Η μακρά κεφαλή του δικέφαλου είναι ένα κυλινδρικό ανατομικό μόριο (μοιάζει με κορδόνι) που συνδέει τον δικέφαλο βραχιόνιο μυ με την ωμογλήνη. 

Η λειτουργία του δικεφάλου είναι ο υπτιασμός (στροφή του αντιβραχίου ώστε η παλάμη να δείχνει πάνω) και η κάμψη του αγκώνα, όταν το αντιβράχιο βρίσκεται σε υπτιασμό.

Ο τένοντας αυτός μπορεί να ερεθιστεί και να οδηγήσει στην ανάπτυξη φλεγμονής.

Αιτίες

Η τενοντίτιδα του δικέφαλου προκαλείται συνήθως από φθορά.

Εμφανίζεται συχνά σε άτομα που εκτελούν επαναλαμβανόμενες κινήσεις των ώμων, αλλά και αθλητές του τένις, του μπάσκετ, του βόλεϊ αλλά και σε κολυμβητές. Με την πάροδο του χρόνου, οι κινήσεις του ώμου μπορεί να γίνουν επώδυνες και τελικά να οδηγήσουν σε βλάβη του τένοντα.

Συνήθως συνυπάρχει με άλλες παθήσεις του ώμου, όπως σύνδρομο υπακρωμιακής προστριβής, χρόνια αστάθεια του ώμου ή τενοντοπάθεια-ρήξη του στροφικού πετάλου (και κυρίως του υποπλατίου μυός).

Συμπτώματα

Το κύριο σύμπτωμα είναι ο πόνος, ο οποίος συνήθως εντοπίζεται στην πρόσθια επιφάνεια του ώμου κατά μήκος της πορείας του τένοντα ή σπανιότερα είναι γενικευμένος και ασαφής.

Ενδέχεται επίσης να υπάρχει αίσθημα αναπήδησης ή κριγμού στην ίδια περιοχή.

Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο μάλιστα η τραυματική ρήξη της μακράς κεφαλής του δικεφάλου σε άτομα που είχαν ιστορικό ενοχλήσεων.

Διάγνωση

Η διάγνωση γίνεται με τον κλινικό έλεγχο.

Οι ακτινογραφίες δεν παρουσιάζουν ευρήματα επί μεμονωμένης βλάβης της μακράς κεφαλής.

Ο υπερηχογραφικός έλεγχος και η μαγνητική τομογραφία δύναται να απεικονίσουν αλλοιώσεις, όπως περιτενόντιο οίδημα, πάχυνση ή παρεκτόπιση του τένοντα.

Θεραπεία

Οι θεραπευτικές επιλογές περιλαμβάνουν ανάπαυση, παγοθεραπεία, φάρμακα και φυσιοθεραπεία.

Η Χειρουργική Θεραπεία τι περιλαμβάνει;

Σε πολλές περιπτώσεις απαιτείται χειρουργική επέμβαση για την ανακούφιση του χρόνιου πόνου της τενοντίτιδας του δικέφαλου.

Συχνά, η χειρουργική επέμβαση για την αντιμετώπιση της τενοντίτιδας του δικέφαλου γίνεται αρθροσκοπικά και περιλαμβάνει τομή του τένοντα (τενοτομή) και στη συνέχεια καθήλωση αυτού με οστική άγκυρα στο άνω τμήμα του βραχίονα (τενόδεση).

Αυτή η διαδικασία, γνωστή ως τενόδεση του δικέφαλου, είναι εξαιρετικά επιτυχής στην άρση των επώδυνων συμπτωμάτων και αποκαθιστά τη πλήρως τη λειτουργία του ώμου.

Ο ώμος είναι μια περίπλοκη άρθρωση και έχει το μεγαλύτερο εύρος κίνησης από οποιαδήποτε άλλη άρθρωση στο ανθρώπινο σώμα, γεγονός όμως που την κάνει και την πιο ασταθή (εξαρθρώνεται εύκολα).

Σχηματίζεται από 3 οστά: το βραχιόνιο, την ωμοπλάτη και την κλείδα. Η αρθρική επιφάνεια της ωμοπλάτης, η επιφάνεια δηλαδή όπου “γλιστρά” η κεφαλή του βραχιονίου ονομάζεται ωμογλήνη.

