Η κυφοπλαστική είναι μία μέθοδος μειωμένης επεμβατικότητας για την θεραπεία των συμπιεστικών σπονδυλικών καταγμάτων, τα οποία είναι κατάγματα των σπονδυλικών σωμάτων που σχηματίζουν την σπονδυλική στήλη.

Όταν σε ένα σπονδυλικό σώμα συμβαίνει κάταγμα, το σύνηθες ορθογώνιο σχήμα του οστού συμπιέζεται προκαλώντας πόνο. Αυτά τα συμπιεστικά κατάγματα μπορεί να συμβαίνουν σε ένα ή σε περισσότερους σπονδύλους στην σπονδυλική στήλη και είναι σύνηθες επακόλουθο της οστεοπόρωσης. 

Ποιος μπορεί να ωφεληθεί από την κυφοπλαστική;

Οποιοσδήποτε έχει υποστεί κάταγμα στη σπονδυλική στήλη μπορεί να ωφεληθεί από την μέθοδο. Ο γιατρός σας θα κρίνει αν η κυφοπλαστική είναι η καλύτερη λύση για το πρόβλημα σας.

Οι ασθενείς με επώδυνα οστεοπορωτικά κατάγματα οι οποίοι αντιμετωπίζουν παρατεταμένα προβλήματα πόνου, δυσκολίας στις καθημερινές δραστηριότητες και συνεχώς επιδεινούμενη κύφωση είναι η ομάδα που επωφελείται σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις.

Οι ασθενείς παρουσιάζουν ελαχιστοποίηση ή και εξαφάνιση όλου του πόνου αμέσως μετά την κυφοπλαστική.

Η επέμβαση της κυφοπλαστικής

Χρησιμοποιούμε ακτινοσκοπική καθοδήγηση για να εισάγουμε δια μέσου βελόνας ένα μπαλόνι στο σπονδυλικό κάταγμα, το οποίο εκτεινόμενο ανατάσσει το κάταγμα και δημιουργεί μια κοιλότητα μέσα στον σπόνδυλο.

Η ενίσχυση των σπονδύλων που έχουν υποστεί κάταγμα γίνεται με έγχυση ειδικού σκληρυντικού υλικού στην κοιλότητα όταν το μπαλόνι απομακρυνθεί. Η χειρουργική τομή είναι περίπου 0,5cm.

Πόσο γρήγορα θα επανέλθω στην καθημερινή ζωή μετά την επέμβαση της κυφοπλαστικής;

Η όλη επέμβαση διαρκεί περίπου 20 λεπτά για κάθε σπόνδυλο. Ο πόνος του κατάγματος υποχωρεί αμέσως. Μετά την επέμβαση ο ασθενής παραμένει για λίγο υπό παρακολούθηση στο χώρο της ανάνηψης.

Ο ασθενής κινητοποιείται πλήρως και στην κλινικη παραμένει από λίγες ώρες ως 1 ημέρα. Στο σπίτι ο ασθενής μπορεί να επανέλθει στις συνήθεις δραστηριότητες του άμεσα χωρίς να χρειάζεται παραμονή στο κρεβάτι ή εφαρμογή ζωνών και κηδεμόνων της μέσης.

Ωστόσο ενέργειες που απαιτούν αυξημένη προσπάθεια π.χ. σήκωμα μεγάλου βάρους, πρέπει να αποφεύγοντα για τουλάχιστον έξι εβδομάδες.

Αν κάποιος έχει κάταγμα σπονδυλικής στήλης πρέπει να αποφασίζει άμεσα την κυφοπλαστική ή πρέπει να περιμένει;

Η κυφοπλαστική είναι μια ελάχιστα παρεμβατική μέθοδος με μικροσκοπικές τομές στο δέρμα και με συνολική νοσηλεία μερικών ωρών. Επομένως είναι προτιμότερο, ιδιαίτερα σε ασθενείς μεγάλης ηλικίας να εξετάζεται η πιθανότητα θεραπείας με κυφοπλαστική νωρίς μετά το κάταγμα.

