Η θεραπεία με αυτόλογους (από το σώμα δηλαδή του ίδιου του ασθενή) βιολογικούς παράγοντες αποτελεί μια πολλά υποσχόμενη λύση για την αναγέννηση και την ταχεία αποκατάσταση τραυματισμών των τενόντων, των μυών αλλά και του αρχικού σταδίου οστεοαρθρίτιδας.

Τι είναι το PRP;

Ο αυτόλογος βιολογικός παράγοντας PRP (Platelet Rich Plasma) είναι «Πλάσμα Πλούσιο σε Αιμοπετάλια και Αυξητικούς Παράγοντες».

Είναι γνωστό ότι σε περίπτωση μυϊκού τραυματισμού ή κατάγματος, η αντίδραση του οργανισμού μας συνίσταται στον αρχικό σχηματισμό θρόμβου, ενεργοποίηση των αιμοπεταλίων και απελευθέρωση διαφόρων ουσιών και αυξητικών παραγόντων στο σημείο της βλάβης. Οι αυξητικοί παράγοντες προάγουν με τη σειρά τους την οστεογέννεση, την αγγειογέννεση και την επαναγγειοποίηση βοηθώντας με αυτόν τον τρόπο στην επούλωση του τραυματισμένου ιστού.

Συνήθως η συγκέντρωση αιμοπεταλίων στο αίμα είναι 100.000 – 200.000 ανά μl αίματος.

Με τη βοήθεια της τεχνολογίας είμαστε σε θέση να ενισχύσουμε αυτή την απάντηση του οργανισμού μας συγκεντρώνοντας έναν μεγάλο αριθμό αιμοπεταλίων σε μικρή ποσότητα πλάσματος.

Σε ποιες παθήσεις ενδείκνυται το PRP;

Ενδείκνυται σε:

• • Ενθεσοπάθειες
  • Τενοντοπάθειες ώμου
  • Έξω και έσω επικονδυλίτιδα αγκώνα
  • Τενοντίτιδα επιγονατιδικού τένοντα
  • Παθήσεις αχίλλειου τένοντα
  • Θλάση οπισθίων μηριαίων μυών – προσαγωγών
  • Πελματιαία απονευρωσίτιδα
  • Αρχικού σταδίου οστεοαρθρίτιδα

Το PRP είναι πάρα πολύ χρήσιμο στις αθλητικές κακώσεις!

Πλεονεκτήματα

Οι θεραπείες με PRP χαρακτηρίζονται από σημαντικά πλεονεκτήματα:

• • Αποτελούν φυσιολογικές θεραπείες, κατά τις οποίες δεν χρησιμοποιούνται φάρμακα ούτε γίνονται τομές.
  • Δεν προκαλούν αλλεργικές αντιδράσεις
  • Επιτυγχάνουν τη φυσική αποκατάσταση του τραυματισμένου ιστού
  • Περιορίζουν την αναγκαιότητα μιας χειρουργικής επέμβασης
  • Πραγματοποιούνται στο ιατρείο χωρίς ανάγκη εισαγωγής στο νοσοκομείο
  • Είναι ανώδυνες

Χορήγηση PRP

Η θεραπεία με τη χρήση PRP ολοκληρώνεται σε μια επίσκεψη στο ιατρείο και διαρκεί μόλις 20 λεπτά. Είναι εξαιρετικά απλή και θυμίζει μια συνηθισμένη αιμοληψία.

Αρχικά, γίνεται λήψη λίγου αίματος από το χέρι του ασθενή, το οποίο στη συνέχεια
υφίσταται επί τόπου μια ειδική επεξεργασία, από εξειδικευμένη για PRP φυγόκεντρο, προκειμένου να απομονωθεί το πλάσμα με αυξημένη συγκέντρωση αιμοπεταλίων και αυξητικών παραγόντων.

Στη συνέχεια, το πλάσμα εγχέεται με ένεση και υπό τοπική αναισθησία στην τραυματισμένη περιοχή.

Μετά τη θεραπεία με PRP συστήνεται ανάπαυση για 1 – 2 ημέρες.
Στις περισσότερες περιπτώσεις μια θεραπεία αποδεικνύεται αρκετή. Ωστόσο, υπάρχουν κακώσεις που μπορεί να απαιτήσουν δεύτερη ή και τρίτη χορήγηση PRP.

Σύμφωνα με διεθνείς επιστημονικές μελέτες, τα αποτελέσματα των εν λόγω θεραπειών είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά αποτελώντας σημαντικά όπλα στη φαρέτρα ενός έμπειρου και εξειδικευμένου ορθοπαιδικού χειρουργού. Αρκεί, να επιλέγονται με αυστηρά κλινικά κριτήρια και να συνοδεύονται από άριστη γνώση των τεχνικών εφαρμογής τους.

Η κύστη Baker βρίσκεται στο πίσω μέρος του γόνατος που ονομάζεται ιγνυακή κοιλότητα. Πρόκειται για χαλάρωση του αρθρικού θυλάκου προς την περιοχή που πάσχει.

Η κύστη περιέχει αρθρικό υγρό. Η πάθηση εκδηλώνεται εξίσου συχνά σε ενήλικες και σε παιδιά.

Πού οφείλεται;

Για την κύστη Baker μπορεί να ευθύνεται κάποιος τραυματισμός στην περιοχή ή κάποια εκφυλιστική νόσος σε πιο προχωρημένες ηλικίες.

Συμπτώματα

Τα συμπτώματα που εκδηλώνει μπορεί να είναι μεταξύ άλλων:

• Δυσκαμψία
• Πόνος στην περιοχήμε πιθανή προβολή της κύστης
• Ευαισθησία στην πίεση της περιοχής
• Αντανάκλαση του πόνου στη γάμπα
• Μούδιασμα

Πώς γίνεται η διάγνωση;

Για τη διάγνωση της κύστης Baker απαιτείται κλινική εξέταση. Συνιστάται ο απεικονιστικός έλεγχος της περιοχής (υπέρηχος, μαγνητική τομογραφία).

Σημαντική είναι και η εξέταση των μηνίσκων.

Πώς αντιμετωπίζεται;

Αντιμετωπίζεται συντηρητικά με φαρμακευτική αγωγή και κρυοθεραπεία. Σπάνια χρειάζεται παρακέντηση του υγρού υπό υπερηχογραφική καθοδήγηση.

Αν μαζί με την κύστη υπάρχει ρήξη μηνίσκου χρειάζεται αρθροσκοπική αποκατάσταση, ενώ αν συνυπάρχει προχωρημένη αρθρίτιδα χρειάζεται ολική αρθροπλαστική γόνατος.