 Ο επιχείλιος χόνδρος είναι ένα δακτυλίδι συνδετικού ιστού, το οποίο βρίσκεται γύρω από την περίμετρο της ωμογλήνης και αυξάνει το βάθος της με σκοπό να προσφέρει μεγαλύτερη σταθερότητα στον ώμο. Στο ανώτερο τμήμα του επιχείλιου χόνδρου καταφύεται η μακρά κεφαλή του δικέφαλου βραχιονίου.

 Τι είναι η βλάβη SLAP;

Η βλάβη SLAP (πρόκειται για ακρωνύμιο που σημαίνει superior labrum anterior to posterior) είναι μια πάθηση κατά την οποία το ανώτερο τμήμα του επιχείλιου χόνδρου αποκολλάται από την ωμογλήνη.

Η πάθηση αυτή παρουσιάζεται συχνότερα σε άτομα ή σε αθλητές (ρίψεων, άρσης βαρών, βόλεϊ και λοιπών αθλημάτων) που χρησιμοποιούν το άκρο κάνοντας επαναλαμβανόμενες κινήσεις πάνω από το επίπεδο του ώμου. Μπορεί να είναι επίσης αποτέλεσμα τραυματισμού μετά από πτώση.

Πως γίνεται η διάγνωση;

Αν και η κλινική εξέταση και το ιστορικό του ασθενούς είναι χαρακτηριστικά για τη διάγνωση, για την απεικόνιση της βλάβης χρειάζεται συνήθως μαγνητικό αρθρογράφημα (δηλαδή μαγνητική τομογραφία με έγχυση σκιαγραφικού ενδαρθρικά).

Τι περιλαμβάνει η θεραπεία;

Η θεραπεία εξαρτάται από την ηλικία και τη δραστηριότητα του ασθενούς.

Η συντηρητική θεραπεία είναι η συνήθης επιλογή σε άτομα που δεν έχουν υψηλές απαιτήσεις. Αντίθετα, σε άτομα που έχουν έντονη δραστηριότητα και αναζητούν γρηγορότερη αποκατάσταση, η χειρουργική είναι αντιμετώπιση εκλογής.

Η επιλογή της τεχνικής (τενοτομή ή τενόδεση) και της μεθόδου (ενδαρθρικά ή εξωαρθρικά, αρθροσκοπικά ή ανοικτά) εξαρτάται από τις ιδιαιτερότητες του ατόμου και είναι διαφορετική σε μια λεπτή αθλήτρια γυμναστικής από έναν γιγαντόσωμο αθλητή bodybuilding.

Οι σύγχρονες τεχνικές προσφέρουν πλήρη αποκατάσταση της βλάβης και άμεση επάνοδο του ασθενούς στις καθημερινές δραστηριότητες. Μετά από μια περίοδο αποκατάστασης, με φυσικοθεραπεία και άσκηση, επιτυγχάνεται και η επάνοδος και σε αθλητική δραστηριότητα.

Το στροφικό πέταλο του ώμου συνίσταται από τέσσερεις τένοντες, με τους οποίους γίνεται η ανύψωση και οι στροφές (έσω και έξω) του άνω άκρου.

Διατηρεί ταυτόχρονα τη σταθερότητα στην άρθρωση του ώμου, ισορροπώντας αντίθετες δυνάμεις.

Οι τένοντες του στροφικού πετάλου είναι οι εξής:                                                                                                  1. Υποπλάτιος   2. Υπερακάνθιος   3. Υπακάνθιος   4. Ελάσσων Στρογγύλος

Η ρήξη του στροφικού πετάλου δύναται να είναι οξεία ή χρόνια, να αφορά σε ένα ή περισσότερους τένοντες και να είναι πλήρης ή μερικού πάχους.

Οξεία ρήξη παρατηρείται σε περιπτώσεις τραυματισμού, σε νέους συνήθως μετά από πτώση ή σε μεσήλικες μετά από εξάρθρημα του ώμου.

Χρόνια ρήξη συναντούμε κυρίως σε μεγαλύτερες ηλικίες και οφείλεται στη βαθμιαία φθορά και εκφύλιση των τενόντων.

