Η αρθροπλαστική γόνατος αποτελεί μια από τις πιο ασφαλείς κι αποτελεσματικές χειρουργικές επεμβάσεις της σύγχρονης Ορθοπαιδικής. Γι’ αυτό την εμπιστεύονται ολοένα και περισσότεροι πάσχοντες από αρθρίτιδα, προκειμένου να ανακουφιστούν οριστικά από τον πόνο και να επιστρέψουν σε μια φυσιολογική ζωή.

 Στην κατακόρυφη αύξηση της εμπιστοσύνης των ασθενών που προχωρούν σε αρθροπλαστική γόνατος έχουν συμβάλει οι τελευταίες εξελίξεις στη χειρουργική γόνατος.

Υπάρχουν πλέον εξελιγμένες χειρουργικές μέθοδοι, οι οποίες προσαρμόζονται στις εξατομικευμένες ανάγκες του κάθε ασθενούς, με εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Η νέα χειρουργική προσέγγιση είναι γνωστή ως ‘’Fast Track Surgery’’.

Πρόκειται για την αρθροπλαστική που χαρακτηρίζεται από το τρίπτυχο ελάχιστη επεμβατικότητα, άμεση κινητοποίηση και ταχεία αποκατάσταση. Προϋποθέτει τη συνεργασία ορθοπαιδικών, αναισθησιολόγων και φυσικοθεραπευτών πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το χειρουργείο.

Φιλοσοφία των νέων τεχνικών – ‘’Fast Track Surgery’’

• Βελτιστοποίηση των τεχνικών αναλγησίας και αναισθησίας  Η αναισθησία κατά βάση είναι ραχιαία, επισκληρίδια ή τοπική (block) και όχι γενική.

• Τεχνικές ελάχιστης επεμβατικότητας (Minimally Invasive Surgery – M.I.S.)  Η τεχνητή άρθρωση τοποθετείται με πολύ μικρότερη τομή σε σύγκριση με τη συμβατική μέθοδο (9-10εκ. έναντι 20-25εκ.) με σκοπό την ελαχιστοποίηση του τραύματος και άρα τη γρηγορότερη αποκατάσταση. Χάρη στη χειρουργική τεχνική η μετεγχειρητική φλεγμονή και το οίδημα ελαχιστοποιούνται, ενώ η απώλεια αίματος είναι μικρή, με τις ανάγκες για μετάγγιση να μηδενίζονται. 

Η ελάχιστα επεμβατική αρθροπλαστική γόνατος μπορεί να συνδυαστεί και με ψηφιακή υποβοήθηση (computer assisted surgery) και με πλοήγηση (navigation).

Πρόκειται για την πλέον εξελιγμένη μέθοδο που συνδυάζει τον ανθρώπινο παράγοντα με τις τεχνολογίες.

Πρέπει να τονιστεί πως η ικανότητα και εξειδίκευση του χειρουργού δεν μπορεί να υποκατασταθεί.

• Ειδικά εμφυτεύματα  Χρησιμοποιούνται προθέσεις από κράματα ατσαλιού, τιτανίου και πλαστικού (πολυαιθυλένιο), τα οποία είναι πολύ ανθεκτικά και απολύτως συμβατά με τον ανθρώπινο οργανισμό. Επιτρέπουν πλήρες εύρος κίνησης και κατ’ επέκταση άριστο λειτουργικό αποτέλεσμα.

• Αποθεραπεία  Ο ασθενής σηκώνεται από το κρεβάτι λίγες ώρες μετά το χειρουργείο. Παραμένει στο νοσοκομείο κατά μέσο όρο 3–4 μέρες, ενώ η παραμονή μπορεί να είναι ακόμη και ημερήσια με βάση το ιστορικό και τη φυσική κατάσταση του ασθενούς. Ο ασθενής κρατάει πατερίτσα ή μπαστούνι για 2-4 εβδομάδες και βαθμιαία επανέρχεται στις δραστηριότητές του. Έχει πλήρη αυτονομία χωρίς να εξαρτάται από την υποστήριξη του οικογενειακού περιβάλλοντος. Δεν υπάρχει ανάγκη για νοσηλεία σε κέντρα αποκατάστασης.

Η ολική αρθροπλαστική γόνατος συνδυάζοντας τις νέες τεχνικές ελάχιστης επεμβατικότητας με τα πρωτόκολλα αναισθησίας, αναλγησίας και φυσικοθεραπείας εξασφαλίζει ελάττωση του πόνου με άμεση κινητοποίηση από τη μια πλευρά και ταχεία αποκατάσταση με εξαιρετικά λειτουργικά αποτελέσματα από την άλλη.

Η ολική αρθροπλαστική ισχίου είναι μια εξειδικευμένη χειρουργική τεχνική που έφερε επανάσταση στην Ορθοπαιδική. Επιτρέπει σε χιλιάδες ασθενείς – κυρίως μεγάλης ηλικίας, αλλά και νεότερους – με κατάγματα, βαριές εκφυλιστικές αρθρίτιδες του ισχίου και ρευματοειδείς αρθρίτιδες, να έχουν μια φυσιολογική ζωή κι έναν ομαλό κι ανώδυνο τρόπο βάδισης, χωρίς χωλότητα ή χρήση φαρμακευτικής αγωγής.

Οι σύγχρονες τεχνικές ολικής αρθροπλαστικής του ισχίου είναι ελάχιστα επεμβατικές. Αυτό δε σημαίνει απλά ότι πραγματοποιείται μικρή τομή, αλλά ότι συνοδεύονται από πολύ χαμηλό ποσοστό επιπλοκών κι αφετέρου επιτρέπουν την άμεση κινητοποίηση του ασθενούς, μέσα σε λίγες ώρες μετά το χειρουργείο!