Είναι ασφαλής η επέμβαση της κυφοπλαστικής;

Με την ιατρική τεχνολογία της ψηφιακής 3διάστατης πλοήγησης, της ακτινοσκόπησης και της νευροπαρακολούθησης που έχουμε σήμερα στη διάθεσή μας η πιθανότητα επιπλοκών από την επέμβαση είναι πάρα πολύ μικρή.

Η κυφοπλαστική είναι ασφαλής μέθοδος για τη θεραπεία οστεοπορωτικών καταγμάτων και άλλων σοβαρών προβλημάτων της σπονδυλικής στήλης.

Έχει πολύ καλά αποτελέσματα με επιτυχία άνω του 95% στην ανακούφιση του πόνου και των συνεπακόλουθων προβλημάτων (αναπνευστική δυσλειτουργία, καθήλωση στο κρεβάτι, ψυχολογική κατάπτωση) ενός οστεοπορωτικού κατάγματος.

Σκολίωση αποκαλείται η πλάγια κύρτωση της σπονδυλικής στήλης στο μετωπιαίο επίπεδο με ταυτόχρονη στροφή των σπονδύλων.

Συνήθως εμφανίζεται στη θωρακική μοίρα της σπονδυλικής στήλης ή στην θωρακοοσφυική (στο όριο μεταξύ της θωρακικής και οσφυϊκής μοίρας) ή ακόμα σπανιότερα αμιγώς στην οσφυϊκή.

Αίτια – Τύποι

Μπορεί να οφείλεται σε συγγενή, αναπτυξιακά ή εκφυλιστικά αίτια, να σχετίζεται με κληρονομικούς-ορμονικούς παράγοντες, αλλά οι περισσότερες περιπτώσεις της σκολίωσης είναι άγνωστης αιτιολογίας και περιγράφονται ως ιδιοπαθής σκολίωση.

Δείχνει μεγαλύτερη προτίμηση στα κορίτσια με αναλογία για τις μεγάλες σκολιώσεις 9 προς 1 σε σχέση με τα αγόρια.

Με βάση την ηλικία εμφάνισης η ιδιοπαθής σκολίωση χωρίζεται σε τρεις τύπους:

• Έως 3 ετών: νηπιακή σκολίωση
• από 3 έως 9 ετών: παιδική
• από 9 έως και 18: εφηβική. Η τελευταία αποτελεί και το 80% όλων των περιπτώσεων της ιδιοπαθούς σκολιώσεως.

Κίνδυνος προόδου

Ο κίνδυνος της προόδου της ιδιοπαθούς σκολίωσης είναι αυξημένος κατά την εφηβεία, κυρίως κατά τη φάση της μέγιστης ανάπτυξης , που στα κορίτσια αρχίζει στην ηλικία των 11 και στα αγόρια στην ηλικία των 13 και διαρκεί και στα δύο φύλα μέχρι την σκελετική ωρίμανση, χωρίς να αποκλείεται η επιδείνωση και κατά την ενήλικο ζωή. Σε μεγάλες σκολιώσεις η παραμόρφωση επιδεινώνεται κατά την ενήλικο ζωή 1 μοίρα/έτος.

Διάγνωση και συμπτώματα της ιδιοπαθούς σκολιώσεως (Ι.Σ.)

Η ΙΣ προκαλεί παραμόρφωση της σπονδυλικής στήλης, αλλά όχι πόνο. Οι ασθενείς με ΙΣ μπορεί να εμφανίζουν πόνο στη ΣΣ (πχ οσφυαλγία), όπως και οι συνομήλικοί τους, χωρίς να εμφανίζουν αυξημένη ευαισθησία και συχνότητα οσφυαλγίας.

