Ο δικέφαλος βραχιόνιος είναι ο πρόσθιος μυς του βραχίονα, γνωστός ως το “ποντίκι”.

Είναι υπεύθυνος για την κάμψη του αγκώνα και τη στροφή (υπτιασμό) του πήχυ.

Η ρήξη του καταφυτικού τένοντα του δικεφάλου από το οστό της κερκίδας στον πήχυ, όπου καταφύεται, παρατηρείται κυρίως σε άνδρες μέσης ηλικίας κατά την άρση ενός αντικειμένου ή κατά τη βίαιη έκταση του αγκώνα από ισχυρή αντίθετη δύναμη.

Ποια είναι τα συμπτώματα της ρήξης του δικεφάλου;

Οι ασθενείς νιώθουν ξαφνικό έντονο πόνο που ακολουθείται από μώλωπες ή πρήξιμο, πάνω ή κάτω από τον αγκώνα.

Με την πάροδο του χρόνου, άλλοι μύες στο χέρι προσπαθούν να αντισταθμίσουν την απώλεια δύναμης, οπότε ο βραχίονας παραμένει αρκετά λειτουργικός.

Ωστόσο, περίπου το μισό της δύναμης του βραχίονα χάνεται όταν ο δικέφαλος σπάσει, γεγονός που καθιστά δύσκολη την εκτέλεση ορισμένων εργασιών, όπως το στρίψιμο ενός εργαλείου με δύναμη. 

Τα συμπτώματα της ρήξης είναι:

• Οίδημα και μώλωπες γύρω από τον αγκώνα
• Δυσκολία στρέψης του αντιβραχίου
• Δυσκολία κάμψης του αγκώνα
• Διόγκωση στον βραχίονα όπου έχει μαζέψει ο μυς του δικεφάλου
• Ήχος απόσπασης ή αίσθηση “ποπ” κατά τη διάρκεια τραυματισμού

Πως γίνεται η διάγνωση της ρήξης του δικεφάλου;

Συνήθως, το ιστορικό και η κλινική εξέταση είναι αρκετά για τη διάγνωση. Επιβεβαίωση της διάγνωσης γίνεται με τη μαγνητική τομογραφία.

Ποια είναι η θεραπεία της ρήξης του δικεφάλου;

Η χειρουργική επέμβαση είναι συνήθως η μόνη επιλογή για όσους θέλουν να αποκαταστήσουν πλήρως τη λειτουργία του βραχίονα μετά από ρήξη του τένοντα του περιφερικού δικέφαλου.

Καλό είναι η χειρουργική επέμβαση να γίνει εντός δύο εβδομάδων από τον τραυματισμό. Εάν δεν γίνει άμεσα η συρραφή του περιφερικού τένοντα του δικεφάλου τότε μπορεί να προκύψουν επιπλοκές από την ανάπτυξη ουλώδους ιστού γύρω από τον τένοντα και τους μυς.

Υπάρχουν δύο χειρουργικές επιλογές καθήλωσης του περιφερικού τένοντα του δικέφαλου στο αντιβράχιο. Και οι δύο χειρουργικές επεμβάσεις μπορούν να πραγματοποιηθούν χρησιμοποιώντας ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές.

Μία χειρουργική μέθοδος είναι η συρραφή και επανακαθήλωση του με τη χρήση οστικών αγκυρών που τοποθετούνται στην κερκίδα.

Εναλλακτικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί μια μικρή μεταλλική συσκευή για τη σταθεροποίηση του τένοντα στην κερκίδα που μοιάζει με κουμπί.

Μετά τη χειρουργική επέμβαση, θα χρειαστεί ήπια φυσιοθεραπεία για να εξασφαλιστεί η βέλτιστη ανάρρωση. 

Το ωλένιο νεύρο ξεκινά από το βραχιόνιο πλέγμα και καταλήγει στο χέρι. 

Δίνει αισθητικότητα στο μικρό δάκτυλο του χεριού και το μισό του παράμεσου. Ελέγχει επίσης την κίνηση μικρών μυών του χεριού που προσφέρουν επιδεξιότητα και ορισμένων μυών του πήχυ, οι οποίοι συνεισφέρουν στην ισχυρή σύλληψη.

Τι είναι η ωλένια νευρίτιδα;

Πρόκειται για πάθηση που οφείλεται σε πίεση του ωλένιου νεύρου στον αγκώνα.

Το ωλένιο νεύρο κατά την πορεία του στον αγκώνα διέρχεται από ένα στενό πέρασμα, στην έσω πλευρά του αγκώνα.

Σε άτομα που χρησιμοποιούν τα χέρια τους για την εργασία ή τις συνηθισμένες δραστηριότητές τους, είναι δυνατό να πιέζεται

Αίτια

Η ακριβής αιτία δε γίνεται συνήθως γνωστή.

Παράγοντες κινδύνου αποτελούν ωστόσο τα προηγούμενα κατάγματα του αγκώνα, αρθρίτιδα ή οστεόφυτα, πρήξιμο του αγκώνα, κύστεις στη γύρω περιοχή και δραστηριότητα με επαναλαμβανόμενη κάμψη του αγκώνα.

Υπάρχουν διάφορα ανατομικά σημεία πίεσης του νεύρου στην ευρύτερη περιοχή του αγκώνα.