Επιπλέον, οι σύγχρονες τεχνικές ενσωματώνουν την τελευταία λέξη της ιατρικής τεχνολογίας. Χρησιμοποιούνται δηλαδή εμφυτεύματα που είναι κατασκευασμένα από φιλικά στον οργανισμό υλικά. Επίσης, προσομοιάζουν σε εντυπωσιακό βαθμό την φυσική μηχανική του ισχίου και έχουν διάρκεια ζωής μεγαλύτερη των 20 ετών!

Αυτό σημαίνει ότι για πολλούς ασθενείς, οι τεχνητές αρθρώσεις που αντικαθιστούν τις φθαρμένες κατά την επέμβαση ολικής αρθροπλαστικής του ισχίου, παραμένουν λειτουργικές εφ’ όρου ζωής!

Επομένως, η ολική αρθροπλαστική του ισχίου θεωρείται, μια από τις πιο ασφαλείς και κλινικά αποτελεσματικές επεμβάσεις στο χώρο της χειρουργικής. 

Πότε πρέπει να κάνω αρθροπλαστική στο ισχίο;

Προφανώς η συντηρητική αγωγή, η οποία περιλαμβάνει εγχύσεις, βιολογικές θεραπείες, φυσικοθεραπεία, με ή δίχως ταυτόχρονη χορήγηση φαρμάκων, επιδρά ανακουφιστικά δίχως όμως να αντιμετωπίζει τη βλάβη της άρθρωσης, η οποία είναι μη αναστρέψιμη. Οι θεραπείες αυτές μπορούν να καθυστερήσουν την εξέλιξη της πάθησης για μερικά χρόνια.

Όταν η συντηρητική αγωγή δεν αρκεί για να περιορίσει τα συμπτώματα, η χειρουργική αντιμετώπιση για την αρθρίτιδα, αποτελεί μονόδρομο. Συνιστάται δηλαδή, η αντιμετώπιση της αρθρίτιδας με αρθροπλαστική ισχίου.

Σήμερα, υπάρχουν εξελιγμένες χειρουργικές μέθοδοι, οι οποίες προσαρμόζονται στις εξατομικευμένες ανάγκες του κάθε ασθενούς με εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Η νέα χειρουργική προσέγγιση είναι γνωστή ως ‘’Fast Track Surgery’’. Πρόκειται για την αρθροπλαστική του ισχίου που χαρακτηρίζεται από το τρίπτυχο ελάχιστη επεμβατικότητα, άμεση κινητοποίηση και ταχεία αποκατάσταση.

Ποια είναι τα πλεονεκτήματα των νέων τεχνικών;

• Βελτιστοποίηση των τεχνικών αναλγησίας και αναισθησίας
  Η αναισθησία κατά βάση είναι ραχιαία, επισκληρίδια και όχι γενική.

• Τεχνικές ελάχιστης επεμβατικότητας (Minimally Invasive Surgery)
  Η τεχνητή άρθρωση τοποθετείται με πολύ μικρότερη τομή σε σύγκριση με τη συμβατική μέθοδο με σκοπό την ελαχιστοποίηση του τραύματος και άρα τη γρηγορότερη αποκατάσταση. Χάρη στη χειρουργική τεχνική η μετεγχειρητική φλεγμονή και το οίδημα ελαχιστοποιούνται, ενώ η απώλεια αίματος είναι μικρή, με τις ανάγκες για μετάγγιση να μηδενίζονται.

Η ελάχιστα επεμβατική ολική αρθροπλαστική ισχίου μπορεί να συνδυαστεί και με ψηφιακή υποβοήθηση (computer assisted surgery) και με πλοήγηση (navigation).

Πρέπει όμως να τονιστεί πως η ικανότητα και εξειδίκευση του χειρουργού δεν μπορεί να υποκατασταθεί.

• Ειδικά εμφυτεύματα
  Χρησιμοποιούνται εξατομικευμένες προθέσεις οι οποίες είναι πολύ ανθεκτικές και απολύτως συμβατές με τον ανθρώπινο οργανισμό. Επιτρέπουν πλήρες εύρος κίνησης και κατ’ επέκταση άριστο λειτουργικό αποτέλεσμα.

• Αποθεραπεία  
  Ο ασθενής σηκώνεται από το κρεβάτι λίγες ώρες μετά το χειρουργείο. Παραμένει στο νοσοκομείο κατά μέσο όρο 3–4 μέρες, ενώ η παραμονή μπορεί να είναι ακόμη και ημερήσια με βάση το ιστορικό και τη φυσική κατάσταση του ασθενούς. Ο ασθενής κρατάει πατερίτσα ή μπαστούνι για 2-4 εβδομάδες και βαθμιαία επανέρχεται στις δραστηριότητές του. Έχει πλήρη αυτονομία χωρίς να εξαρτάται από την υποστήριξη του οικογενειακού περιβάλλοντος. Δεν υπάρχει ανάγκη για νοσηλεία σε κέντρα αποκατάστασης.

Η ολική αρθροπλαστική ισχίου συνδυάζοντας τις νέες τεχνικές ελάχιστης επεμβατικότητας με τα πρωτόκολλα αναισθησίας, αναλγησίας και φυσικοθεραπείας εξασφαλίζει ελάττωση του πόνου με άμεση κινητοποίηση από τη μια πλευρά και ταχεία αποκατάσταση με εξαιρετικά λειτουργικά αποτελέσματα από την άλλη.

Η ρήξη μηνίσκου συγκαταλέγεται στις πιο συνηθισμένες κακώσεις του γόνατος και η χειρουργική αποκατάστασή τους αποτελεί μια από τις συχνότερες επεμβάσεις στη σύγχρονη Ορθοπαιδική.

Τι είναι ο μηνίσκος;

Ο μηνίσκος είναι για την άρθρωση του γόνατος, ότι το ‘’αμορτισέρ’’ για το αυτοκίνητο! Η βασική του λειτουργία είναι να απορροφά τους κραδασμούς που δέχεται η άρθρωση και να μοιράζει ομαλά και ισομερώς τα φορτία του σώματος σε όλη την επιφάνεια του γόνατος.