Δεδομένου ότι η σκολίωση προκαλεί παραμόρφωση του κορμού, στοιχεία που μπορεί να οδηγήσουν στη διάγνωση της είναι:

• ένας ώμος ψηλότερα από τον άλλο
• προπέτεια μίας ωμοπλάτης
• προπέτεια ή υψηλότερη θέση των πλευρών από τη μία πλευρά (ύβος)
• κυρτότητα λεκάνης
• ασυμμετρία μέσης

Συνήθως οι γονείς και όσοι εμπλέκονται στη σωματική διάπλαση του παιδιού (γυμναστές, παιδίατροι) πρέπει να παρατηρούν το κορμί του παιδιού σε όρθια στάση από πίσω και από μπροστά.

Το πιο συνηθισμένο τεστ για τη διάγνωση μικρών και χωρίς εμφανή παραμόρφωση σκολιώσεων είναι το τεστ της επίκυψης (Adam’s test).

Το επόμενο βήμα για τη διάγνωση είναι η ακτινογραφία της ΣΣ. Τυπικά αν και στις περισσότερες περιπτώσεις η σκολίωση είναι ιδιοπαθής και δεν υπάρχει υπόστρωμα νευρομυϊκό, η κλινική εξέταση και κυρίως το νευρολογικό σκέλος αυτής είναι απαραίτητο να γίνεται για αποκλεισμό άλλων παθολογικών καταστάσεων που προκαλούν σκολίωση (σύνδρομα, συγγενείς ανωμαλίες, νευρομυϊκές παθήσεις κ.λπ.).

Αντιμετώπιση ιδιοπαθούς σκολίωσης

Με βάση τα ευρήματα, η αντιμετώπιση χωρίζεται σε συντηρητική – χειρουργική ανάλογα με το βαθμό παραμόρφωσης, την ηλικία και τη δυναμική επιδείνωσης.

• Για σκολίωσεις σχετικά μικρές με γωνία Cobb <25 μοίρες δεν χρειάζεται καμιά θεραπεία. Απλά ενθαρρύνεται η άσκηση προκειμένου να διατηρείται μια καλή λειτουργικότητα της Σ.Σ. και το παιδί πρέπει να παρακολουθείται από ορθοπαιδικό ειδικευμένο στις παθήσεις της Σ.Σ.

• Για σκολιώσεις με γωνία Cobb>25 μοίρες συστήνεται η χρήση ειδικού κηδεμόνα μέχρι το τέλος της εφηβείας (κορίτσια 16 – 17, αγόρια 17 – 18 ετών). Προϋπόθεση για επιτυχημένη έκβαση στη συντηρητική αγωγή είναι η συνεργασία του ασθενούς στην εφαρμογή του ορθοπαιδικού κηδεμόνα.

Πρέπει να τονιστεί ιδιαίτερα, πως ο κηδεμόνας δε θεραπεύει τη σκολίωση, αλλά προλαμβάνει την εξέλιξη της παραμόρφωσης.

• Για σκολιώσεις με γωνία Cobb >35μοιρών με δυναμική επιδείνωσης συστήνεται η χειρουργική θεραπεία. Αυτή σήμερα γίνεται με εξειδικευμένες τεχνικές (σπονδυλοδεσία) και χρήση ειδικών ορθοπαιδικών υλικών με πολύ καλό λειτουργικό και αισθητικό αποτέλεσμα.

Η συχνότητα των επιπλοκών διατηρείται σήμερα σε χαμηλά επίπεδα λόγω των εξελιγμένων χειρουργικών τεχνικών και τη χρήση νευροφυσιολογικής παρακολούθησης κατά τη διάρκεια του χειρουργείου.

Ο μεσοσπονδύλιος δίσκος βρίσκεται μεταξύ δυο διαδοχικών σπονδύλων. Αποτελείται από έναν εξωτερικό ισχυρό δακτύλιο (ινώδης δακτύλιος) και στο εσωτερικό του έχει ένα ζελατινώδη πυρήνα (πηκτοειδής πυρήνας).