Η οστεοαρθρίτιδα του γόνατος είναι η πιο συχνή μορφή αρθρίτιδας του γόνατος.

Οφείλεται στη προοδευτική εκφύλιση των στοιχείων του γόνατος και κυρίως του αρθρικού χόνδρου.

Προσβάλλει συνήθως ανθρώπους άνω των 50-60 ετών, αλλά σπανιότερα και νεότερους.

Συμπτώματα

Κύρια συμπτώματα είναι ο πόνος, η δυσκαμψία και το οίδημα (πρήξιμο).

• Αρχικά συνήθως ο πόνος και η δυσκαμψία είναι χειρότερα το πρωί ή μετά την έγερση από την καθιστή θέση.
• Ο πόνος χειροτερεύει με τις δραστηριότητες και στα προχωρημένα στάδια μπορεί να είναι συνεχής.
• Μπορεί να υπάρχει αδυναμία πλήρους έκτασης και κάμψης.
• Ελεύθερα τεμάχια χόνδρου ή μηνίσκου μπορεί να εμποδίζουν την ομαλή κίνηση του γόνατος και να υπάρχει αίσθημα μπλοκαρίσματος ή κριγμού.
• Λόγω του πόνου οι μύες προοδευτικά ατροφούν και μπορεί να υπάρχει αίσθημα αστάθειας.
• Το γόνατο μπορεί να είναι ζεστό και ερυθρό με παρουσία οιδήματος.
• Ο νυχτερινός πόνος συνήθως σημαίνει οστεοαρθρίτιδα τελικού σταδίου και η χειρουργική αντιμετώπιση αποτελεί τη μοναδική λύση.

Διάγνωση

Βασίζεται στο ιστορικό και την κλινική εξέταση και επιβεβαιώνεται με τον ακτινολογικό έλεγχο.

Σπανιότερα, ο ασθενης χρειάζεται να υποβληθεί σε μαγνητική τομογραφία.

Αιματολογικές εξετάσεις μπορεί να χρειαστούν για να αποκλειστούν άλλες παθήσεις και να ταυτοποιηθεί η μορφή της αρθρίτιδας (π.χ. ρευματοειδής αρθρίτιδα).

Θεραπεία

Στόχος είναι η μείωση έως και εξάλειψη του πόνου και η βελτίωση του εύρους κίνησης.

Συντηρητική
Στόχος είναι η ελάττωση του πόνου, η αύξηση της λειτουργικότητας της άρθρωσης και η όσο το δυνατόν επιβράδυνση της εξέλιξης της φθοράς της.

Στα αρχικά στάδια της νόσου η αγωγή περιλαμβάνει:
• απώλεια σωματικού βάρους (εάν είναι απαραίτητο)
• αλλαγές στις δραστηριότητες του ατόμου
• φυσικοθεραπεία
• βοηθήματα βάδισης (μπαστούνι)
• φαρμακευτική αγωγή

Η παχυσαρκία επιδεινώνει τα συμπτώματα και την εξέλιξη της νόσου. Η απώλεια βάρους θα προσφέρει ανακούφιση, αναβαθμίζοντας την ποιότητα ζωής και επιμηκύνοντας τη βιωσιμότητα των βεβαρημένων αρθρώσεων.

Σημαντική είναι η αποφυγή δραστηριοτήτων που προκαλούν έξαρση των συμπτωμάτων, όπως το ανέβασμα και κατέβασμα της σκάλας, καθώς και η ένταξη δραστηριοτήτων στην καθημερινότητα που δυναμώνουν το μυϊκό σύστημα ενώ παράλληλα διατηρούν ή και αυξάνουν το εύρος κίνησης. Μια πολύ καλή άσκηση που δεν έχει φορτία είναι η κολύμβηση.

Οι ασκήσεις και η φυσικοθεραπεία βελτιώνουν το εύρος της κίνησης ενώ ταυτόχρονα ενισχύουν τις μυϊκές ομάδες των κάτω άκρων. Το πρόγραμμα της φυσικοθεραπείας πρέπει να προσαρμόζεται στις ανάγκες του κάθε ασθενή.

Η χρήση υποστηρικτικών μέσων βάδισης, όπως το μπαστούνι, βοηθά στην αποφορτιση των αρθρώσεων που πάσχουν.

Φαρμακευτικά η χρήση παυσίπονων και μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών μπορεί να βοηθήσει στα πρώιμα στάδια.

Οι ενδαρθρικές ενέσεις υαλουρονικού οξέος επιφέρουν ανακούφιση των συμπτωμάτων σε μεγάλο ποσοστό ασθενών. Το φάρμακο αποτελεί ένα φυσιολογικό παράγωγο της άρθρωσης και έχει ισχυρές λιπαντικές ιδιότητες βοηθώντας στη βελτίωση της κινητικότητας του ασθενούς.

Η ενδαρθρική έγχυση αυτόλογου πλάσματος πλούσιου σε αιμοπετάλια (PRP) αποτελεί την πιο μοντέρνα και υποσχόμενη μέθοδο για την αντιμετώπιση της πρώιμης οστεοαρθρίτιδας. Η επουλωτική ικανότητα του πλάσματος οφείλεται στους αυξητικούς παράγοντες που απελευθερώνονται από τα αιμοπετάλια.

Χειρουργική
Όταν η συντηρητική αγωγή αποτύχει και η ποιότητα ζωής του ασθενούς δεν είναι ικανοποιητική, τότε συστήνεται η χειρουργική θεραπεία.

Υπάρχουν σήμερα πολλές θεραπευτικές επιλογές οι οποίες είναι:
• αρθροσκόπηση του γόνατος
• οστεοτομία διόρθωσης του άξονα του σκέλους
• μονοδιαμερισματική αρθροπλαστική του γόνατος
• ολική αρθροπλαστική του γόνατος

Αρθροσκόπηση
Αν οι βλάβες δεν είναι πολύ προχωρημένες και εφόσον ο έλεγχος με μαγνητική τομογραφία δείξει ρήξη μηνίσκου ή ύπαρξη ελεύθερων σωμάτων τότε μπορεί κανείς να προχωρήσει σε αρθροσκόπηση γόνατος. Ενδείκνυται κυρίως σε ασθενείς νεώτερης ηλικίας.

Οστεοτομία
Σε νέους – δραστήριους ανθρώπους με αρχόμενη αρθρίτιδα, στους οποίους έχει προσβληθεί μόνο το ένα διαμέρισμα του γόνατος, είναι δυνατόν να γίνει αποφόρτιση του πάσχοντος διαμερίσματος με μια οστεοτομία. Ανακουφίζει τον ασθενή από τον πόνο και βελτιώνει την κίνηση του αρθριτικού γόνατος.