Γι’ αυτό, η λειτουργία του μηνίσκου παίζει καταλυτικό ρόλο στο να διατηρείται η άρθρωση υγιής.

Σε κάθε γόνατο, υπάρχουν ο έσω κι ο έξω μηνίσκος. Αμφότεροι έχουν σχήμα μισοφέγγαρου (σχήμα C) και είναι αρκετά ελαστικοί.

Τι είναι η ρήξη μηνίσκου;

Η ρήξη του μηνίσκου, ειδικά σε νεαρά άτομα, αποτελεί τον πιο συνηθισμένη μορφή αθλητικής κάκωσης.

Η ρήξη μηνίσκου προκαλείται όταν το πόδι «κολλάει» στο έδαφος και το σώμα στρίβει, συνήθως κατά τη διάρκεια μιας αθλητικής δραστηριότητας.

Ο τραυματισμός σε άτομα νεαρής ηλικίας είναι η πιο συχνή αιτία ρήξης του μηνίσκου. Ωστόσο, αυτή μπορεί να προκληθεί, επίσης, και σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας λόγω εκφύλισης και απώλειας της ελαστικότητάς του.

Συμπτώματα

Τα συμπτώματα που υποδηλώνουν ρήξη μηνίσκου είναι συγκεκριμένα και αφορούν κυρίως σε πόνο και οίδημα.

Ειδικότερα, οι ασθενείς συνήθως παραπονούνται για οξύ πόνο κατά τη βάδιση, ιδιαίτερα κατά την αλλαγή κατεύθυνσης, πόνο μετά από βαθύ κάθισμα και οίδημα (πρήξιμο) του γόνατος λόγω παρουσίας υγρού στην άρθρωση.

Μερικές φορές μπορεί να ‘’κλειδώνει το γόνατο’’ και να είναι αδύνατη οποιαδήποτε κίνηση της άρθρωσης, κατάσταση που χρήζει άμεσης αντιμετώπισης.

 Διάγνωση

Επειδή οι μηνίσκοι δεν αποτελούν οστό αλλά μαλακό ιστό, δεν απεικονίζονται στις απλές ακτινογραφίες. Γι’ αυτό, ο ασθενής υποβάλλεται σε μαγνητική τομογραφία.

 Θεραπεία

Η θεραπεία μπορεί να είναι συντηρητική ή χειρουργική.

Η συντηρητική θεραπεία περιλαμβάνει αποφόρτιση του σκέλους, παγοθεραπεία, φυσικοθεραπείες, ασκήσεις μυϊκής ενδυνάμωσης (κυρίως ασκήσεις τετρακέφαλου), παυσίπονα και αντιφλεγμονώδη φάρμακα και μπορεί να έχει καλά αποτελέσματα σε αρκετές περιπτώσεις ασθενών ανάλογα το μέγεθος της ρήξης, την εντόπιση, τις δραστηριότητες.

Η χειρουργική θεραπεία γίνεται στις μέρες μας με αρθροσκόπηση.

Η αρθροσκόπηση του γόνατος γίνεται μέσα από δυο τομές του δέρματος, μήκους ενός περίπου εκατοστού έκαστη. Από τη μια τομή, ο χειρουργός τοποθετεί μια ειδική κάμερα (το αρθροσκόπιο), με την οποία μπορεί να εξετάσει τι συμβαίνει μέσα στην άρθρωση. Από τη δεύτερη τοποθετεί ειδικά μικροσκοπικά εργαλεία που βοηθούν στην επιδιόρθωση της υπάρχουσας ρήξης.

Κατά το χειρουργείο είτε αφαιρείται το κατεστραμμένο μόνο κομμάτι του μηνίσκου (μηνισκεκτομή) και αποκαθίσταται η υπόλοιπη επιφάνεια στην άρθρωση του γόνατος, είτε γίνεται συρραφή και διάσωση του μηνίσκου (συρραφή μηνίσκου).

Η τελευταία κερδίζει έδαφος στις προτιμήσεις των ασθενών, όπου αυτό είναι εφικτό, καθώς με τη διατήρηση του μηνίσκου μειώνεται ο κίνδυνος εμφάνισης οστεοαρθρίτιδας με την πάροδο του χρόνου.

Ανάρρωση και Αποκατάσταση

Ο ασθενής, μετά την αρθροσκοπική αποκατάσταση της ρήξης του μηνίσκου, μπορεί στην πλειοψηφία των περιπτώσεων να ξεκινήσει να περπατά άμεσα  και με ειδικό πρόγραμμα αποθεραπείας – φυσικοθεραπείας (ανάλογα με το πρόβλημα και την αντιμετώπιση του), να ξεκινήσει τη μυϊκή ενδυνάμωση του γόνατος του.

Σε περιπτώσεις συρραφής του μηνίσκου μπορεί να χρειαστεί περιορισμός της κίνησης και φόρτισης του γόνατος, με  λειτουργικό νάρθηκα και βακτηρίες για μερικές εβδομάδες.

Ο Ορθοπαιδικός Χειρουργός Αλεξίου Ι. Κωνσταντίνος εξειδικεύθηκε στη διάγνωση των παθήσεων του γόνατος και των αθλητικών κακώσεων, καθώς και στις τεχνικές αντιμετώπισής τους στις ΗΠΑ και στην Ισπανία.

Το γόνατο έχει 2 συνδέσμους σε χιαστή διάταξη: έναν πρόσθιο (Πρόσθιος Χιαστός Σύνδεσμος) και έναν οπίσθιο (Οπίσθιος Χιαστός Σύνδεσμος). Ο Πρόσθιος Χιαστός Σύνδεσμος (ΠΧΣ) και ο Οπίσθιος Χιαστός Σύνδεσμος (ΟΧΣ), ενώνουν το μηριαίο οστό με το κνημιαίο στην άρθρωση του γόνατος.

