοντες που επηρεάζουν την πιθανότητα τραυματισμού στον αχίλλειο τένοντα:

• Ηλικία: Άτομα σε ηλικία 30-40 ετών είναι πιο επιρρεπείς σε τραυματισμούς του αχίλλειου τένοντα
• φύλο: Οι περισσότεροι ασθενείς είναι άνδρες
• Αθλητικές δραστηριότητες: Οι τραυματισμοί του αχίλλειου είναι συχνότεροι σε άτομα που ασχολούνται με τένις, μπάσκετ, ποδόσφαιρο.
• Αντιβιοτικά: Έχει παρατηρηθεί ότι η λήψη συγκεκριμένων αντιβιοτικών συνδράμουν στην αύξηση ρήξης αχίλλειου τένοντα. Τέτοια αντιβιοτικά είναι οι κινολόνες (σιπροφλοξασίνη, λεβοφλοξασίνη).
• Παχυσαρκία: Όταν ο τένοντας επιβαρύνεται είναι λογικό να βλάπτεται.

Ποια είναι τα συμπτώματα της τενοντίτιδας και της ρήξης του αχίλλειου τένοντα;

Η συμπτωματολογία της τενοντίτιδας του αχίλλειου εκδηλώνεται με ισχυρό πόνο, δυσκολία κινήσεων, αλλά και σταδιακή αδυναμία του τένοντα. Συμπτώματα που είναι πιθανό να συνοδεύουν το αίσθημα του πόνου είναι:

• ευαισθησία
• ερυθρότητα
• θερμότητα
• οίδημα

Τα συμπτώματα της ρήξης του αχίλλειου τένονταδιαφέρουν ως προς εκείνα της τενοντίτιδας.

Οι ασθενείς χαρακτηριστικά αναφέρουν ότι το πρώτο σύμπτωμα είναι το αίσθημα λακτίσματος στην οπίσθια περιοχή του αστραγάλου.

Το σύνολο των συμπτωμάτων ακολουθεί το ανωτέρω αίσθημα και περιλαμβάνει έντονο πόνο και αδυναμία επιτέλεσης οποιασδήποτε κίνησης του άκρου ποδός.

Με ποιο τρόπο διαγιγνώσκεται η τενοντίτιδα και η ρήξη του αχίλλειου τένοντα;

Η διάγνωση πραγματοποιείται με τη λήψη του ιστορικού και τον κλινικό έλεγχο του ασθενούς. Τα ευρήματα θα υποδείξουν τενοντοπάθεια, μερική ή πλήρη ρήξη του τένοντα.

Με τις απεικονιστικές εξετάσεις, όπως υπερηχογράφημα ή μαγνητική τομογραφία θα επιβεβαιωθεί η διάγνωση.

Ποια είναι η αντιμετώπιση που συστήνεται για την τενοντοπάθεια και τη ρήξη του αχίλλειου τένοντα;

Τενοντοπάθεια αχίλλειου: Η ανάπαυση του πέλματος είναι συχνά η καλύτερη θεραπεία για την τενοντίτιδα. Η εφαρμογή κρυοθεραπείας, η χρήση ορθοτικών και η λήψη μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών μπορεί να μειώσουν τον πόνο και τα συμπτώματα. Επίσης, η έγχυση βιολογικών παραγόντων (PRP) και η ενδυνάμωση των μυών της γάμπας αποτελούν βασικό μέρος της θεραπείας και της πρόληψης των υποτροπών.

Ρήξη αχίλλειου: Η αντιμετώπιση μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε με συντηρητική θεραπεία είτε χειρουργικά.

Στη συντηρητική θεραπείαεφαρμόζεται κνημοποδικός νάρθηκας. Το πόδι εντός του νάρθηκα είναι απαραίτητο να βρίσκεται σε πελματιαία κάμψη για διάστημα περίπου ενός μήνα. Μετά το πέρας του διαστήματος αυτού συστήνεται η εφαρμογή λειτουργικού νάρθηκα για διάστημα που καθορίζεται από τη ρήξη και τη σοβαρότητά της. Με αυτό το νάρθηκα ο ασθενής μπορεί σταδιακά να επαναφέρει την κινητικότητα στο πληγέν σκέλος.