Αρθροπλαστική γόνατος
Η αρθροπλαστική είναι μια χειρουργική επέμβαση αντικατάστασης των αρθριτικών και κατεστραμμένων επιφανειών του γόνατος με ειδική πρόθεση. Στην επέμβαση αυτή υποβάλλονται οι ασθενείς που έχουν προχωρημένη αρθρίτιδα αφού προηγουμένως έχουν εξαντλήσει τα συντηρητικά μέσα θεραπείας.

Οι νεώτερες τεχνικές ελάχιστης επεμβατικότητας (M.I.S.) με μικρότερες τομές που σέβονται τις ανατομικές δομές έχουν μικρή νοσηρότητα, λιγότερη απώλεια αίματος και ταχύτερη επάνοδο στις δραστηριότητες. Με την εφαρμογή πρωτοκόλλων γρήγορης κινητοποίησης από την 1η μετεγχειρητική μέρα η νοσηλεία περιορίζεται σε 2-3 μέρες.

Η χειρουργική μας ομάδα έχει τη δυνατότητα να προσφέρει εξατομικευμένες λύσεις, βελτιώνοντας την ποιότητα ζωής του ασθενούς και να δώσει οριστική́ λύση στο πρόβλημα της οστεοαρθρίτιδας του γόνατος.

Πρόκειται για μια εκφυλιστική́ νόσο που προκαλεί́ προοδευτική́ απώλεια του αρθρικού́ χόνδρου της άρθρωσης του ισχίου. Έχει επίπτωση 88 ανά́ 100.000 ανθρώπους το έτος και αφορά κυρίως ανθρώπους άνω των 50-60 ετών, αλλά σπανιότερα και νεότερους.

Παράγοντες κινδύνου

• γυναικείο φύλο
• αυξημένη ηλικία
• κληρονομικότητα
• μυϊκή αδυναμία
• βαριά σωματική εργασία και  έντονη αθλητική́ δραστηριότητα
• τραυματισμός
• ιστορικό́ δυσπλασίας του ισχίου, επιφυσιολίσθησης και οστεοχονδρίτιδας της μηριαίας κεφαλής σε παιδική ηλικία.

Συμπτώματα

Εκδηλώνεται με επίμονο πόνο που εμφανίζεται χαρακτηριστικά́ τη νύχτα ή κατά́ την ξεκούραση, ελάττωση της ικανότητας βάδισης και ενίοτε με αίσθημα αστάθειας ή κλειδώματος της άρθρωσης.

Η δυσκαμψία εκδηλώνεται με περιορισμό́ της έκτασης και κάμψης και σχεδόν πλήρη κατάργηση της έσω στροφής του ισχίου.

Διάγνωση

Βασίζεται στο ιστορικό και την κλινική εξέταση και επιβεβαιώνεται με τον ακτινολογικό έλεγχο. Σπανιότερα, ο ασθενής χρειάζεται να υποβληθεί σε μαγνητική τομογραφία.

Αιματολογικές εξετάσεις μπορεί να χρειαστούν για να αποκλειστούν άλλες παθήσεις και να ταυτοποιηθεί η μορφή της αρθρίτιδας (π.χ. ρευματοειδής αρθρίτιδα).

Συμπληρωματικές ακτινογραφίες της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης και του σύστοιχου γόνατος βοηθούν στον εντοπισμό επιπλέον παθολογίας.

Θεραπεία

Στόχος είναι η μείωση έως και εξάλειψη του πόνου και η βελτίωση του εύρους κίνησης.

Συντηρητική
Στόχος είναι η ελάττωση του πόνου, η αύξηση της λειτουργικότητας της άρθρωσης και η όσο το δυνατόν επιβράδυνση της εξέλιξης της φθοράς της.

Η αγωγή στα αρχικά στάδια με μέτρια συμπτωματολογία περιλαμβάνει:
• απώλεια σωματικού βάρους (εάν είναι απαραίτητο)
• αλλαγές στις δραστηριότητες του ατόμου
• φυσικοθεραπεία
• βοηθήματα βάδισης (μπαστούνι)
• φαρμακευτική αγωγή

Η παχυσαρκία επιδεινώνει τα συμπτώματα και την εξέλιξη της νόσου. Η απώλεια βάρους θα προσφέρει ανακούφιση, αναβαθμίζοντας την ποιότητα ζωής και επιμηκύνοντας τη βιωσιμότητα των βεβαρημένων αρθρώσεων.

Σημαντική είναι η αποφυγή δραστηριοτήτων που προκαλούν έξαρση των συμπτωμάτων, όπως το ανέβασμα και κατέβασμα της σκάλας, καθώς και η ένταξη δραστηριοτήτων στην καθημερινότητα που δυναμώνουν το μυϊκό σύστημα ενώ παράλληλα διατηρούν ή και αυξάνουν το εύρος κίνησης. Μια πολύ καλή άσκηση που δεν έχει φορτία είναι η κολύμβηση.

Οι ασκήσεις και η φυσικοθεραπεία βελτιώνουν το εύρος της κίνησης, ενώ ταυτόχρονα ενισχύουν τις μυϊκές ομάδες των κάτω άκρων. Το πρόγραμμα της φυσικοθεραπείας πρέπει να προσαρμόζεται στις ανάγκες του κάθε ασθενή.

Η χρήση υποστηρικτικών μέσων βάδισης, όπως το μπαστούνι, βοηθά στην αποφόρτιση των αρθρώσεων που πάσχουν.

Φαρμακευτικά η χρήση παυσίπονων και μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών μπορεί να βοηθήσει στα πρώιμα στάδια.

Οι ενδαρθρικές ενέσεις υαλουρονικού οξέος επιφέρουν ανακούφιση των συμπτωμάτων σε μεγάλο ποσοστό ασθενών. Το φάρμακο αποτελεί ένα φυσιολογικό παράγωγο της άρθρωσης και έχει ισχυρές λιπαντικές ιδιότητες βοηθώντας στη βελτίωση της κινητικότητας του ασθενούς.

Η ενδαρθρική έγχυση αυτόλογου πλάσματος πλούσιου σε αιμοπετάλια (PRP) αποτελεί την πιο μοντέρνα και υποσχόμενη μέθοδο για την αντιμετώπιση της πρώιμης οστεοαρθρίτιδας. Η επουλωτική ικανότητα του πλάσματος οφείλεται στους αυξητικούς παράγοντες που απελευθερώνονται από τα αιμοπετάλια.

Χειρουργική
Όταν η συντηρητική αγωγή αποτύχει και η ποιότητα ζωής του ασθενούς δεν είναι ικανοποιητική, τότε συστήνεται η χειρουργική θεραπεία.