Οι σύνδεσμοι αυτοί είναι καθοριστικοί για την κάμψη του γόνατος, ενώ το σταθεροποιούν από προσθιοπίσθιες δυνάμεις.

Ο πρόσθιος χιαστός σταθεροποιεί το γόνατο περιορίζοντας την πρόσθια ολίσθηση της κνήμης και τη στροφή.

Ποιοι ανήκουν σε ομάδες υψηλού κινδύνου;

Οι ανατομικές, ορμονικές και γενετικές διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα κάνουν τις γυναίκες πιο ευάλωτες, ενώ νεότερες μελέτες στις ΗΠΑ καταγράφουν αύξηση των περιστατικών σε παιδιά και έφηβους που αθλούνται.

Πιο ευάλωτοι κατά 15% είναι και όσοι έχουν ήδη υποστεί μία φορά ρήξη στο άλλο γόνατο.

 Αίτια

Ο μηχανισμός κάκωσης του ΠΧΣ, είναι συνήθως μια απότομη ισχυρή στροφική δύναμη.

Το πιο σύνηθες παράδειγμα, είναι η στροφή πάνω σε λυγισμένο γόνατο, όπως η απότομη αλλαγή κατεύθυνσης ενός ποδοσφαιριστή, η οποία ακολουθείται από αιφνίδιο δυνατό πόνο στο γόνατο, πχ στο αποκαλούμενο «pivot», με το οποίο ένας παίκτης επιχειρεί να αλλάξει κατεύθυνση.

Χαρακτηριστικό είναι ότι στατιστικές έχουν δείξει ότι σχεδόν το 70% των τραυματισμών είναι ανέπαφοι.

Συμπτώματα

Κατά τη ρήξη του συνδέσμου ενδέχεται να ακουστεί ήχος όπως «ποπ» ή «κρακ», ενώ το γόνατο γίνεται ασταθές.

Το οίδημα είναι συνήθως πολύ έντονο και εμφανίζεται μέσα σε λίγες ώρες από την κάκωση.

Το  συνηθέστερο σύμπτωμα της υπολειτουργίας του ΠΧΣ, είναι η αστάθεια.

 Διάγνωση

Με λήψη του ιατρικού ιστορικού και την κλινική εξέταση ο ορθοπαιδικός ιατρός θα οδηγηθεί στην διάγνωση της ρήξης του προσθίου χιαστού συνδέσμου.

Επιπλέον εξετάσεις όπως μαγνητική τομογραφία επιβεβαιώνουν την κάκωση και προσδιορίζουν τον ακριβή βαθμό της βλάβης καθώς και τον τραυματισμό άλλων δομών του γόνατος κυρίως των μηνίσκων και των πλαγίων συνδέσμων.

Αντιμετώπιση – Θεραπεία

Η αρχική αντιμετώπιση είναι σημαντική για να μειωθεί το οίδημα και να βελτιωθεί το εύρος της κίνησης με τις κατάλληλες ασκήσεις και τη φυσιοθεραπευτική αγωγή.

Όταν ο πρόσθιος χιαστός σύνδεσμος υποστεί ολική ρήξη δεν επουλώνεται. Οι μερικές ρήξεις ενδέχεται να επουλωθούν μερικά, αλλά ο σύνδεσμος έχει συνήθως υποστεί μεγάλη τάση, γι’ αυτό και μετά από τη μερική ρήξη είναι πολύ πιθανό να ακολουθήσει ολική ρήξη.

 H χειρουργική – αρθροσκοπική αντιμετώπιση είναι συνήθως μονόδρομος. Χρησιμοποιείται μόσχευμα (τενόντιο από τον ίδιο ασθενή) για την αντικατάσταση του συνδέσμου και το γόνατο καθίσταται και πάλι σταθερό και λειτουργικό.

 Να σημειωθεί, ότι συγχρόνως με την κάκωση του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου, ενδέχεται να συνυπάρχει τραυματισμός και άλλων συνδέσμων και χόνδρων του γόνατος, με συνηθέστερη τη ρήξη του έσω πλάγιου συνδέσμου και του έσω ή και έξω μηνίσκου, γεγονός που μπορεί να προκαλέσει σημαντική αστάθεια και «κλείδωμα» της άρθρωσης του γόνατος.

Η αποκατάσταση του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου μπορεί να προστατεύει το μηνίσκο από περαιτέρω βλάβη και να μειώνει την πιθανότητα εκδήλωσης οστεοαρθρίτιδας τα επόμενα χρόνια.

Χρόνος Ανάρρωσης & Αποκατάστασης

Ο χρόνος ανάρρωσης και αποκατάστασης ύστερα από ρήξη πρόσθιου χιαστού συνδέσμου εξαρτάται από το βαθμό ρήξης και κάκωσης τόσο του χιαστού, όσο και πιθανόν άλλων συνδέσμων ή στοιχείων της άρθρωσης.

Αξίζει να τονιστεί, ότι πλέον χρησιμοποιούνται μέθοδοι ελάχιστης επεμβατικότητας και ταχείας ανάρρωσης (fast track) και ως εκ τούτου ο ασθενής κινητοποιείται άμεσα μετεγχειρητικά και ακολουθεί ειδικό πρόγραμμα αποκατάστασης.

 Σχόλιο!!!

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η ρήξη του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου δεν χρειάζεται πάντα χειρουργική αντιμετώπιση.