Θεραπεία 

Στις περισσότερες περιπτώσεις η συντηρητική θεραπεία δίνει τη λύση. Δίνεται έμφαση στη μείωση του πόνου, της φλεγμονής και τη λειτουργική αποκατάσταση. Εφαρμόζεται στις περιπτώσεις που η έκπτωση της λειτουργικότητας του στροφικού πετάλου είναι αποδεκτή και δεν επηρεάζει τις ανάγκες του ασθενούς. Έτσι χρησιμοποιούνται:

– Φαρμακευτική αγωγή

– Τροποποίηση της δραστηριότητας μέχρι να ελαττωθούν τα συμπτώματα

– Ειδικό πρόγραμμα φυσικοθεραπείας

Στις περιπτώσεις που η έκπτωση της λειτουργίας του ώμου δεν είναι αποδεκτή ή όταν η συντηρητική θεραπεία αποτυγχάνει, η χειρουργική αποκατάσταση αποτελεί την καταλληλότερη θεραπεία.

Η συρραφή των τραυματισμένων τενόντων στην ανατομική τους θέση γίνεται στην πλειονότητα πλέον των περιπτώσεων αρθροσκοπικά. Πρόκειται για χειρουργείο μικρής επεμβατικότητας κατά το οποίο πραγματοποιείται διόρθωση της ανατομίας της περιοχής χρησιμοποιώντας ειδικά εργαλεία (άγκυρες, ράμματα). 

Η επέμβαση γίνεται με γενική αναισθησία συνήθως και ο ασθενής παραμένει στο νοσοκομείο για ένα βράδυ. Στη συνέχεια ακολουθεί ειδικό πρόγραμμα αποκατάστασης για την ενδυνάμωση των μυών του στροφικού πετάλου και τη λειτουργική αποκατάσταση.

Η οστεοαρθρίτιδα ώμου αποτελεί τον πιο συνήθη τύπο αρθρίτιδας ώμου.

Πρόκειται για μία χρόνια, εκφυλιστική νόσο, που παρατηρείται συνήθως σε μεγαλύτερες ηλικίες χωρίς σαφή αιτία.

Χαρακτηρίζεται από τη σταδιακή φθορά του χόνδρου που βρίσκεται στις επιφάνειες του ώμου. Η σταδιακή αυτή φθορά προκαλεί τριβή μεταξύ των οστών της περιοχής με αποτέλεσμα τη σκλήρυνση των οστικών επιφανειών και τη δημιουργία οστεοφύτων.

Συμπτώματα

Η αρθρίτιδα εκδηλώνεται κυρίως με πόνο κατά τις κινήσεις, νυχτερινό πόνο και δυσκαμψία, περιορίζοντας το εύρος που μπορεί το άτομο να κινήσει το μέλος που πάσχει.

Παρουσιάζει υφέσεις και εξάρσεις και τα συμπτώματα μπορεί να είναι ήπια, μέτρια ή και σοβαρά. Δυστυχώς, με το πέρασμα του χρόνου, η νόσος εξελίσσεται και τα συμπτώματα επιδεινώνονται.

Διάγνωση 

Η διάγνωση της νόσου γίνεται με την κλινική εξέταση και τον απεικονιστικό έλεγχο. Ανάλογα με την περίπτωση, χρησιμοποιούνται: ακτινογραφίες, αξονική ή μαγνητική τομογραφία.

Ο “παγωμένος ώμος” ή αλλιώς συμφυτική θυλακίτιδα, είναι μια πάθηση κατά την οποία μειώνεται η δυνατότητα της κίνησης της άρθρωσης του ώμου με αποτέλεσμα να υπάρχει σημαντική δυσκαμψία.

Εμφανίζεται συχνότερα σε ανθρώπους ηλικίας μεταξύ 40 και 60 ετών, ενώ δείχνει μια προτίμηση στις γυναίκες.

Η κύρια κλινική εκδήλωση της συμφυτικής θυλακίτιδας είναι η έντονη δυσκαμψία της άρθρωσης σε συνδυασμό με οξύ πόνο.

.  

Ο “παγωμένος ώμος” αναπτύσσεται σε τρία στάδια:                                                                                                                                                                        

1. Πρώτο στάδιο

Στο στάδιο του «παγώματος», που συνήθως διαρκεί από 6 έως 9 μήνες, σταδιακά ο πόνος αυξάνεται. Καθώς ο πόνος χειροτερεύει, η κινητικότητα της άρθρωσης αρχίζει να περιορίζεται.