Αρθροσκόπηση
Η αρθροσκοπική́ χειρουργική του ισχίου ενδείκνυται κυρίως σε νεαρούς ενήλικες με εκφυλιστικές βλάβες του επιχείλιου χόνδρου.

Αρθροπλαστική ισχίου
Η χειρουργική θεραπεία αφορά́ κύρια την ολική́ αρθροπλαστική του ισχίου. Ενδείκνυται σε τελικού́ σταδίου συμπωματική́ και επίπονη αρθρίτιδα. Προτιμάται για ασθενείς μέσης και μεγάλης ηλικίας (>50 ετών). Χρησιμοποιούνται τεχνικές ελάχιστης επεμβατικότητας και προστασίας των μαλακών μορίων. Η εξέλιξη της τεχνολογίας επιτρέπει τη χρήση εμφυτευμάτων που διατηρούν το οστικό́ υπόστρωμα του ασθενούς και καθηλώνονται στην οστέινη πύελο και στο μηριαίο οστό́. Η διάρκεια επιβίωσης της ολικής αρθροπλαστικής κυμαίνεται πλέον των 20 ετών.

Με τις σύγχρονες τεχνικές ελάχιστης επεμβατικότητας (M.I.S.) και πρωτοκόλλων ταχείας ανάνηψης από́ την αναισθησία η νοσηλεία διαρκεί́ 2-3 ημέρες με κινητοποίηση του ασθενούς από την πρώτη μετεγχειρητική́ ημέρα. Σε αυτό́ βοηθούν η μικρότερη χειρουργική τομή́, η μη απώλεια αίματος, ο μειωμένος μετεγχειρητικός πόνος και το άμεσο πρόγραμμα φυσιοθεραπείας και αποκατάστασης.

Η χειρουργική μας ομάδα έχει τη δυνατότητα να προσφέρει εξατομικευμένες λύσεις, βελτιώνοντας την ποιότητα ζωής του ασθενούς και να δώσει οριστική́ λύση στο πρόβλημα της οστεοαρθρίτιδας του ισχίου.

Η έγχυση υαλουρονικού οξέως αποτελούν μια καινοτόμα, μη – χειρουργική προσέγγιση για την αντιμετώπιση της οστεοαρθρίτιδας στις αρθρώσεις του γόνατος, του ισχίου και του ώμου.

Η εν λόγω θεραπεία έχει καλύτερα αποτελέσματα όταν η νόσος είναι σε αρχικό ή ενδιάμεσο στάδιο. Συνοδεύεται, δε, από σχεδόν μηδενικές παρενέργειες.

Το υαλουρονικό οξύ είναι ένα υγρό που θυμίζει ζελέ κι αποτελεί μια ουσία που απαντάται στο αρθρικό υγρό γύρω από τις αρθρώσεις. Οι ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα γόνατος – ισχίου – ώμου εμφανίζουν χαμηλότερα επίπεδα υαλουρονικού οξέως στην προβληματική άρθρωση.

Οι εγχύσεις, υαλουρονικού οξέος βοηθάνε να λιπανθεί η περιοχή κι επιτρέπουν στα οστά να κινούνται δίχως να τρίβονται και να προκαλούν πόνο.

Η διαδικασία

Στο γόνατο, η έγχυση γίνεται με μια απλή ένεση, ενώ στον ώμο και κυρίως στο ισχίο η πρόσβαση είναι πιο δύσκολη και γι’ αυτό η έγχυση μπορεί να γίνει υπό την καθοδήγηση υπερήχου, έτσι ώστε να διασφαλιστεί η ακριβής προσέγγιση στο μεσάρθριο διάστημα, δίχως να πειραχτούν αγγεία και νεύρα.

Μετά τις εγχύσεις θα πρέπει να αποφεύγεται η επιβάρυνση των συγκεκριμένων αρθρώσεων για μερικές ημέρες.

Αποτελέσματα

Οι εγχύσεις επιτυγχάνουν σημαντική μείωση του πόνου, ενώ ταυτόχρονα βελτιώνουν την κινητικότητα στις αρθρώσεις, σε όσους πάσχουν από πρώιμη οστεοαρθρίτιδα, καθώς και σε ασθενείς με πιο προχωρημένη νόσο.

Τα αποτελέσματα είναι πιο ορατά σε ασθενείς που για κάποιο λόγο δεν μπορούν να υποβληθούν σε χειρουργική επέμβαση αρθροπλαστικής, η οποία και αποτελεί οριστική αντιμετώπιση του προβλήματος.

Η θεραπεία με βλαστοκύτταρα και όπως και αυτή με PRP θεωρούνται η πλέον σύγχρονη τάση στην αντιμετώπιση των αθλητικών κακώσεων και της αρχόμενης οστεοαρθρίτιδας.

Τι είναι τα βλαστοκύτταρα;

Τα βλαστοκύτταρα είναι αιμοποιητικά κύτταρα από τα οποία δημιουργούνται όλοι οι ιστοί του σώματος. Μπορούν να πολλαπλασιαστούν και να μετατραπούν σε διάφορους τύπους κυττάρων διορθώνοντας έτσι τραυματισμούς και βλάβες των οστών, μυών, τενόντων και αρθρώσεων.

Σε ποιες παθήσεις ενδείκνυται η θεραπεία με βλαστοκύτταρα;

Ενδείκνυται σε:

• Τενοντοπάθειες ώμου 

• Τενοντίτιδα επιγονατιδικού τένοντα 

• Παθήσεις αχίλλειου τένοντα 

• Θλάση οπισθίων μηριαίων μυών – προσαγωγών 


• Βλάβες του αρθρικού χόνδρου
• Αρχικού και μέσου σταδίου οστεοαρθρίτιδα 


Πλεονεκτήματα

Οι θεραπείες με βλαστοκυττάρων χαρακτηρίζονται από σημαντικά πλεονεκτήματα:

• Αποτελούν φυσιολογικές θεραπείες, κατά τις οποίες δεν χρησιμοποιούνται φάρμακα ούτε γίνονται τομές.
• Δεν προκαλούν αλλεργικές αντιδράσεις
• Επιτυγχάνουν τη φυσική αποκατάσταση του τραυματισμένου ιστού
• Περιορίζουν την αναγκαιότητα μιας χειρουργικής επέμβασης
• Πραγματοποιούνται συνήθως υπό τοπική αναισθησία

Χορήγηση βλαστοκυττάρων

Ως θεραπεία, η χορήγηση των βλαστοκυττάρων εφαρμόζεται μια φορά σε μια επίσκεψη. Διαρκεί μόλις 20-40 λεπτά και είναι σχετικά ανώδυνη, καθώς γίνεται με τοπική αναισθησία.

Αρχικά, τα βλαστοκύτταρα λαμβάνονται από τον μυελό των οστών, στο πίσω μέρος της λεκάνης του ασθενή.