Η απόφαση λαμβάνεται μετά από κλινική εξέταση, διαγνωστικές εξετάσεις (MRI κ.α.) και συζήτηση με τον ασθενή και αφού ληφθούν υπόψη ο βαθμός και η έκταση της ρήξεως του ΠΧΣ, τα συμπτώματα του ασθενούς (αστάθεια – πόνος – μείωση κίνησης ή «κλείδωμα» του γόνατος), η ηλικία και οι ιδιαίτερες απαιτήσεις (αθλητικές ή μη) και προσδοκίες του.

 Η χειρουργική μας ομάδα παρέχει οριστική θεραπεία για τη ρήξη του ΠΧΣ με πλήρη αποκατάσταση και επιστροφή στη δραστηριότητα.

Τι είναι η αρθροσκόπηση του ωμού;

H αρθροσκόπηση του ώμου είναι μία ελάχιστα επεμβατική χειρουργική πράξη που χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση παθήσεων του ώμου.

Περιλαμβάνει την επισκόπηση της άρθρωσης του ώμου με μία κάμερα μέσα από μία μικρή οπή και της ακόλουθης θεραπείας πιθανών βλαβών.

Είναι μία σύγχρονη και αποτελεσματική μέθοδος για την αντιμετώπιση συχνών παθήσεων του ώμου.

Ανατομία ώμου

Ο ώμος είναι σύνθετη άρθρωση και μπορεί να κινείται σε πολλαπλά επίπεδα, περισσότερα από κάθε άλλη άρθρωση στο σώμα. Αυτή η ελευθερία κινήσεων επιτυγχάνεται σε βάρος της σταθερότητας της άρθρωσης.

Η ωμική ζώνη αποτελείται από τρία οστά:

• Την ωμοπλάτη
• Το βραχιόνιο
• Την κλείδα.

Η άρθρωση του ώμου αποτελείται από μια κοίλη αρθρική επιφάνεια από την πλευρά της ωμοπλάτης, που ονομάζεται ωμογλήνη και από μια σφαιρική επιφάνεια από την πλευρά του βραχιονίου οστού που ονομάζεται κεφαλή.

Ο αρθρικός χόνδρος καλύπτει τόσο την κεφαλή του βραχιονίου οστού, όσο και την ωμογλήνη.

Οι μύες προσφύονται στα οστά με ισχυρές παχύνσεις του συνδετικού ιστού, που ονομάζονται τένοντες.

Το στροφικό πέταλο του ώμου αποτελείται από τέσσερεις μύες με τους αντίστοιχους τένοντες: τον υπερακάνθιο, τον υπακάνθιο, τον υποπλάτιο και τον ελάσσονα στρογγυλό και είναι δυναμικός σταθεροποιητής της άρθρωσης, ενώ παράλληλα ευθύνεται για τις στροφικές κινήσεις του ώμου.

Το ακρώμιο είναι μια προεξοχή της ωμοπλάτης που αρθρώνεται με την κλείδα.

Ποιες παθήσεις αντιμετωπίζονται με αρθροσκόπηση του ωμού;

Οι πιο συχνές παθήσεις του ώμου που αντιμετωπίζονται αρθροσκοπικά είναι:

• Τενοντίτιδα – σύνδρομο πρόσκρουσης
• Ρήξη στροφικού πετάλου
• Παγωμένος ώμος
• Εξάρθρημα – αστάθεια ώμου
• Παθήσεις τέντα δικεφάλου
• Ασβεστοποιός τενοντίτιδα
• Πρώιμη οστεοαρθρίτιδα

 

Ποια είναι τα πλεονεκτήματα της αρθροσκόπησης;

• Βελτιωμένη ορατότητα της άρθρωσης
• Μικρότερο ποσοστό επιπλοκών σε σχέση με ανοικτές επεμβάσεις
• Ελάχιστος τραυματισμός των ιστών και επομένως μείωση του μετεγχειρητικού πόνου
• Ταχύτερη ανάρρωση του ασθενούς
• Ταχύτερη επιστροφή στην εργασία και στις καθημερινές δραστηριότητες
• Άριστο αισθητικό αποτέλεσμα

Ποια είναι η αποθεραπεία μετά απο αρθροσκόπηση του ωμού;

Με το πέρας του χειρουργείου ο ασθενής φέρει μία ανάρτηση. Το χρονικό διάστημα χρήσης της ανάρτησης ποικίλει ανάλογα με τα ευρήματα του χειρουργείου και τη βαρύτητα των βλαβών που επιδιορθώθηκαν.

Μετεγχειρητικά ο ασθενής παρακολουθείται τακτικά και εφαρμόζει ένα εξατομικευμένο πρωτόκολλο αποκατάστασης.

Η αρθροσκόπηση ώμου είναι μία απαιτητική χειρουργική επέμβαση, έχει όμως άριστα αποτελέσματα τόσο στην εξάλειψη του πόνου όσο και στην πλήρη λειτουργική αποκατάσταση του ασθενούς.

Τι είναι οι αθλητικές κακώσεις;

Με τον όρο αθλητικές κακώσεις εννοούμε κάθε τραυματισμό που συμβαίνει κατά την διάρκεια της άθλησης είτε σε επαγγελματικό είτε σε ερασιτεχνικό επίπεδο.

Οι αθλητικές κακώσεις χωρίζονται σε οξείες κακώσεις και σε κακώσεις από υπερχρήση.

Αφορούν συχνότερα τους μυς, τους τένοντες, τα οστά, τους συνδέσμους και τον αρθρικό χόνδρο.

Ποια είναι τα αίτια;

Ατυχήματα, κακή προπονητική τεχνική, ακατάλληλος αθλητικός εξοπλισμός, ανεπαρκής προθέρμανση ή υπερπροπόνηση είναι μερικοί από τους παράγοντες που μπορούν να οδηγήσουν σε έναν τραυματισμό

Σε τι διαφέρουν οι αθλητικές κακώσεις;

Οι αθλητικές κακώσεις δεν είναι αποκλειστικότητα των αθλητών, αλλά συμβαίνουν συχνότερα σε αυτούς που ασχολούνται με τον αθλητισμό.