Οι δίσκοι λειτουργούν όπως τα ‘’αμορτισέρ’’ των αυτοκινήτων απορροφώντας τους κραδασμούς της σπονδυλικής στήλης, ενώ ταυτόχρονα διατηρούν ευρύχωρα τα σημεία εξόδου των νεύρων (τρήματα).

Αιτίες

Αν ο ινώδης δακτύλιος υποχωρήσει σε κάποιο σημείο, ο πυρήνας βγαίνει προς την περιοχή του σπονδυλικού καναλιού ή και των τρημάτων, πιέζοντας το μηνιγγικό σάκο και τα νεύρα αντίστοιχα.

Η γήρανση, οι τραυματισμοί στη μέση, το κληρονομικό ιστορικό κηλών στην οικογένεια (γενετική προδιάθεση), η παχυσαρκία, η κακή στάση του σώματος, η φύση της εργασίας και το κάπνισμα, ενοχοποιούνται για την εμφάνιση κηλών στην οσφυϊκή μοίρα. 

Συμπτώματα

Η κήλη του μεσοσπονδύλιου δίσκου είναι ένα πολύ συχνό εύρημα στη μαγνητική τομογραφία. Σχεδόν το  80% των ατόμων άνω των 40 ετών έχουν κάποιο εύρημα, αλλά δεν εμφανίζουν όλοι οι ασθενείς αμέσως συμπτώματα.

Μια περαιτέρω μετατόπιση του δίσκου προς την κατεύθυνση των νεύρων μπορεί εκτός από τοπικό πόνο στην οσφύ, να συνοδεύεται από αντανάκλαση του άλγους και μουδιάσματα στα πόδια (ισχιαλγία).

Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις μπορεί να συνοδεύεται από αδυναμία στα κάτω άκρα (π.χ. πτώση ποδιού και μεγάλου δακτύλου) ή σε σπάνιες περιπτώσεις να εκδηλωθεί με μουδιάσματα στην περιοχή των γεννητικών οργάνων και ακράτεια (ιππουριδική συνδρομή). 

Σημείωση: Όταν τα συμπτώματα επηρεάζουν την ποιότητα ζωής αναζητάμε ιατρική βοήθεια, ενώ όταν παρουσιάζονται σημεία παράλυσης στα κάτω άκρα ή μούδιασμα στα γεννητικά όργανα με ακράτεια, η κατάσταση είναι επείγουσα.

Διάγνωση

Η διάγνωση βασίζεται στο ιστορικό και την κλινική εξέταση, ενώ επιβεβαιώνεται με απεικονιστικές εξετάσεις, απλές ακτινογραφίες και μαγνητική τομογραφία.

Θεραπεία

Η θεραπεία της κήλης μεσοσπονδυλίου δίσκου είναι είτε συντηρητική είτε χειρουργική.

Αυτό εξαρτάται από τη βαρύτητα και τη διάρκεια των συμπτωμάτων, τη μορφολογία της κήλης και την παρουσία ή όχι νευρολογικής συμπτωματολογίας.

Σε κάθε περίπτωση η συντηρητική αντιμετώπιση προηγείται και περιλαμβάνει:

• Φαρμακευτική αγωγή
• Φυσιοθεραπείες – Κινησιοθεραπεία
• Άλλες εναλλακτικές θεραπείες (πχ βελονισμός)
• Ενδοσπονδυλικές εγχύσεις

Στην πλειοψηφία τους τα συμπτώματα υποχωρούν με τη συντηρητική αγωγή.

Πότε ενδείκνυται η χειρουργική θεραπεία;

Σε περίπτωση αποτυχίας των συντηρητικών μέσων, το χειρουργείο είναι μικρής επεμβατικότητας με διάρκεια νοσηλείας 1-2 μέρες και τα αποτελέσματα είναι άριστα, με άμεση ελάττωση ή εξαφάνιση των συμπτωμάτων.

Πρόκειται για μικροχειρουργική επέμβαση με απομάκρυνση του τμήματος του δίσκου (δισκεκτομή) που πιέζει το νεύρο.