Στη συνέχεια, γίνεται άμεσα μια ειδική επεξεργασία και συμπύκνωση του μυελού και ακολούθως τα βλαστοκύτταρα εισάγονται με ένεση στην τραυματισμένη περιοχή.

Μετά την ολοκλήρωση της επέμβασης, ο ασθενής μπορεί να επιστρέψει στο σπίτι του, όπου συνίσταται ανάπαυση για 1 – 2 ημέρες.

Ενίοτε, η λήψη βλαστοκυττάρων γίνεται κι από το υποδόριο λίπος. Σε αυτήν την περίπτωση, η θεραπεία ολοκληρώνεται σε δυο επισκέψεις, μια για τη λήψη των βλαστοκυττάρων και μια για τη χορήγησή τους στην περιοχή της κάκωσης

Τόσο τα βλαστοκύτταρα όσο και το PRP αποτελούν σημαντικά όπλα στη φαρέτρα ενός έμπειρου και εξειδικευμένου ορθοπαιδικού χειρουργού.

Αρκεί να επιλέγονται με αυστηρά κλινικά κριτήρια και να συνοδεύονται από άριστη γνώση των τεχνικών εφαρμογής τους.

Το κάταγμα ισχίου αποτελεί παραδοσιακά ένα από τα πιο μεγάλα φόβητρα για τα άτομα της τρίτης ηλικίας. Και αυτό όχι μόνο λόγω του κινδύνου αναπηρίας ή δυσκολίας στη βάδιση που αυτά συνεπάγονται, αλλά και μιας σειράς συνακόλουθων επιπλοκών που ενίοτε αποδεικνύονται μοιραίες.

Πλέον, όμως, χάρη σε σύγχρονες χειρουργικές τεχνικές ελάχιστης επεμβατικότητας που χρησιμοποιούν εξελιγμένα εμφυτεύματα, οι κίνδυνοι από τα κατάγματα ισχίου περιορίζονται σημαντικά, εφόσον υπάρξει άμεση και εξειδικευμένη αντιμετώπισή τους.

Τι είναι τα κατάγματα ισχίου;

Τα κατάγματα ισχίου συνήθως προκαλούνται μετά από πτώση ή άσκηση βίας στο εξωτερικό μέρος του ισχίου.

Η οστεοπόρωση και η κακοήθεια (καρκίνος) είναι επίσης αιτίες που μειώνουν την οστική πυκνότητα και καθιστούν το ισχίο ευάλωτο.

Συνεπώς, τα κατάγματα ισχίου συναντώνται κατά κανόνα σε ηλικιωμένους ασθενείς, ενώ σε νεαρές ηλικίες προκαλούνται έπειτα από κάποιο σοβαρό ατύχημα.

Τα κατάγματα ισχίου διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες, τα υποκεφαλικά, τα διατροχαντήρια και το υποτροχαντήρια.

Ποια είναι τα συνήθη συμπτώματα;

Τα συμπτώματα του κατάγματος ισχίου είναι τα εξής:

• Πόνος στην εξωτερική επιφάνεια του ισχίου και στη βουβωνική περιοχή, που επιδεινώνεται, όσο ο ασθενής προσπαθεί να κάνει κάμψη ή στροφή του ισχίου
• Αδυναμία κίνησης, ορθοστάτησης, βάδισης
• Μώλωπες
• Παραμόρφωση του ποδιού, το πόδι δείχνει πιο κοντό και με εξωτερική στροφή

Πώς γίνεται η διάγνωση; 

Η διάγνωση του κατάγματος ισχίου πραγματοποιείται με βάση την κλινική εξέταση και επιβεβαιώνεται με τις ακτινογραφίες λεκάνης και μηριαίου ή/και αν ο γιατρός κρίνει απαραίτητο, σπάνια πάντως, με τη χρήση μαγνητικής ή αξονικής τομογραφίας.

Ποιοι είναι οι μέθοδοι θεραπείας;

Ο χειρουργός ορθοπαιδικός προτείνει την πιο αποτελεσματική θεραπεία λαμβάνοντας υπόψη τη φύση και τη θέση του κατάγματος, την ηλικία, την κατάσταση της υγείας, καθώς και το ιατρικό ιστορικό του ασθενή.

Στην συντριπτική πλειοψηφία τα κατάγματα ισχίου αντιμετωπίζονται με χειρουργική θεραπεία.

Στην περίπτωση συγκεκριμένων καταγμάτων που θεωρούνται αρκετά σταθερά, συστήνεται η συντηρητική αντιμετώπιση τους, που συνδυάζεται με συστηματική παρακολούθηση, ώστε να μην υπάρξει επιδείνωση ή παρεκτόπιση τους. Επίσης, σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις ,ιδίως σε μη περιπατητικούς ασθενείς, η υγεία των οποίων ενδέχεται να επηρεαστεί από οποιαδήποτε μορφή αναισθησίας, η χειρουργική επέμβαση αποφεύγεται.

Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, η θεραπεία των καταγμάτων ισχίου γίνεται κατά κανόνα με χειρουργική επέμβαση, εξατομικευμένα και όσο πιο άμεσα γίνεται.

Τα υποκεφαλικά κατάγματα σε ορισμένες περιπτώσεις, ιδίως σε νεαρή ηλικία και όταν δεν είναι παρεκτοπισμένα ιδιαιτέρως, αντιμετωπίζονται µε τη μέθοδο της κοχλίωσης µε αυλοφόρες βίδες (cannulated screws), οι οποίες τοποθετούνται διαδερµικά. Η πλειονότητα των υποκεφαλικών καταγμάτων αντιμετωπίζονται με ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές αρθροπλαστικής του ισχίου, ανάλογα την ηλικία και τη γενική κατάσταση του ασθενή.

Τα διατροχαντήρια και τα υποτροχαντήρια κατάγματα αντιμετωπίζονται πλέον με κλειστή ανάταξη και οστεοσύνθεση με ήλους τελευταίας γενιάς τύπου G-Nail . Πρόκειται για επέμβαση που διαρκεί λιγότερο από μια ώρα και η οποία έχει ως βασικό της πλεονέκτημα την ελαχιστοποίηση του χειρουργικού τραύματος και της απώλειας αίματος.

Πώς γίνεται η διάγνωση; 

Η διάγνωση του κατάγματος ισχίου πραγματοποιείται με βάση την κλινική εξέταση και επιβεβαιώνεται με τις ακτινογραφίες λεκάνης και μηριαίου ή/και αν ο γιατρός κρίνει απαραίτητο, σπάνια πάντως, με τη χρήση μαγνητικής ή αξονικής τομογραφίας.