Οι αθλητές είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία ανθρώπων. Για έναν αθλητή ακόμα και ένας μικρός τραυματισμός που θα του στερήσει μια προπόνηση ή δεν θα τον αφήσει να πετύχει το μέγιστο της απόδοσης του είναι πολύ σημαντικός. 

Για έναν επαγγελματία αθλητή ένας τραυματισμός μπορεί να στοιχήσει μια ολόκληρη σεζόν, ένα συμβόλαιο ή και μια αθλητική καριέρα.

Για έναν ερασιτέχνη αθλητή μπορεί να σημαίνει την αποχή του από το αγαπημένο του άθλημα το οποίο μπορεί να έχει επιπτώσεις στη διάθεση του και τη ψυχική του ισορροπία.

Στα πλαίσια αυτά η ιατρική επιστήμη μέσω της Αθλητιατρικής έχει εξελίξει τις μεθόδους διάγνωσης και αντιμετώπισης των αθλητικών κακώσεων,  η εφαρμογή των οποίων όμως δεν σταματάει στους αθλητές, αλλά επεκτείνεται σε όλους τους πάσχοντες, είτε πρόκειται για αθλητές είτε όχι.

Ποιες είναι οι συχνότερες αθλητικές κακώσεις;

• Μυϊκές κακώσεις (θλάσεις)
• Συνδεσμικές κακώσεις/ Διαστρέμματα/Ρήξη συνδέσμων
• Ρήξη μηνίσκου
• Τενοντίτιδες/Τενοντοπάθειες/Ρήξεις τενόντων
• Ρήξεις αρθρικού χόνδρου
• Κατάγματα από κόπωση
• Σύνδρομο λαγοκνημιαίας ταινίας
• Περιοστίτιδα
• Πελματιαία απονευρωσίτιδα

Διάγνωση

Η διάγνωση γίνεται μετά από εξέταση από τον εξειδικευμένο ορθοπαιδικό χειρουρό και αναλόγως μπορεί να χρειαστούν ειδικές εξετάσεις όπως οι ακτινογραφίες, το υπερηχογράφημα και η μαγνητική τομογραφία.

Θεραπεία

Η αντιμετώπιση εξαρτάται από το είδος του τραυματισμού.

Η συνήθης αρχική αντιμετώπιση περιλαμβάνει: ανάπαυση, παγοθεραπεία, επίδεση και ανύψωση του σκέλους, προκειμένου να περιοριστούν τα συμπτώματα, το αιμάτωμα και η φλεγμονή. Μπορεί να δοθεί και αντιφλεγμονώδης αγωγή, αν ο γιατρός το κρίνει απαραίτητο.

Στη συνέχεια, εφόσον τα συμπτώματα επιμένουν, μπορεί να χρησιμοποιηθούν στα αρχικά στάδια φυσικοθεραπευτικά μέσα για τη μείωση των οξέων συμπτωμάτων και αργότερα, πρόγραμμα αποκατάστασης με διατάσεις, ασκήσεις ενδυνάμωσης και εξειδικευμένες ασκήσεις για το κάθε άθλημα, προκειμένου να μπορέσει ο αθλητής να επανέλθει στο ίδιο επίπεδο αθλητικής δραστηριότητας.

Επίσης, θα πρέπει να εντοπιστούν και να διορθωθούν τυχόν προδιαθεσικοί παράγοντες που οδήγησαν αρχικά στον τραυματισμό.

Η χρήση των νεότερων βιολογικών θεραπειών όπως το Πλάσμα Πλούσιο σε Αιμοπετάλια (PRP) και τα Βλαστοκύτταρα έχουν βοηθήσει, ώστε οι αθλητικές κακώσεις να αντιμετωπίζονται πιο αποτελεσματικά και οι αθλητές να μπορούν να επιστρέψουν στο άθλημα τους το ταχύτερο δυνατό με τη μικρότερη νοσηρότητα και τις μικρότερες πιθανότητες υποτροπής.

Ανάλογα με το βαθμό της κάκωσης, την άρθρωση την οποία αφορά, το σύνδεσμο ή τον τένοντα που έχει υποστεί κάκωση και την αστάθεια ή αδυναμία την οποία προκαλεί, μπορεί να κρίνεται απαραίτητη η χειρουργική επέμβαση.

Ειδικά, στις περιπτώσεις εκείνες στις οποίες έχει αποτύχει η συντηρητική αντιμετώπιση δημιουργώντας χρόνια αστάθεια, καθώς και στις περιπτώσεις ενδαρθρικής βλάβης. Οι πιο εξελιγμένες αρθροσκοπικές τεχνικές  και οι  τεχνικές ελάχιστης επεμβατικότητας συμβάλλουν στην εξειδικευμένη και εξατομικευμένη αντιμετώπιση, καθώς και στην ταχύτερη επάνοδο στις αθλητικές δραστηριότητες.

Τι είναι το κάταγμα οστού;

Το κάταγμα ενός οστού είναι το σπάσιμο του οστού. Μπορεί να κυμαίνεται από μια λεπτή ρωγμή έως ένα πλήρες σπάσιμο. Το οστό μπορεί να σπάσει εγκάρσια, λοξά, σε πολλά σημεία ή σε πολλά κομμάτια.

Τα περισσότερα κατάγματα συμβαίνουν όταν ένα οστό δεχθεί μεγαλύτερη δύναμη ή πίεση από ό, τι μπορεί να αντέξει.