Χειρουργική Θεραπεία: Ο λόγος που προτιμάται η χειρουργική επέμβαση έγκειται στο μικρότερο χρόνο αποκατάστασης και τη σύντομη επιστροφή του ασθενούς στην καθημερινότητά του.

Τι είναι το νεύρωμα Morton;

Το νεύρωμα Morton είναι μια επώδυνη πάθηση του ποδιού. Πρόκειται για ένα καλοήθη όγκο του δακτυλικού νεύρου που αναπτύσσεται συνήθως στο 3ο μεσοδακτύλιο διάστημα του ποδιού.

Νεύρωμα Morton : Ποιους αφορά;

Το νεύρωμα Morton αφορά και τα δύο φύλα, εμφανίζεται όμως περισσότερο συχνά σε γυναίκες ηλικίας 20 – 50 ετών, κυρίως λόγω  των ψηλών και στενών στο μπροστινό μέρος παπουτσιών που φορούν.

Επίσης είναι συχνό σε αθλητές δρόμων, αλμάτων ή και ομαδικών αθλημάτων, λόγω τραυματισμού ή χρόνιας καταπόνησης.

Παράγοντες που δρουν επιβαρυντικά είναι η πλατυποδία και ο βλαισός μέγας δάκτυλος.

Νεύρωμα Morton : Ποια είναι τα συμπτώματα;

Τα κύρια συμπτώματα που προκαλεί είναι :

• ο έντονος και βαθύς πόνος
• η αίσθηση καύσου στο μπροστινό τμήμα του πέλματος που ανακλάται στα δάκτυλα
• το μούδιασμα των δακτύλων

Τα συμπτώματα οξύνονται όταν φοράμε στενά υποδήματα και επιδεινώνονται κατά τη βάδιση ή άθληση.

Νεύρωμα Morton : Με ποιον τρόπο γίνεται η διάγνωση;

Η διάγνωση για το σύνδρομο Morton γίνεται με βάση την κλινική εξέταση και τα ευρήματα του απεικονιστικού ελέγχου. Ο απεικονιστικός έλεγχος περιλαμβάνει:

• Απλή ακτινογραφία, ώστε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο κατάγματος, οστικής κύστης κλπ.
• Μαγνητική τομογραφία και υπέρηχο προκειμένου να επιβεβαιωθεί η παρουσία του νευρώματος.

Ποια είναι η θεραπεία για το σύνδρομο Morton;

Η θεραπεία είναι αρχικά συντηρητικήκαι έγκειται σε ειδικά ορθωτικά πέλματα και παπούτσια, τοπικά στεροειδή σε συνδυασμό με τοπικά αναισθητικά και κρυοθεραπεία.

Σε μεγάλο ποσοστό των περιπτώσεων όμως, όταν η συντηρητική θεραπεία αποτύχει, η χειρουργική θεραπεία κρίνεται απαραίτητη και γίνεται η εκτομή του νευρώματος.

Η πελματιαία απονεύρωση είναι ένας ισχυρός σύνδεσμος στο πέλμα του ποδιού, ο οποίος συνδέει την πτέρνα με τα δάκτυλα.

Ο ρόλος της είναι διπλός: υποστηρίζει την ποδική καμάρα διατηρώντας το σχήμα του ποδιού και απορροφά τους κραδασμούς στους οποίους υπόκειται το πόδι.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλές φορές μετά από επαναλαμβανόμενες φορτίσεις και καταπόνηση να δημιουργούνται μικρορήξεις, οι οποίες προκαλούν πόνο και συνθήκες φλεγμονής.

Ποια είναι τα συμπτώματα της πελματιαίας απονευρωσίτιδας;

Οι πάσχοντες παραπονιούνται συχνά για επίμονο άλγος στο πέλμα, το οποίο εντοπίζεται κυρίως στην κάτω επιφάνεια της πτέρνας.  Ο πόνος είναι χειρότερος το πρωί μετά την έγερση και υποχωρεί σταδιακά μετά τα πρώτα βήματα κατά τη διάρκεια της μέρας.

Πώς γίνεται η διάγνωση της πελματιαίας απονευρωσίτιδας;

Η διάγνωση τίθεται κυρίως από το ιστορικό του ασθενούς και την κλινική εξέταση. Κατά την παθητική έκταση των δακτύλων ή τη διάταση της ποδικής καμάρας, η πελματιαία απονεύρωση τίθεται υπό τάση με αποτέλεσμα την πρόκληση πόνου.