Ποιοι είναι οι μέθοδοι θεραπείας;

Ο χειρουργός ορθοπαιδικός προτείνει την πιο αποτελεσματική θεραπεία λαμβάνοντας υπόψη τη φύση και τη θέση του κατάγματος, την ηλικία, την κατάσταση της υγείας, καθώς και το ιατρικό ιστορικό του ασθενή.

Στην συντριπτική πλειοψηφία τα κατάγματα ισχίου αντιμετωπίζονται με χειρουργική θεραπεία.

Στην περίπτωση συγκεκριμένων καταγμάτων που θεωρούνται αρκετά σταθερά, συστήνεται η συντηρητική αντιμετώπιση τους, που συνδυάζεται με συστηματική παρακολούθηση, ώστε να μην υπάρξει επιδείνωση ή παρεκτόπιση τους. Επίσης, σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις ,ιδίως σε μη περιπατητικούς ασθενείς, η υγεία των οποίων ενδέχεται να επηρεαστεί από οποιαδήποτε μορφή αναισθησίας, η χειρουργική επέμβαση αποφεύγεται.

Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, η θεραπεία των καταγμάτων ισχίου γίνεται κατά κανόνα με χειρουργική επέμβαση, εξατομικευμένα και όσο πιο άμεσα γίνεται.

Τα υποκεφαλικά κατάγματα σε ορισμένες περιπτώσεις, ιδίως σε νεαρή ηλικία και όταν δεν είναι παρεκτοπισμένα ιδιαιτέρως, αντιμετωπίζονται µε τη μέθοδο της κοχλίωσης µε αυλοφόρες βίδες (cannulated screws), οι οποίες τοποθετούνται διαδερµικά. Η πλειονότητα των υποκεφαλικών καταγμάτων αντιμετωπίζονται με ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές αρθροπλαστικής του ισχίου, ανάλογα την ηλικία και τη γενική κατάσταση του ασθενή.

Τα διατροχαντήρια και τα υποτροχαντήρια κατάγματα αντιμετωπίζονται πλέον με κλειστή ανάταξη και οστεοσύνθεση με ήλους τελευταίας γενιάς τύπου G-Nail . Πρόκειται για επέμβαση που διαρκεί λιγότερο από μια ώρα και η οποία έχει ως βασικό της πλεονέκτημα την ελαχιστοποίηση του χειρουργικού τραύματος και της απώλειας αίματος.

Μετεγχειρητική αποκατάσταση

Ο συνδυασμός τεχνικών ελάχιστης επεμβατικότητας με τα πρωτόκολλα γρήγορης αποκατάστασης μπορεί να βοηθήσουν τον ασθενή να σηκωθεί και να περπατήσει εντός 4-5 ωρών από το χειρουργείο.

Έτσι, επιτυγχάνεται η βέλτιστη και ταχύτερη δυνατή αποκατάσταση του ασθενούς. Παράλληλα, ελαχιστοποιείται ο κίνδυνος επιπλοκών και αυξάνονται κατακόρυφα οι πιθανότητες ο ασθενής να επιστρέψει στην πρότερη κινητική δραστηριότητα και καθημερινότητά του.

Πως μπορούν να προληφθούν τα κατάγματα ισχίου;

Δεν είναι δυνατό να προληφθούν όλα τα κατάγματα. Είναι όμως δυνατό με κατάλληλη άσκηση και διατροφή να διατηρηθούν τα οστά γερά, ώστε να είναι λιγότερο ευαίσθητα σε βλάβες και κακώσεις.

Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με τη σωστή διατροφή, συμπεριλαμβανομένων των τροφίμων που είναι πλούσια σε ασβέστιο και βιταμίνη D, όπως επίσης με τη συχνή άσκηση και τη μυϊκή ενδυνάμωση.

Εξίσου σημαντικό είναι η εργονομία του οικιακού περιβάλλοντος και η διόρθωση διαφόρων παθολογικών καταστάσεων με συμβουλές και οδηγίες από τους ειδικούς γιατρούς (νευρολόγους, παθολόγους, ΩΡΛ) και από τους φυσικοθεραπευτές.

Επίσης, θεμελιώδης σημασίας είναι ο έλεγχος της οστεοπόρωσης με μέτρηση της οστικής πυκνότητας.

Ο συνδυασμός όλων αυτών θα εξασφαλίσουν στην κατηγορία αυτή των συμπολιτών μας μια ασφαλέστερη και πιο ποιοτική ζωή.

Η κυφοπλαστική είναι μία μέθοδος μειωμένης επεμβατικότητας για την θεραπεία των συμπιεστικών σπονδυλικών καταγμάτων, τα οποία είναι κατάγματα των σπονδυλικών σωμάτων που σχηματίζουν την σπονδυλική στήλη.

Όταν σε ένα σπονδυλικό σώμα συμβαίνει κάταγμα, το σύνηθες ορθογώνιο σχήμα του οστού συμπιέζεται προκαλώντας πόνο. Αυτά τα συμπιεστικά κατάγματα μπορεί να συμβαίνουν σε ένα ή σε περισσότερους σπονδύλους στην σπονδυλική στήλη και είναι σύνηθες επακόλουθο της οστεοπόρωσης. 

Ποιος μπορεί να ωφεληθεί από την κυφοπλαστική;

Οποιοσδήποτε έχει υποστεί κάταγμα στη σπονδυλική στήλη μπορεί να ωφεληθεί από την μέθοδο. Ο γιατρός σας θα κρίνει αν η κυφοπλαστική είναι η καλύτερη λύση για το πρόβλημα σας.

Οι ασθενείς με επώδυνα οστεοπορωτικά κατάγματα οι οποίοι αντιμετωπίζουν παρατεταμένα προβλήματα πόνου, δυσκολίας στις καθημερινές δραστηριότητες και συνεχώς επιδεινούμενη κύφωση είναι η ομάδα που επωφελείται σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις.

Οι ασθενείς παρουσιάζουν ελαχιστοποίηση ή και εξαφάνιση όλου του πόνου αμέσως μετά την κυφοπλαστική.

Η επέμβαση της κυφοπλαστικής

Χρησιμοποιούμε ακτινοσκοπική καθοδήγηση για να εισάγουμε δια μέσου βελόνας ένα μπαλόνι στο σπονδυλικό κάταγμα, το οποίο εκτεινόμενο ανατάσσει το κάταγμα και δημιουργεί μια κοιλότητα μέσα στον σπόνδυλο.

Η ενίσχυση των σπονδύλων που έχουν υποστεί κάταγμα γίνεται με έγχυση ειδικού σκληρυντικού υλικού στην κοιλότητα όταν το μπαλόνι απομακρυνθεί. Η χειρουργική τομή είναι περίπου 0,5cm.