Συμπτώματα

Κύρια συμπτώματα είναι το μούδιασμα ή και ο πόνος στο χέρι. Εντοπίζονται κυρίως στο μικρό δάκτυλο και στον παράμεσο και είναι εντονότερα όταν ο αγκώνας βρίσκεται σε κάμψη (π.χ. κατά την οδήγηση ή όταν κρατάμε πολύ ώρα το τηλέφωνο).

Ενίοτε ο πόνος γίνεται αντιληπτός σε απομακρυσμένες περιοχές όπως ο ώμος, ο αγκώνας ή ράχη του χεριού.

Τα συμπτώματα μπορεί να επιδεινώνονται τη νύχτα και να προκαλούν την αφύπνιση του ασθενούς, ενώ λιγότερα συχνά και σε προχωρημένες περιπτώσεις προκαλεί μείωση της δύναμης του χεριού και αδυναμία να συγκρατήσουμε αντικείμενα («πέφτουν από το χέρι»).

Διάγνωση

Η διάγνωση της πάθησης γίνεται κυρίως με τον κλινικό έλεγχο, με διάφορες δοκιμασίες και επί αμφιβολίας με ηλεκτρομυογραφικό έλεγχο.

Θεραπεία

H θεραπεία της παγίδευσης ξεκινά με συντηρητικά μέτρα, όπως λήψη αντιφλεγμονωδών φαρμάκων, τροποποίηση δραστηριοτήτων, εφαρμογή ναρθήκων αγκώνα και ασκήσεις “ολίσθησης” νεύρου.

Επί αποτυχίας της συντηρητικής αγωγής απαιτείται χειρουργική θεραπεία. Αυτή συνίσταται σε απελευθέρωση του ωλένιου νεύρου. Το χειρουργείο γίνεται με γενική ή περιοχική αναισθησία, χωρίς ή με παραμονή για ένα βράδυ στο νοσοκομείο.

Τι είναι η έσω επικονδυλίτιδα;

Η έσω επικονδυλίτιδα είναι μία φλεγμονή των τενόντων μέσω των οποίων, οι καμπτήρες μύες του αντιβραχίου προσφύονται στο κόκκαλο.

Η έσω επικονδυλίτιδα είναι 5-10 φορές λιγότερο συχνή από την έξω επικονδυλίτιδα, επηρεάζει σε ίδια συχνότητα άντρες και γυναίκες και εμφανίζεται συχνότερα σε ηλικίες από 30 έως 40 έτη.

Ποια είναι τα αίτια της έσω επικονδυλίτιδας;

Προκαλείται ύστερα από παρατεταμένη χρήση των καμπτηρών, δηλαδή των μυών που ελέγχουν την κάμψη του καρπού.

Εμφανίζεται κατά κύριο λόγο σε άτομα που εργάζονται χειρωνακτικά, δακτυλογραφούν, ράβουν ή πλέκουν. Ακόμη, αθλήματα όπως το τένις, η άρση βαρών και το γκολφ ενδέχεται να προκαλέσουν αυτήν την πάθηση.

Η απότομη ένταξη σε αθλήματα είναι μια αιτία που μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό στους συγκεκριμένους μύες.

Ποια είναι τα συμπτώματα της έσω επικονδυλίτιδας; 

Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν έντονο και αυξανόμενο πόνο σε συνδυασμό με αίσθημα καύσου στην εσωτερική πλευρά του αγκώνα.

Κινήσεις όπως το σφίξιμο της μπουνιάς, η αντίσταση και το σπρώξιμο επιδεινώνουν τον πόνο.

Η διάγνωση της πάθησης γίνεται από την κλινική εξέταση, σε συνδυασμό με την περιγραφή των συμπτωμάτων και την ψηλάφηση της περιοχής.

Πώς θεραπεύεται η έσω επικονδυλίτιδα;

Η έσω επικονδυλίτιδα θεραπεύεται αρχικά με αλλαγή ή η τροποποίηση της δραστηριότητας που προκαλεί επαναλαμβανόμενη φόρτιση.

Στα πρώτα στάδια, συστήνεται η αποφόρτιση της περιοχής συνδυαστικά με μη-στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα, παγοθεραπεία, φυσικοθεραπεία ή χρήση νάρθηκα.

Οι παθητικές διατάσεις είναι ασκήσεις που βοηθούν πολύ στην αποθεραπεία αλλά πρέπει να γίνονται τακτικά για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Σε πιο προχωρημένα στάδια γίνεται έγχυση κορτικοστεροειδών (με προσοχή σε πολλαπλές εγχύσεις) ή αυτόλογων επουλωτικών παραγόντων (PRP).

Σε περιπτώσεις που τα συμπτώματα δεν υποχωρούν σε διάστημα μεγαλύτερο των 6 μηνών έχει θέση η χειρουργική θεραπεία. Συνήθως πραγματοποιείται αφαίρεση των φθαρμένων ιστών και νεαροποίηση της βλάβης, βοηθώντας τη φύση να επουλώσει με σωστό τρόπο. Οι περιπτώσεις που χρειάζεται κάτι χειρουργική θεραπεία, πάντως, είναι πάρα πολύ λίγες.