Στην απλή ακτινογραφία συχνά αποκαλύπτεται η ύπαρξη πελματιαίας άκανθας της πτέρνας. 

Πώς αντιμετωπίζεται η πελματιαία απονευρωσίτιδα;

Η πελματιαία απονευρωσίτιδα αντιμετωπίζεται κατά κύριο λόγο συντηρητικά.                                      

Τα συντηρητικά μέσα αντιμετώπισης προσφέρουν ίαση στο 90% των περιπτώσεων και περιλαμβάνουν:

• Ανάπαυση με μείωση της έντασης των δραστηριοτήτων που προκαλούν πόνο. Σε περίπτωση αθλητών θα πρέπει να σταματάει η προπόνηση σε σκληρές επιφάνειες
• Βελτίωση των υποδημάτων
• Αντιφλεγμονώδης αγωγή
• Παγοθεραπεία
• Ασκήσεις: Αποκαθιστούν την ελαστικότητα

• Χρήση ορθοτικών (υποπτέρνια σιλικόνης), η χρήση ναρθήκων νυκτός μπορεί να φανεί επίσης χρήσιμη
• Φυσικοθεραπεία (πχ κρουστικά κύματα)

• Έγχυση αυτόλογων παραγόντων (PRP) : Σύγχρονη θεραπευτική αντιμετώπιση με καλά αποτελέσματα ιδιαίτερα όταν συνδυαστεί με ένα πρόγραμμα ασκήσεων

Χειρουργική αντιμετώπιση: Σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις όπου κάθε άλλη θεραπεία έχει αποτύχει, συνιστάται η χειρουργική θεραπεία με διατομή της πελματιαίας απονεύρωσης.

Τι είναι το διάστρεμμα ποδοκνημικής; 

Το διάστρεμμα της ποδοκνημικής άρθρωσης είναι μια συχνή, αλλά όχι αθώα κάκωση. Είναι από τις συχνότερες κακώσεις του ανθρωπίνου σώματος.

Συνήθως, η κάκωση αυτή περιορίζεται σε τραυματισμό μόνο των συνδέσμων, των στοιχείων δηλαδή, που σταθεροποιούν τα οστά μεταξύ τους. Σπανιότερα, συνυπάρχει και κάταγμα, οπότε πρόκειται για πιο σύνθετη κάκωση. Υπολογίζεται ότι το 60% των αθλητών θα υποστούν τουλάχιστον μία φορά διάστρεμμα της ποδοκνημικής.

Συχνά ο τραυματισμός υποτιμάται τόσο από τους ασθενείς όσο και από το ιατρικό προσωπικό με αποτέλεσμα πολλές φορές τη μακροχρόνια ταλαιπωρία του τραυματία.

Πώς συμβαίνει;

Προκαλείται συνήθως όταν ο άκρος πόδας υποστεί βίαιη στροφή προς τα μέσα ή προς τα έξω. Συμβαίνει συχνά κατά τον αθλητισμό (μπάσκετ, ποδόσφαιρο), ή κατά το στραβοπάτημα σε σκάλα ή σε κάποιο πεζοδρόμιο.

Ανάλογα με τη βαρύτητά τους τα διαστρέμματα ταξινομούνται σε 3 κατηγορίες:

• 1ου βαθμού: ελαφριά κάκωση με διάταση των συνδέσμων,
• 2ου βαθμού: σοβαρότερος τραυματισμός με μερική ρήξη των συνδέσμων,
• 3ου βαθμού: ο πιο σοβαρός τραυματισμός, με πλήρη ρήξη ενός ή περισσοτέρων συνδέσμων.

Ποια είναι η κλινική εικόνα; 

Η κλινική εικόνα ποικίλλει ανάλογα με τη βαρύτητα της κάκωσης και το χρονικό διάστημα που πέρασε από τον τραυματισμό.

Στα διαστρέμματα 1ου βαθμού ο τραυματισμός είναι ελαφρύς και  ο πάσχων συνεχίζει τη δραστηριότητά του, με ελαφρά ενοχλήματα.

Στα διαστρέμματα 2ου βαθμού συνήθως ο τραυματίας είναι ικανός να βαδίσει για λίγα μέτρα με πόνο. Τις επόμενες ώρες συνήθως τα συμπτώματα (πόνος, πρήξιμο) χειροτερεύουν και ζητάει ιατρική βοήθεια.