Πόσο γρήγορα θα επανέλθω στην καθημερινή ζωή μετά την επέμβαση της κυφοπλαστικής;

Η όλη επέμβαση διαρκεί περίπου 20 λεπτά για κάθε σπόνδυλο. Ο πόνος του κατάγματος υποχωρεί αμέσως. Μετά την επέμβαση ο ασθενής παραμένει για λίγο υπό παρακολούθηση στο χώρο της ανάνηψης.

Ο ασθενής κινητοποιείται πλήρως και στην κλινικη παραμένει από λίγες ώρες ως 1 ημέρα. Στο σπίτι ο ασθενής μπορεί να επανέλθει στις συνήθεις δραστηριότητες του άμεσα χωρίς να χρειάζεται παραμονή στο κρεβάτι ή εφαρμογή ζωνών και κηδεμόνων της μέσης.

Ωστόσο ενέργειες που απαιτούν αυξημένη προσπάθεια π.χ. σήκωμα μεγάλου βάρους, πρέπει να αποφεύγοντα για τουλάχιστον έξι εβδομάδες.

Αν κάποιος έχει κάταγμα σπονδυλικής στήλης πρέπει να αποφασίζει άμεσα την κυφοπλαστική ή πρέπει να περιμένει;

Η κυφοπλαστική είναι μια ελάχιστα παρεμβατική μέθοδος με μικροσκοπικές τομές στο δέρμα και με συνολική νοσηλεία μερικών ωρών. Επομένως είναι προτιμότερο, ιδιαίτερα σε ασθενείς μεγάλης ηλικίας να εξετάζεται η πιθανότητα θεραπείας με κυφοπλαστική νωρίς μετά το κάταγμα.

Είναι ασφαλής η επέμβαση της κυφοπλαστικής;

Με την ιατρική τεχνολογία της ψηφιακής 3διάστατης πλοήγησης, της ακτινοσκόπησης και της νευροπαρακολούθησης που έχουμε σήμερα στη διάθεσή μας η πιθανότητα επιπλοκών από την επέμβαση είναι πάρα πολύ μικρή.

Η κυφοπλαστική είναι ασφαλής μέθοδος για τη θεραπεία οστεοπορωτικών καταγμάτων και άλλων σοβαρών προβλημάτων της σπονδυλικής στήλης.

Έχει πολύ καλά αποτελέσματα με επιτυχία άνω του 95% στην ανακούφιση του πόνου και των συνεπακόλουθων προβλημάτων (αναπνευστική δυσλειτουργία, καθήλωση στο κρεβάτι, ψυχολογική κατάπτωση) ενός οστεοπορωτικού κατάγματος.

Σκολίωση αποκαλείται η πλάγια κύρτωση της σπονδυλικής στήλης στο μετωπιαίο επίπεδο με ταυτόχρονη στροφή των σπονδύλων.

Συνήθως εμφανίζεται στη θωρακική μοίρα της σπονδυλικής στήλης ή στην θωρακοοσφυική (στο όριο μεταξύ της θωρακικής και οσφυϊκής μοίρας) ή ακόμα σπανιότερα αμιγώς στην οσφυϊκή.

Αίτια – Τύποι

Μπορεί να οφείλεται σε συγγενή, αναπτυξιακά ή εκφυλιστικά αίτια, να σχετίζεται με κληρονομικούς-ορμονικούς παράγοντες, αλλά οι περισσότερες περιπτώσεις της σκολίωσης είναι άγνωστης αιτιολογίας και περιγράφονται ως ιδιοπαθής σκολίωση.

Δείχνει μεγαλύτερη προτίμηση στα κορίτσια με αναλογία για τις μεγάλες σκολιώσεις 9 προς 1 σε σχέση με τα αγόρια.

Με βάση την ηλικία εμφάνισης η ιδιοπαθής σκολίωση χωρίζεται σε τρεις τύπους:

• Έως 3 ετών: νηπιακή σκολίωση
• από 3 έως 9 ετών: παιδική
• από 9 έως και 18: εφηβική. Η τελευταία αποτελεί και το 80% όλων των περιπτώσεων της ιδιοπαθούς σκολιώσεως.

Κίνδυνος προόδου

Ο κίνδυνος της προόδου της ιδιοπαθούς σκολίωσης είναι αυξημένος κατά την εφηβεία, κυρίως κατά τη φάση της μέγιστης ανάπτυξης , που στα κορίτσια αρχίζει στην ηλικία των 11 και στα αγόρια στην ηλικία των 13 και διαρκεί και στα δύο φύλα μέχρι την σκελετική ωρίμανση, χωρίς να αποκλείεται η επιδείνωση και κατά την ενήλικο ζωή. Σε μεγάλες σκολιώσεις η παραμόρφωση επιδεινώνεται κατά την ενήλικο ζωή 1 μοίρα/έτος.

Διάγνωση και συμπτώματα της ιδιοπαθούς σκολιώσεως (Ι.Σ.)

Η ΙΣ προκαλεί παραμόρφωση της σπονδυλικής στήλης, αλλά όχι πόνο. Οι ασθενείς με ΙΣ μπορεί να εμφανίζουν πόνο στη ΣΣ (πχ οσφυαλγία), όπως και οι συνομήλικοί τους, χωρίς να εμφανίζουν αυξημένη ευαισθησία και συχνότητα οσφυαλγίας.

Δεδομένου ότι η σκολίωση προκαλεί παραμόρφωση του κορμού, στοιχεία που μπορεί να οδηγήσουν στη διάγνωση της είναι:

• ένας ώμος ψηλότερα από τον άλλο
• προπέτεια μίας ωμοπλάτης
• προπέτεια ή υψηλότερη θέση των πλευρών από τη μία πλευρά (ύβος)
• κυρτότητα λεκάνης
• ασυμμετρία μέσης

Συνήθως οι γονείς και όσοι εμπλέκονται στη σωματική διάπλαση του παιδιού (γυμναστές, παιδίατροι) πρέπει να παρατηρούν το κορμί του παιδιού σε όρθια στάση από πίσω και από μπροστά.

Το πιο συνηθισμένο τεστ για τη διάγνωση μικρών και χωρίς εμφανή παραμόρφωση σκολιώσεων είναι το τεστ της επίκυψης (Adam’s test).

Το επόμενο βήμα για τη διάγνωση είναι η ακτινογραφία της ΣΣ. Τυπικά αν και στις περισσότερες περιπτώσεις η σκολίωση είναι ιδιοπαθής και δεν υπάρχει υπόστρωμα νευρομυϊκό, η κλινική εξέταση και κυρίως το νευρολογικό σκέλος αυτής είναι απαραίτητο να γίνεται για αποκλεισμό άλλων παθολογικών καταστάσεων που προκαλούν σκολίωση (σύνδρομα, συγγενείς ανωμαλίες, νευρομυϊκές παθήσεις κ.λπ.).