Ποια είναι τα συμπτώματα ενός κατάγματος;

Τα περισσότερα κατάγματα συνοδεύονται από έντονο πόνο τη στιγμή που συμβαίνει ο αρχικός τραυματισμός. Ο πόνος συνήθως επιδεινώνεται όταν μετακινείτε ή αγγίζετε την τραυματισμένη περιοχή.Άλλα πιθανά συμπτώματα ενός κατάγματος είναι:

• πρήξιμο-οίδημα, ερυθρότητα και μώλωπες στην τραυματισμένη περιοχή
• δυσκολία στήριξης βάρους στην τραυματισμένη περιοχή
• ορατή παραμόρφωση στην τραυματισμένη περιοχή 

Εάν υποψιάζεστε ότι έχετε κάταγμα, ζητήστε αμέσως ιατρική βοήθεια.

Ποιοι είναι οι διαφορετικοί τύποι καταγμάτων;

Τα κατάγματα μπορούν να ταξινομηθούν γενικά ως κλειστά ή ανοιχτά, καθώς και ως ατελή ή πλήρη. 

Κλειστό και ανοιχτό κάταγμα

Σε ένα κλειστό κάταγμα, το σπασμένο οστό δεν διαπερνάει – σχίζει το δέρμα, ενώ σε ένα ανοιχτό κάταγμα τα άκρα του σπασμένου οστού σχίζουν το δέρμα. Όταν τα οστά και άλλοι εσωτερικοί ιστοί εκτίθενται στο περιβάλλον ο κίνδυνος μόλυνσης αυξάνεται δραματικά. 

Το ανοικτό κάταγμα είναι από τις επείγουσες καταστάσεις της Ορθοπαιδικής-Τραυματολογίας.

Ατελές και πλήρες κάταγμα

Σε ένα ατελές κάταγμα, το οστό δεν σπάει εντελώς από άκρο σε άκρο.
Σε ένα πλήρες κάταγμα, το οστό σπάει εντελώς χάνοντας τη συνέχεια του. Είναι σπασμένο ή θρυμματισμένο σε δύο ή περισσότερα κομμάτια.

Τα ατελή κατάγματα είναι πιο συχνά στα παιδιά. Τα οστά τους είναι πιο μαλακά από αυτά των ενηλίκων. Ως αποτέλεσμα, είναι πιο πιθανό να λυγίσουν παρά να σπάσουν.

Πλήρης κατάγματα μπορεί να συμβούν σε οποιαδήποτε ηλικία.

Τί προκαλεί το κάταγμα των οστών;

Ένα οστό μπορεί να υποστεί κάταγμα όταν υποστεί μεγαλύτερη πίεση ή δύναμη από ό, τι μπορεί να υποστηρίξει. Αυτή η δύναμη εφαρμόζεται συνήθως απότομα ή είναι πολύ μεγάλη. Το μέγεθος της δύναμης καθορίζει τη σοβαρότητα του κατάγματος.
Μερικές κοινές αιτίες καταγμάτων περιλαμβάνουν:

• πτώσεις
• απευθείας πλήξη στο σώμα
• τραυματικά συμβάντα, όπως αυτοκινητιστικά ατυχήματα
• τραυματισμοί από σπορ
• γενετικά νοσήματα
• υπερχρήση, καταπόνηση ( κατάγματα κοπώσεως στους αθλητές)

Ποιος κινδυνεύει από κάταγμα;

Ο καθένας μπορεί να υποστεί κάταγμα. Αλλά είναι πιο πιθανό να υποστούν κάταγμα όσοι έχουν εύθραυστα οστά ή χαμηλή οστική πυκνότητα – οστεοπόρωση.

Εύθραυστα οστά έχουν συνήθως:

• Οι ηλικιωμένοι
• Όσοι έχουν οστεοπόρωση
  Ασθενείς με ενδοκρινικές ή γαστρεντερικές παθήσεις
• Ασθενείς που λαμβάνουν κορτικοστεροειδή
• Άτομα που είναι σωματικά αδρανή
• Αλκοολικοί
• Καπνιστές

Πώς διαγιγνώσκεται ένα κάταγμα;

Εάν υποψιάζεστε ότι έχετε κάταγμα, ζητήστε αμέσως ιατρική βοήθεια.
Ο γιατρός σας θα σας ρωτήσει για τα συμπτώματά και θα εξετάσει κλινικά την τραυματισμένη περιοχή.
Εάν υπάρχει υποψία κατάγματος θα ζητηθούν ακτινογραφίες, που είναι η πιο κοινή μέθοδος διάγνωσης κατάγματος.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί επίσης να απαιτηθεί μια μαγνητική (MRI) ή υπολογιστική τομογραφία (CT ή CAT scan) για να εξεταστούν πιο λεπτομερώς τα οστά και οι γύρω ιστοί.

Πού εντοπίζεται ένα κάταγμα οστού;

Οποιοδήποτε οστό μπορεί να υποστεί κάταγμα, να σπάσει. Είναι συχνότερο σε κάποιες ανατομικές περιοχές, όπως το ισχίο, ο καρπός, η ποδοκνημική και ο ώμος

Πώς αντιμετωπίζεται το κάταγμα των οστών;

Η θεραπεία ενός κατάγματος θα εξαρτηθεί από τον τύπο, τη θέση του, την ηλικία και μια σειρά άλλων παραγόντων.

Γενικά, στόχος είναι να επανατοποθετηθούν τα σπασμένα κομμάτια των οστών στις σωστές τους θέσεις και να σταθεροποιηθούν μέχρι να πωρωθούν, να κολλήσουν.

Είναι σημαντικό να διατηρηθούν τα σπασμένα οστά ακίνητα μέχρι να πωρωθούν. Εάν είναι σωστά ευθυγραμμισμένα και σταθεροποιημένα, το νέο οστό τελικά θα γεφυρώσει και θα συνδέσει τα κομμάτια.

• Ο γιατρός σας μπορεί να χρησιμοποιήσει νάρθηκα ή γύψο για να σταθεροποιήσει το σπασμένο οστό.