2. Δεύτερο στάδιο

Ο πόνος βελτιώνεται σε αυτό το στάδιο αλλά η δυσκαμψία παραμένει. Κατά τη διάρκεια των 4 με 6 μηνών αυτού του σταδίου, ο ασθενής μπορεί να δυσκολευτεί πολύ με τις καθημερινές του δραστηριότητες.

3. Τρίτο στάδιο

Η κίνηση του ώμου σταδιακά βελτιώνεται. Η πλήρης επιστροφή στη φυσιολογική δύναμη και κίνηση του ώμου συνήθως διαρκεί από 4 ή 6 μήνες έως 2 ή 3 χρόνια.

Αίτια 

Τα αίτια του παγωμένου ώμου δεν έχουν γίνει πλήρως κατανοητά. Μερικοί παράγοντες, ωστόσο, αυξάνουν τον κίνδυνο για την ανάπτυξη της πάθησης:

• Διαβήτης. Ο “παγωμένος ώμος” εμφανίζεται πολύ πιο συχνά σε ασθενείς με διαβήτη. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι άγνωστος. Επιπρόσθετα, οι ασθενείς με διαβήτη τείνουν να έχουν εντονότερα και μεγαλύτερης διάρκειας συμπτώματα.

• Άλλες ασθένειες. Άλλα ιατρικά προβλήματα που συνδέονται με τον “παγωμένο ώμο” περιλαμβάνουν τον υποθυρεοειδισμό, τον υπερθυρεοειδισμό, τη νόσο του Πάρκινσον και καρδιακές ασθένειες.

• Ακινητοποίηση. Ο “παγωμένος ώμος” μπορεί να αναπτυχθεί μετά από περίοδο ακινητοποίησης του ώμου λόγω εγχείρησης, κατάγματος ή άλλου τραυματισμού. Γι’ αυτό και οι ασθενείς παροτρύνονται να αποφεύγουν την ακινησία του χεριού μετά από τέτοια περιστατικά.

Διάγνωση

Η διάγνωση είναι κυρίως κλινική.

Οι εργαστηριακές εξετάσεις και ο ακτινολογικός έλεγχος είναι απαραίτητα για τον αποκλεισμό άλλων παθήσεων. Η μαγνητική τομογραφία δε χρειάζεται, αλλά επιβεβαιώνει τη διάγνωση.

Θεραπεία

Η θεραπεία εστιάζει στον έλεγχο του πόνου και την αποκατάσταση της κίνησης και της δύναμης του ώμου.

Οι περισσότεροι ασθενείς με “παγωμένο ώμο” παρουσιάζουν βελτίωση με σχετικά απλές θεραπείες:

• Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Φάρμακα όπως ασπιρίνη και ιβουπροφαίνη μειώνουν τον πόνο και το πρήξιμο.                       
•  Ενέσεις στεροειδών. Η κορτιζόνη είναι ένα ισχυρό αντιφλεγμονώδες φάρμακο το οποίο χορηγείται ενέσιμα απευθείας στην άρθρωση του ώμου.
• Διάταση του αρθρικού θυλάκου με φυσιολογικό ορό. Η κορτιζόνη είναι ένα ισχυρό αντιφλεγμονώδες φάρμακο το οποίο χορηγείται ενέσιμα απευθείας στην άρθρωση του ώμου.
• Φυσικοθεραπεία. Σκοπός είναι η αποκατάσταση του εύρους κίνησης. Περιλαμβάνει διατάσεις και ασκήσεις εύρους κίνησης για τον ώμο. Κάποιες φορές χρησιμοποιείται θερμότητα με σκοπό τη χαλάρωση του ώμου πριν από τις διατάσεις.

Χειρουργική Επέμβαση

Αν οι παραπάνω πρακτικές δε βοηθήσουν στη μείωση των συμπτωμάτων, τότε ο ασθενής μπορεί να συζητήσει με το γιατρό του για το ενδεχόμενο επέμβασης.

Το χειρουργείο συνήθως πραγματοποιείται στο δεύτερο στάδιο της πάθησης. Στόχος είναι η βελτίωση στο εύρος της κίνησης του ώμου, καθώς και η άμεση ανακούφιση από τον πόνο. Οι πιο συχνά χρησιμοποιούμενες μέθοδοι είναι οι χειρισμοί υπό αναισθησία και η αρθροσκόπηση ώμου.

Χειρισμοί υπό αναισθησία. Με τον ασθενή υπό αναισθησία, πραγματοποιείται κινητοποίηση του ώμου με σκοπό τη λύση των συμφύσεων.