Αντιμετώπιση ιδιοπαθούς σκολίωσης

Με βάση τα ευρήματα, η αντιμετώπιση χωρίζεται σε συντηρητική – χειρουργική ανάλογα με το βαθμό παραμόρφωσης, την ηλικία και τη δυναμική επιδείνωσης.

• Για σκολίωσεις σχετικά μικρές με γωνία Cobb <25 μοίρες δεν χρειάζεται καμιά θεραπεία. Απλά ενθαρρύνεται η άσκηση προκειμένου να διατηρείται μια καλή λειτουργικότητα της Σ.Σ. και το παιδί πρέπει να παρακολουθείται από ορθοπαιδικό ειδικευμένο στις παθήσεις της Σ.Σ.

• Για σκολιώσεις με γωνία Cobb>25 μοίρες συστήνεται η χρήση ειδικού κηδεμόνα μέχρι το τέλος της εφηβείας (κορίτσια 16 – 17, αγόρια 17 – 18 ετών). Προϋπόθεση για επιτυχημένη έκβαση στη συντηρητική αγωγή είναι η συνεργασία του ασθενούς στην εφαρμογή του ορθοπαιδικού κηδεμόνα.

Πρέπει να τονιστεί ιδιαίτερα, πως ο κηδεμόνας δε θεραπεύει τη σκολίωση, αλλά προλαμβάνει την εξέλιξη της παραμόρφωσης.

• Για σκολιώσεις με γωνία Cobb >35μοιρών με δυναμική επιδείνωσης συστήνεται η χειρουργική θεραπεία. Αυτή σήμερα γίνεται με εξειδικευμένες τεχνικές (σπονδυλοδεσία) και χρήση ειδικών ορθοπαιδικών υλικών με πολύ καλό λειτουργικό και αισθητικό αποτέλεσμα.

Η συχνότητα των επιπλοκών διατηρείται σήμερα σε χαμηλά επίπεδα λόγω των εξελιγμένων χειρουργικών τεχνικών και τη χρήση νευροφυσιολογικής παρακολούθησης κατά τη διάρκεια του χειρουργείου.

Ο μεσοσπονδύλιος δίσκος βρίσκεται μεταξύ δυο διαδοχικών σπονδύλων. Αποτελείται από έναν εξωτερικό ισχυρό δακτύλιο (ινώδης δακτύλιος) και στο εσωτερικό του έχει ένα ζελατινώδη πυρήνα (πηκτοειδής πυρήνας).

Οι δίσκοι λειτουργούν όπως τα ‘’αμορτισέρ’’ των αυτοκινήτων απορροφώντας τους κραδασμούς της σπονδυλικής στήλης, ενώ ταυτόχρονα διατηρούν ευρύχωρα τα σημεία εξόδου των νεύρων (τρήματα).

Αιτίες

Αν ο ινώδης δακτύλιος υποχωρήσει σε κάποιο σημείο, ο πυρήνας βγαίνει προς την περιοχή του σπονδυλικού καναλιού ή και των τρημάτων, πιέζοντας το μηνιγγικό σάκο και τα νεύρα αντίστοιχα.

Η γήρανση, οι τραυματισμοί στη μέση, το κληρονομικό ιστορικό κηλών στην οικογένεια (γενετική προδιάθεση), η παχυσαρκία, η κακή στάση του σώματος, η φύση της εργασίας και το κάπνισμα, ενοχοποιούνται για την εμφάνιση κηλών στην οσφυϊκή μοίρα. 

Συμπτώματα

Η κήλη του μεσοσπονδύλιου δίσκου είναι ένα πολύ συχνό εύρημα στη μαγνητική τομογραφία. Σχεδόν το  80% των ατόμων άνω των 40 ετών έχουν κάποιο εύρημα, αλλά δεν εμφανίζουν όλοι οι ασθενείς αμέσως συμπτώματα.

Μια περαιτέρω μετατόπιση του δίσκου προς την κατεύθυνση των νεύρων μπορεί εκτός από τοπικό πόνο στην οσφύ, να συνοδεύεται από αντανάκλαση του άλγους και μουδιάσματα στα πόδια (ισχιαλγία).

Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις μπορεί να συνοδεύεται από αδυναμία στα κάτω άκρα (π.χ. πτώση ποδιού και μεγάλου δακτύλου) ή σε σπάνιες περιπτώσεις να εκδηλωθεί με μουδιάσματα στην περιοχή των γεννητικών οργάνων και ακράτεια (ιππουριδική συνδρομή). 

Σημείωση: Όταν τα συμπτώματα επηρεάζουν την ποιότητα ζωής αναζητάμε ιατρική βοήθεια, ενώ όταν παρουσιάζονται σημεία παράλυσης στα κάτω άκρα ή μούδιασμα στα γεννητικά όργανα με ακράτεια, η κατάσταση είναι επείγουσα.

Διάγνωση

Η διάγνωση βασίζεται στο ιστορικό και την κλινική εξέταση, ενώ επιβεβαιώνεται με απεικονιστικές εξετάσεις, απλές ακτινογραφίες και μαγνητική τομογραφία.

Θεραπεία

Η θεραπεία της κήλης μεσοσπονδυλίου δίσκου είναι είτε συντηρητική είτε χειρουργική.

Αυτό εξαρτάται από τη βαρύτητα και τη διάρκεια των συμπτωμάτων, τη μορφολογία της κήλης και την παρουσία ή όχι νευρολογικής συμπτωματολογίας.

Σε κάθε περίπτωση η συντηρητική αντιμετώπιση προηγείται και περιλαμβάνει:

• Φαρμακευτική αγωγή
• Φυσιοθεραπείες – Κινησιοθεραπεία
• Άλλες εναλλακτικές θεραπείες (πχ βελονισμός)
• Ενδοσπονδυλικές εγχύσεις

Στην πλειοψηφία τους τα συμπτώματα υποχωρούν με τη συντηρητική αγωγή.

Πότε ενδείκνυται η χειρουργική θεραπεία;

Σε περίπτωση αποτυχίας των συντηρητικών μέσων, το χειρουργείο είναι μικρής επεμβατικότητας με διάρκεια νοσηλείας 1-2 μέρες και τα αποτελέσματα είναι άριστα, με άμεση ελάττωση ή εξαφάνιση των συμπτωμάτων.

Πρόκειται για μικροχειρουργική επέμβαση με απομάκρυνση του τμήματος του δίσκου (δισκεκτομή) που πιέζει το νεύρο.