Ως οσφυαλγία χαρακτηρίζεται κάθε πόνος στην οσφύ (μέση) ανεξάρτητα από την αιτία που τον προκαλεί.

Πολλές φορές ο πόνος επεκτείνεται στον γλουτό και στους μηρούς.

Οκτώ στους δέκα ενήλικες εμφανίζουν οσφυαλγία τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους, ενώ σύμφωνα με στατιστικές, η οσφυαλγία αποτελεί τη δεύτερη αιτία αποχής από την εργασία.

Στο 10% των ασθενών ο πόνος στη μέση είναι επίμονος, δεν ανταποκρίνεται σε οποιαδήποτε αγωγή ή θεραπεία και τελικά μετατρέπεται σε μόνιμο πρόβλημα (χρόνια οσφυαλγία).

Αίτια οσφυαλγίας

Τα αίτια που προκαλούν την οσφυαλγία είναι πολλά και ταξινομούνται σε: μηχανικά, φλεγμονώδη, νεοπλασματικά, μεταβολικά και άλλα σπανιότερα.

Τα πιο συνήθη είναι:

• Αρθρίτιδα 
• Τραυματισμός με συνέπεια μυϊκή θλάση
• Δισκοπάθεια (κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου)
• Οστεοπορωτικά κατάγματα
• Λοίμωξη των σπονδύλων
• Σπονδυλολίσθηση
• Γυναικολογικές παθήσεις, παθήσεις ουροποιητικού
• Καρκίνος

Διάγνωση 

Ένα λεπτομερές και αναλυτικό ιστορικό, η κλινική εξέταση του ασθενούς και ο απαραίτητος ακτινολογικός έλεγχος (απλές ακτινογραφίες οσφυϊκής μοίρας) βοηθούν στη διάγνωση.

Ανάλογα την περίπτωση μπορεί να χρειαστεί στη συνέχεια αξονική ή μαγνητική τομογραφία. 

Πρόληψη της οσφυαλγίας

• Συστηματική άσκηση:  Βοηθάει στον έλεγχο του σωματικού μας βάρους και στη σωστή εκγύμναση μυών (ραχιαίων και κοιλιακών). 
• Αποφυγή πολύωρης παραμονής σε καθιστική θέση: Αν η εργασία μας το απαιτεί, χρησιμοποιούμε ένα μαξιλαράκι χαμηλά στην πλάτη του καθίσματος, ώστε αυτό να κρατά τη μέση μας σε υπερέκταση. Το ίδιο ισχύει κατά την οδήγηση, κατά την οποία συνιστάται το τακτικό διάλειμμα. 
• Αποφυγή άσκοπης ορθοστασίας.
• Προσοχή στην άρση βάρους: Αν χρειαστεί να σηκώσουμε ένα βαρύ αντικείμενο, λυγίζουμε τα γόνατα και πλησιάζουμε όσο το δυνατόν περισσότερο στο αντικείμενο αυτό. Μειώνουμε, έτσι, τις δυνάμεις ροπής που αναπτύσσονται και που καταπονούν τη μέση. 
• Επιλογή κατάλληλου στρώματος στο κρεββάτι: Φροντίζουμε το στρώμα στο οποίο κοιμόμαστε να έχει την απαραίτητη σκληρότητα, ώστε να μη «βουλιάζει» το σώμα μας.  

Γενικά, πρέπει να θυμόμαστε ότι η αποφυγή της καθιστικής ζωής, η συχνή άσκηση, η ρύθμιση του σωματικού βάρους και η τήρηση ορισμένων οδηγιών, αποτελούν την καλύτερη πρόληψη για την εμφάνιση επεισοδίων οσφυαλγίας.

Θεραπεία 

Η θεραπεία πρέπει να είναι απόλυτα εξατομικευμένη ανάλογα με την ηλικία, το αίτιο που προκαλεί την οσφυαλγία, το επάγγελμα και τις καθημερινές δραστηριότητες του ασθενούς.