Στις βαρύτερες περιπτώσεις (3ου βαθμού) ο τραυματίας είναι αδύνατο να περπατήσει αμέσως μετά την κάκωση. Η κλινική εικόνα συνοδεύεται από έντονο πόνο, οίδημα, αιμάτωμα και αδυναμία κίνησης της άρθρωσης.

Πως γίνεται η διάγνωση; 

Βασίζεται στο ιστορικό της κάκωσης και την κλινική εξέταση. Ακτινολογικός έλεγχος απαιτείται για τον αποκλεισμό καταγμάτων. Συνήθως, διενέργεια μαγνητικής τομογραφίας δεν είναι απαραίτητη από την αρχή, εκτός εάν αντιμετωπίζουμε αθλητή επαγγελματικού επιπέδου.

Πως αντιμετωπίζεται το διάστρεμμα ποδοκνημικής; 

Η αρχική αντιμετώπιση την ώρα του τραυματισμού είναι πολύ σημαντική για τη θεραπεία και το τελικό αποτέλεσμα.

Στα διαστρέμματα 1ου βαθμού συνήθως επαρκεί: 

• επίδεση
• παγοθεραπεία
• ανάρροπη θέση 
• περιορισμός των δραστηριοτήτων για 7-10 ημέρες είναι αρκετός. Μετά από αυτό το διάστημα, ο ασθενής είναι έτοιμος να επιστρέψει σε αθλητική δραστηριότητα.

Στα διαστρέμματα 2ου βαθμού χρειάζεται περισσότερη προσοχή.

• Προσεκτική επίδεση για 10-15 ημέρες, ενδεχομένως και τοποθέτηση νάρθηκα ακινητοποίησης.
• Ανάρροπη θέση 
• Μερική αποφόρτιση του σκέλους (βάδιση με 1 ή 2 πατερίτσες) για 10 ημέρες. Ακολουθεί προοδευτική φόρτιση του σκέλους με σκοπό τη σταδιακή επάνοδο στις καθημερινές δραστηριότητες. Χρησιμοποιούνται ειδικοί κηδεμόνες σταθεροποίησης της άρθρωσης.
• Φυσικοθεραπεία. 
• Η επιστροφή σε αθλητικές δραστηριότητες συνήθως επιτρέπεται μετά τις 20-30 ημέρες.

Στα βαρύτερα διαστρέμματα (3ου βαθμού) χρειάζεται επιπροσθέτως:

• Χρήση κηδεμόνα ακινητοποίησης της άρθρωσης για  3 εβδομάδες
• 2 πατερίτσες και σταδιακή φόρτιση του σκέλους μετά την 20ή ημέρα
• Χρήσιμη (αλλά όχι απαραίτητη) είναι η φυσικοθεραπεία μετά τη δεύτερη εβδομάδα
• Προοδευτική ενδυνάμωση με ασκήσεις ισορροπίας και ιδιοδεκτικότητας
• Η επιστροφή σε ελαφρύ τρέξιμο και εν συνεχεία σε αθλητικές δραστηριότητες μετατίθεται μετά την 6η εβδομάδα.

Στις περιπτώσεις που παρατηρείται αστάθεια της άρθρωσης ενδέχεται να χρειαστεί χειρουργική αντιμετώπιση για ανακατασκευή των συνδέσμων και ανάκτηση της σταθερότητας της άρθρωσης.

Συμπερασματικά, τα διαστρέμματα της ποδοκνημικής είναι ο πιο συχνός τραυματισμός του αθλούμενου πληθυσμού. Σωστή κλινική εκτίμηση και εξατομικευμένη θεραπεία εξασφαλίζουν γρήγορη επάνοδο στις αθλητικές δραστηριότητες και άριστο λειτουργικό αποτέλεσμα.

Τι είναι ο βλαισός μέγας δάκτυλος;

Ο βλαισός μέγας δάκτυλος ή ‘’κότσι’’ είναι μία παραμόρφωση της πρώτης ακτίνας του άκρου ποδός κατά την οποία το πρώτο μετατάρσιο στρέφεται προς τα έσω και το μεγάλο δάκτυλο προς τα έξω. Ως αποτέλεσμα η κεφαλή του μεταταρσίου προβάλει προς τα έσω με αποτέλεσμα την τριβή στο υπόδημα

Βλαισός μέγας δάκτυλος: Αίτια

Παρατηρείται τόσο σε ενήλικες όσο και σε παιδιά ή εφήβους.