Αρθροσκόπηση ώμου. Κατά τη διάρκειά της, γίνεται άμεση επισκόπηση των συμφύσεων και λύση τους με ειδικά σχεδιασμένα εργαλεία.

Η παραμονή στο νοσοκομείο είναι για ένα βράδυκαι ακολουθεί πρόγραμμα αποκατάστασης,καθώς η κινησιοθεραπεία είναι απαραίτητη για να διατηρηθεί το εύρος κίνησης που έχει ανακτηθεί μετά την επέμβαση.

Η ασβεστοποιός τενοντίτιδα είναι μια πάθηση του ώμου κατά την οποία εναποτίθεται ασβέστιο στους τένοντες του στροφικού πετάλου του ώμου.

Σε ποιους ανθρώπους εμφανίζεται;

Η ασβεστοποιός τενοντίτιδα εμφανίζεται σε ανθρώπους με ηλικιακό φάσμα 30-50 ετών και προσβάλλει περισσότερο τις γυναίκες σε σχέση με τους άνδρες.

Συνήθως συμβαίνει μετά από επαναλαμβανόμενους μικροτραυματισμούς των τενόντων του στροφικού πετάλου και κυρίως του υπερακανθίου.

Στατιστικά, είναι πιο συχνή σε άτομα που πάσχουν από σακχαρώδη διαβήτη ή θυροειδοπάθεια.

Με ποια συμπτώματα εκδηλώνεται;

Το πιο χαρακτηριστικό σύμπτωμα της κρίσης ασβεστοποιού τενοντίτιδας είναι ο πόνος κατά τις κινήσεις και ο πόνος κατά τη διάρκεια της νύχτας και γενικά της ανάπαυσης.

Σε ορισμένες περιπτώσεις ο πόνος συνοδεύεται και από δυσκαμψία, δηλαδή περιορισμό στο εύρος των κινήσεων της άρθρωσης του ώμου.

Πώς γίνεται η διάγνωση;

Απεικονιστικά παρατηρούμε τους τόφους ασβεστίου, κυρίως στη μάζα του υπερακανθίου, με απλή ακτινογραφία και υπερηχογραφικά.

Σπανιότερα χρησιμοποιούμε μαγνητική τομογραφία.

Ποια είναι η κατάλληλη θεραπεία;

Η κατάλληλη θεραπεία για την αντιμετώπιση της ασβεστοποιού τενοντίτιδας εξερτάται από τον βαθμό σοβαρότητας των συμπτωμάτων.

Στο μεγαλύτερο ποσοστό των περιστατικών, η κρίση υποχωρεί με συντηρητική αγωγή:

• Ανάπαυση
• Χρήση μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων
• Τοπικές εγχύσεις κορτικοστεροειδούς
• Ειδικό πρόγραμμα φυσικοθεραπείας
• Τεχνική Barbotage

Το σύνδρομο υπακρωμιακής προστριβής αποτελεί μια κοινή αιτία πόνου στην περιοχή του ώμου.

Η άρθρωση του ώμου αποτελείται από το βραχιόνιο οστό, την ωμοπλάτη και την κλείδα. Η κίνηση του βραχιονίου γίνεται από μία ομάδα μυών που αποτελούν το μυοτενόντιο πέταλο. Μεταξύ του πετάλου και του ακρωμίου (κομμάτι της ωμοπλάτης και οροφή της άρθρωσης) βρίσκεται ένας σάκος, ο υπακρωμιακός ορογόνος θύλακος (bursa), ο οποίος βοηθά στην ολίσθηση και κίνηση του μυοτενοντίου πετάλου.

Όταν συμβαίνει υπακρωμιακή προστριβή, το στροφικό πέταλο «τρίβεται» πάνω στο ακρώμιο. Κατά την ανύψωση του άνω άκρου, ο χώρος ανάμεσα στο στροφικό πέταλο και το ακρώμιο «στενεύει» και αυτό οδηγεί σε αύξηση της πίεσης.

Η κατάσταση αυτή έχεις ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό του στροφικού πετάλου και τελικά προκαλείται προστριβή, ενώ μπορεί να εξελιχθεί και σε ρήξη.