Η θεραπεία διακρίνεται σε συντηρητική και χειρουργική.

Συντηρητική θεραπεία

• Αναλγητικά, μυοχαλαρωτικά, αντιφλεγμονώδη από το στόμα ή σε ενέσιμη μορφή είναι συνήθως απολύτως αναγκαία στις περισσότερες περιπτώσεις.
• Τοπικά ενέσιμα σκευάσματα κορτικοειδών και τοπικών αναισθητικών στα σημεία μεγίστου πόνου.
• Τοπικά επιθέματα (έμπλαστρα), θερμά επιθέματα, αναλγητικές κρέμες.
• Φυσικοθεραπεία – κινησιοθεραπεία – βελονισμός.
• Εναλλακτικές μέθοδοι θεραπείας (χειροπρακτική, τεχνικές μάλαξης και κινησιοθεραπείας).
• Επισκληρίδειος έκχυση κορτικοειδών

Επί αποτυχίας της συντηρητικής θεραπείας απαραίτητη είναι η χειρουργική θεραπεία.

Χειρουργική θεραπεία χρειάζεται:

• σε ασθενείς με νευρολογική σημειολογία (μυϊκή αδυναμία),
• σε ασθενείς με συχνές υποτροπές οσφυαλγίας,
• σε ασθενείς που ακολούθησαν συντηρητική θεραπεία για πάνω από 4-6 μήνες χωρίς ανταπόκριση.

Η αυχεναλγία είναι η εμφάνιση πόνου στην περιοχή του αυχένα, μια αρκετά συνηθισμένη πάθηση, που συχνά αναφέρεται και ως αυχενικό ή αυχενοβραχιόνιο σύνδρομο, καθώς τις περισσότερες φορές ο πόνος αφορά και παρακείμενες δομές όπως το κεφάλι, τους ώμους και τα χέρια.

Πρόκειται για ιδιαίτερα συχνό σύμπτωμα, αφού 7 στα 10 άτομα θα παρουσιάσουν τουλάχιστο ένα επεισόδιο κατά τη διάρκεια της ζωής τους.

Αίτια αυχεναλγίας

1. Μηχανικά αίτια, όπως μυοσυνδεσμική κάκωση, κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου, οστεοαρθρίτιδα της αυχενικής μοίρας, σπονδυλολίσθηση και στένωση του σπονδυλικού σωλήνα
2. Φλεγμονώδη αίτια, όπως οι αυτοάνοσες παθήσεις, π.χ. ρευματοειδής αρθρίτιδα, αγκυλωτική σπονδυλαρθρίτιδα, κ.ά.
3. Νεοπλάσματα, π.χ. οστικές μεταστάσεις
4. Μικροβιακή μόλυνση – λοίμωξη
5. Άλλες παθήσεις, όπως ινομυαλγία

Συμπτώματα αυχεναλγίας

Ο πόνος μπορεί να είναι ήπιας μορφής και να υποχωρεί με απλά θεραπευτικά μέσα ή να χρήζει διερεύνησης και ειδικής θεραπείας καθώς μπορεί να αναστατώνει την καθημερινότητα του πάσχοντα, δυσκολεύοντας τον λειτουργικά στον ύπνο ή την εργασία του.

Το αναφερόμενο άλγος μπορεί να είναι καλά εντοπισμένο ή να αντανακλά στους ώμους, την πλάτη ή τα χέρια. Ορισμένες φορές παρατηρείται συνοδή κεφαλαλγία και έντονος μυϊκός σπασμός του αυχένα. Σε περίπτωση εμφάνισης μουδιάσματος ή αδυναμίας των άκρων ο ασθενής θα πρέπει να αναζητήσει άμεσα ιατρική βοήθεια.

Διάγνωση αυχεναλγίας

Το ιατρικό ιστορικό, τυχόν τραυματισμός της περιοχής, η ένταση του πόνου και η διάρκεια των συμπτωμάτων αξιολογούνται ανάλογα.