Οι γυναίκες αντιμετωπίζουν το πρόβλημα πιο συχνά από τους άνδρες. Στην πλειοψηφία τους μάλιστα υπάρχει θετικό οικογενειακό ιστορικό. Η γενετική προδιάθεση δεν είναι όμως η μόνη αιτία.

Η συχνή χρήση στενών και ψηλοτάκουνων υποδημάτων είναι επιβλαβής και για το λόγο αυτό η πάθηση σπάνια παρατηρείται σε πληθυσμούς που δε φορούν υποδήματα.

Βλαισός μέγας δάκτυλος: Συμπτώματα

Όταν η παραμόρφωση εμφανιστεί δεν υποχωρεί, αλλά αντίθετα επιδεινώνεται με την πάροδο του χρόνου.

Στην αρχή, μπορεί να εκδηλώνεται με ευαισθησία στην έσω πλευρά της βάσης του μεγάλου δακτύλου (θυλακίτιδα) και αδυναμία εφαρμογής υποδήματος, ιδιαίτερα στενού.

Αργότερα, η παραμόρφωση μεγαλώνει, οπότε δύναται να υπάρχει υπαισθησία στην έσω πλευρά του δακτύλου, καθώς και μεταταρσαλγία (πόνος κάτω από τις κεφαλές των μεταταρσίων των υπολοίπων δακτύλων), λόγω διαταραχής της γεωμετρίας της ποδικής καμάρας.

Προοδευτικά το δεύτερο δάκτυλο εφιππεύει το μεγάλο με αποτέλεσμα την προστριβή του στο υπόδημα. Η κατάσταση αυτή είναι ιδιαίτερα επώδυνη και περιορίζει σημαντικά την κινητικότητα του ατόμου.

Βλαισός μέγας δάκτυλος: Χρειάζεται απεικονιστικός έλεγχος;

Απαραίτητος είναι ο ακτινολογικός έλεγχος της πάθησης. Η μέτρηση της παραμόρφωσης είναι σημαντική, καθώς καθορίζει το στάδιο και τη θεραπεία της νόσου.

Παρακάτω βλέπουμε τις συνηθέστερες μετρήσεις.

Βλαισός μέγας δάκτυλος: θεραπεία

Η θεραπεία σε πρώιμα στάδια είναι συντηρητική και περιλαμβάνει εφαρμογή φαρδιών υποδημάτων χωρίς τακούνι, διαχωριστικά προθέματα δακτύλων, καλύμματα σιλικόνης για το δέρμα που τρίβεται και ορθωτικά ποδικής καμάρας.

Η σημαντικότερη ένδειξη για χειρουργική θεραπεία είναι η παρουσία πόνου που δεν υποχωρεί με τα παραπάνω μέσα.

Η χειρουργική επέμβαση έχει ως σκοπό την διόρθωση της σκελετικής παραμόρφωσης. Αυτό συμβαίνει με την πραγματοποίηση οστεοτομιών, ενώ η συγκράτηση του οστού ολοκληρώνεται με την οστεοσύνθεση με κοχλίες ή πλάκες.

Ποιες είναι οι επεμβάσεις που πραγματοποιούνται;

Υπάρχουν πολλές επεμβάσεις για τη διόρθωση της παραμόρφωσης.

Το είδος και η βαρύτητα της παραμόρφωσης θα πρέπει να μελετηθούν προεγχειρητικά και να σχεδιαστεί η εφαρμογή του κατάλληλου συνδυασμού επεμβάσεων.

Οι συνηθέστερα χρησιμοποιούμενες οστεοτομίες είναι η περιφερική οστεοτομία Chevron σε μεσαίας βαρύτητας παραμορφώσεις και η οστεοτομία Scarf σε βαρύτερες παραμορφώσεις.

Ο ασθενής βαδίζει χωρίς πόνο, αλλά με το ειδικό υπόδημα, λίγες ώρες μετά το χειρουργείο. Το ειδικό υπόδημα τοποθετείται για 4-6 εβδομάδες.