Αίτια

Είναι συνήθως συνέπεια τραυματισμού λόγω υπερχρήσης του ώμου, κυρίως σε άτομα που ασχολούνται με αθλήματα ρίψεων (π.χ. μπέιζμπολ, σφυροβολία ακόντιο), αλλά και αθλήματα όπως το βόλεϊ, η κολύμβηση και το πόλο.

Σε ηλικιωμένα άτομα είναι συνήθως εκφυλιστικής αιτιολογίας.

Η μείωση του χώρου που φυσιολογικά υπάρχει μεταξύ του ακρωμίου και της κεφαλής του βραχιονίου, συνήθως λόγω ανώμαλου σχήματος του ακρωμίου, είναι ένας ακόμη παράγοντας πρόσκρουσης.

Συμπτώματα

Στα αρχικά στάδια του συνδρόμου, συνήθως οι ασθενείς δεν απευθύνονται στο γιατρό διότι τα συμπτώματα είναι σχετικά ήπια και αντιμετωπίζονται με απλά παυσίπονα.

Καθώς, όμως, η νόσος εξελίσσεται ο πόνος επιδεινώνεται και εμφανίζεται ακόμα και κατά τη διάρκεια του ύπνου.

Ο ασθενής παραπονιέται για έντονο πόνο στην έξω επιφάνεια της ωμικής ζώνης, κατά την ανύψωση και απαγωγή του άνω άκρου και ιδιαίτερα σε κινήσεις που γίνονται με το χέρι πάνω από το επίπεδο του κεφαλιού.

Διάγνωση

Η διάγνωση του συνδρόμου βασίζεται στο λεπτομερές ιστορικό και την εξειδικευμένη κλινική εξέταση, ενω συμπληρώνεται από απεικονιστικό έλεγχο όπως ακτινογραφία, υπερηχογράφημα και μαγνητική τομογραφία.

Από τον κλασικό ακτινολογικό έλεγχο μπορεί να αποκαλυφθεί μείωση της απόστασης μεταξύ της κεφαλής του βραχιονίου οστού και του ακρωμίου.               

Με το υπερηχογράφημα μπορεί να διαγνωστεί η φλεγμονή του ορογόνου θυλάκου και των υποκείμενων τενόντων του στροφικού πετάλου.                                                                               

Η μαγνητική τομογραφία (MRI) δίνει τις περισσότερες πληροφορίες για την άρθρωση του ώμου. Παρέχει λεπτομερή απεικόνιση του υπακρωμιακού χώρου, των αρθρικών επιφανειών, των τενόντων και των μυών της περιοχής.

Θεραπεία

Συντηρητική

Ανάλογα με τη σοβαρότητα της κατάσταση, υπάρχουν πολλοί διαθέσιμοι τύποι θεραπείας.

Η ανάπαυση είναι πολύ σημαντική για τη θεραπεία της υπακρωμιακής προστριβής. Αποφύγετε την έντονη άσκηση ή τις κινήσεις που επιδεινώνουν τον πόνο.

Το σύνδρομο υπακρωμιακής προστριβής συνήθως ανταποκρίνεται καλά στη φυσικοθεραπεία, κατά την οποία πραγματοποιούνται ελαφριές ασκήσεις με στόχο την ανάκτηση της δύναμης και του εύρους κίνησης.

Η λήψη μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων μπορεί να βοηθήσει στη μείωση του οιδήματος και του πόνου στον ώμο. Εάν αυτά τα φάρμακα, μαζί με τον πάγο και την ανάπαυση, δε μειώσουν τον πόνο σας, οι τοπικές ενέσεις στεροειδών είναι μια άλλη επιλογή.

Χειρουργική

Σε περίπτωση που οι συντηρητικές θεραπείες δε φέρουν αποτέλεσμα, τότε μπορεί να κριθεί απαραίτητη η χειρουργική επέμβαση στοχεύοντας στη διεύρυνση του χώρου γύρω από το στροφικό πέταλο του ώμου.

Το χειρουργείο θα του επιτρέψει να κινείται ελεύθερα χωρίς να κλειδώνει ή να τρίβεται πάνω στο οστό.

Η χειρουργική μέθοδος μπορεί να είναι η ελάχιστα επεμβατική αρθροσκόπηση ώμου.    

Πιο σπάνια, σε περιστατικά υπακρωμιακής προστριβής, μπορεί να παρουσιαστεί ρήξη στροφικού πετάλου του ώμου. Εάν συμβεί αυτό, τότε απαιτείται χειρουργική αποκατάσταση.