Ίσως χρειαστούν απεικονιστικές εξετάσεις για τον σαφή προσδιορισμό του προβλήματος όπως απλή ακτινογραφία, αιματολογικές εξετάσεις, αξονική ή μαγνητική τομογραφία και ηλεκτρομυογράφημα εάν κρίνεται απαραίτητο.

Θεραπεία αυχεναλγίας

Η θεραπευτική προσέγγιση είναι εξατομικευμένη και προσαρμοσμένη στον ίδιο τον ασθενή, αλλά και τα κλινικά ευρήματα που παρουσιάζει.

Η συντηρητική αγωγή είναι η πιο συνηθισμένη θεραπεία, ενώ η χειρουργική αποκατάσταση πραγματοποιείται όπου επιβάλλεται. 

Πως μπορείτε να προλάβετε τον πόνο;

Για να προλάβετε τον πόνο υπάρχουν τροποποιήσεις που μπορείτε να εφαρμόσετε στην καθημερινότητα σας με σκοπό να αποφύγετε την εμφάνιση αυχεναλγίας τουλάχιστον αυτής που οφείλεται στη μη σωστή στάση και χρήση του σώματος.

Πιο συγκεκριμένα:

• Φροντίστε τον εξοπλισμό του γραφείου σας. Η οθόνη, η καρεκλά και το τραπέζι, θα πρέπει να είναι εργονομικά σχεδιασμένα για να σας προσφέρουν άνεση στην εργασία. 
• Κατά διαστήματα σηκωθείτε και ασκηθείτε εφαρμόζοντας ήπιες διατάσεις  στους ώμους και τον αυχένα σας. 
• Αποφύγετε τη μεταφορά μεγάλου βάρους στους ώμους ή τα χέρια, γιατί ακόμα και οι μεγάλες  τσάντες ώμου μπορούν να προκαλέσουν  μυϊκό σπασμό.
• Επιλέξτε ένα καλό στρώμα και μαξιλάρι ύπνου για να ξεκουράζεστε.
• Ξεκινήστε ένα ήπιο πρόγραμμα γυμναστικής που μπορεί να βοηθήσει την ευλυγισία σας και να αμβλύνει τους μυϊκούς πόνους όπως yoga ή Pilates.

Εφαρμόζοντας μικρές αλλαγές στις καθημερινές μας συνήθειες, μπορούμε σε βάθος χρόνου να προλάβουμε ή και να αποτρέψουμε την εμφάνιση επώδυνων μυοσκελετικών παθήσεων λόγω φθοράς σε μεγάλο ποσοστό και να βελτιώσουμε σημαντικά την υγεία μας φροντίζοντας προληπτικά τον εαυτό μας.

Τι είναι η οστεοπόρωση;

Η οστεοπόρωση είναι μια πάθηση που χαρακτηρίζεται από μειωμένη οστική αντοχή, που οφείλεται σε μείωση της οστικής πυκνότητας και διαταραχή της μικροαρχιτεκτονικής των οστών (ποιότητας των οστών).

Ποιοι κινδυνεύουν περισσότερο;

▪ Γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση ή με πρόωρη εμμηνόπαυση.
▪ Άνδρες άνω των 70 ετών.
▪ Άτομα με διάφορα χρόνια νοσήματα όπως είναι ο υπογοναδισμός, η μεσογειακή́ αναιμία, η χρόνια νεφρική́ ανεπάρκεια, η χρόνια αποφρακτική́ πνευμονοπάθεια, ο σακχαρώδης διαβήτης κ.α.
▪ Άτομα που λαμβάνουν κορτιζόνη για μακρά́ χρονικά́ διαστήματα.
▪ Άτομα με ιδιαίτερα χαμηλό σωματικό́ βάρος
▪ Άτομα με διατροφικά́ προβλήματα και μειωμένη πρόσληψη ασβεστίου.
• Άτομα με ιστορικό́ κατάγματος ισχίου σε γονέα καθώς και ιστορικό́ κατάγματος των ίδιων.
• Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί́ ότι επιβαρυντικοί́ παράγοντες είναι το κάπνισμα, το αλκοόλ, η μειωμένη έκθεση στον ήλιο, η έλλειψη άσκησης και η κατάχρηση καφέ́ και τσαγιού́.

Ποια είναι τα συμπτώματα της οστεοπόρωσης;

Η οστική απώλεια εξελίσσεται σταδιακά χωρίς συμπτώματα ή πόνους έως ότου προκύψει κάποιο κάταγμα. Τα πιο συχνά οστεοπορωτικά κατάγματα αφορούν τη σπονδυλική στήλη, το ισχίο και τον καρπό.

Περίπου 1 στις 3 γυναίκες ηλικίας άνω των 50 ετών και 1 στους 5 άνδρες θα πάθουν ένα οστεοπορωτικό κάταγμα.

Τα σπονδυλικά κατάγματα έχουν σημαντική νοσηρότητα (πόνο, παραμόρφωση της σπονδυλικής στήλης κ.ά.), ενώ τα κατάγματα του ισχίου συνδέονται με υψηλή θνησιμότητα αποτελώντας την πιο σοβαρή επιπλοκή της οστεοπόρωσης.

Τα οστεοπορωτικά κατάγματα αποτελούν παγκοσμίως τη δεύτερη αιτία σωματικής ανικανότητας και θνητότητας.

Γι’ αυτό́, η οστεοπόρωση χαρακτηρίζεται ως η σιωπηλή́ επιδημία της εποχής μας.

Πρόληψη

Η πρόληψη της νόσου και των σχετιζόμενων με αυτή καταγμάτων θεωρείται βασική για τη διατήρηση της υγείας, της ποιότητας ζωής και της ανεξαρτησίας στον ηλικιωμένο πληθυσμό.

Η πρόληψη πρέπει να ξεκινά από την νεαρή ηλικία. Η σωστή διατροφή και η άσκηση αποτελούν παράγοντες που συμβάλλουν στη δημιουργία γερών οστών και στην εδραίωση ενός ορθού τρόπου ζωής που θα προστατέψει την υγεία των οστών και μετά την ενηλικίωση. Επιπλέον, θα συμβάλουν στην αναστολή της εξέλιξης της νόσου όταν αυτή εμφανιστεί.

Οι γυναίκες άνω των 65 ετών, αλλά και όλα τα άτομα που μπορεί να έχουν επιβαρυνθεί από έναν ή περισσότερους παράγοντες που συντείνουν στην εμφάνιση της οστεοπόρωσης, θα πρέπει να υποβάλλονται σε τακτικούς ελέγχους οστικής μάζας, μιας ανώδυνης και απλής εξέτασης, η οποία μπορεί να διαγνώσει με ακρίβεια την ύπαρξη και εξέλιξη της νόσου.

Θεραπεία

Σύγχρονες φαρμακευτικές μέθοδοι μπορούν να μειώσουν την πιθανότητα οστεοπορωτικού κατάγματος και να επιβραδύνουν ή και να αναστείλουν την εξέλιξή της.

Η αδιαπραγμάτευτη βασική θεραπεία της οστεοπόρωσης είναι το ασβέστιο και η βιταμίνη D, ενώ υπάρχουν διάφορες φαρμακευτικές ουσίες που χορηγούνται σε συνδυασμό με αυτή, όπως τα διφωσφονικά (αλενδρονάτη, ρισενδρονάτη, ιμπανδρονάτη κλπ.), οι εκλεκτικοί τροποποιητές υποδοχέων οιστρογόνων (SERMs), η τεριπαρατίδη-παραθορμόνη (Forsteo®) και τελευταία η δενοσουμάμπη (Prolia®).

Ο γιατρός θα σας προτείνει την κατάλληλη αγωγή μετά από λεπτομερή λήψη ιστορικού, αιματολογικές εξετάσεις και μέτρηση οστικής πυκνότητας.