• Για πιο σύνθετα κατάγματα, μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση. Αυτή μπορεί να γίνει με ανοιχτή ανάταξη και εσωτερική οστεοσύνθεση (τοποθέτηση πλακών, βιδών, ενδομυελικών ήλων, κ.α.) ή εξωτερική οστεοσύνθεση (τοποθέτηση εξωτερικού σκελετού με μπάρες και καρφιά).

Μετά από μια  αρχική περίοδο ανάπαυσης, και ανάλογα με το είδος και την περιοχή του κατάγματος μπορεί χρειαστούν φυσιοθεραπείες ή άλλες στρατηγικές για την γρηγορότερη και καλύτερη αποκατάσταση.

Ποιες είναι οι επιπλοκές των καταγμάτων;

Οι συχνότερες επιπλοκές των καταγμάτων είναι:

• • Δυσκαμψία αρθρώσεων
  • Καθυστερημένη πώρωση
  • Ψευδάρθρωση κατάγματος (να μην πωρωθεί – κολλήσει το κάταγμα)
  • Πώρωση σε πλημμελή θέση (να κολλήσει στραβά)
  • Λοίμωξη

Είναι πολύ σημαντική η ορθή διάγνωση και η εφαρμογή της ενδεικνυόμενης μεθόδου, για την αποφυγή επιπλοκών.

Πως μπορούν να προληφθούν τα κατάγματα;

Δεν είναι δυνατό  να προληφθούν όλα τα κατάγματα.

Είναι όμως δυνατό με κατάλληλη άσκηση και διατροφή  να διατηρηθούν τα οστά γερά, ώστε να είναι λιγότερο ευαίσθητα σε βλάβες και κακώσεις. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με τη σωστή διατροφή, συμπεριλαμβανομένων των τροφίμων που είναι πλούσια σε ασβέστιο και βιταμίνη D.

Η συχνή άσκηση και η μυική ενδυνάμωση μπορούν επίσης να βοηθήσουν σημαντικά. Σημαντικά μπορούν να βοηθήσουν το περπάτημα, η πεζοπορία, το τρέξιμο, ο χορός και η προπόνηση με βάρη.

Τι είναι το σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα;

Το σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα αποτελεί μια συχνή, επώδυνη κατάσταση των χεριών, που οφείλεται σε πίεση του μέσου νεύρου εντός του καρπιαίου σωλήνα.

Ο καρπιαίος σωλήνας, είναι μία σήραγγα στον καρπό η οποία διαμορφώνεται αφενός από τα οστά που βρίσκονται στο κάτω τμήμα του καρπού, αφετέρου από τον εγκάρσιο σύνδεσμο κατά μήκους του άνω τμήματος του καρπού.

Το μέσο νεύρο παρέχει αισθητικότητα και κινητικότητα στον αντίχειρα και στα τρία μεσαία δάκτυλα (δείκτης, μέσος και μισός παράμεσος). Σε περίπτωση που πιεστεί ή ερεθιστεί, εμφανίζονται τα συμπτώματα της πάθησης.

Πρόκειται για την πιο κοινή παγίδευση νεύρου ταλαιπωρώντας εκατομμύρια άτομα σε ολόκληρο τον κόσμο.

Που απαντάται πιο συχνά;

Το σύνδρομο εμφανίζεται συχνότερα σε γυναίκες, ιδίως αυτές που χρησιμοποιούν έντονα τα χέρια τους, καθώς και σε άτομα που ασχολούνται με ποδήλατο ή τένις, σε εργάτες που χειρίζονται μηχανήματα με δόνηση ή κάνουν πολύωρη και παρατεταμένη χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή γι’ αυτό και έχει ονομαστεί “νόσος του πληκτρολογίου”.

Προδιαθεσικοί παράγοντες είναι:

1. παχυσαρκία
2. εγκυμοσύνη
3. υποθυρεοειδισμός
4. ρευματοειδής αρθρίτιδα
5. κάπνισμα
6. αλκοολισμός
7. χρόνια νεφρική ανεπάρκεια

Συμπτώματα

• Κάψιμο ή μυρμήγκιασμα στα δάκτυλα, ιδίως στον αντίχειρα, το δείκτη, το μέσο και το μισό παράμεσο
• Πόνος ή μούδιασμα που εντείνεται τη νύχτα, διακόπτοντας τον ύπνο
• Αδυναμία σύλληψης αντικειμένων
• Πόνος ή μούδιασμα στο ένα ή και στα δύο χέρια που μπορεί να επεκτείνεται και πιο κεντρικά στο χέρι
• Αίσθημα τσιμπήματος (σαν βελόνες) στα δάκτυλα ή ηλεκτρικού ρεύματος
• Αίσθημα οιδήματος στα δάκτυλα

Τα συμπτώματα του συνδρόμου μπορεί να είναι ανάλογα άλλων παθήσεων του μέσου νεύρου.

Διάγνωση

Η έγκαιρη διάγνωση του συνδρόμου καρπιαίου σωλήνα είναι σημαντική για να αποφευχθεί η μόνιμη νευρική βλάβη.

Η διάγνωση του συνδρόμου μπαίνει εύκολα από το ιστορικό και την κλινική εξέταση και επιβεβαιώνεται με το ηλεκτρομυογράφημα ή/και το υπερηχογράφημα του μέσου νεύρου.

Θεραπεία

Η συντηρητική αντιμετώπιση της πάθησης δεν προσφέρει συνήθως οριστική θεραπεία.

Περιλαμβάνει:

• Τοποθέτηση νάρθηκα. Αυτό αποτρέπει την κίνηση του καρπού και μειώνει την πίεση του νεύρου μέσα στον καρπιαίο σωλήνα
• Αντιφλεγμονώδη αγωγή. Μπορεί να είναι από του στόματος ή να γίνει έγχυση (ένεση συνήθως κορτιζόνης)
• Αλλαγές στον τρόπο που εργάζεστε. π.χ., η αλλαγή της θέσης του πληκτρολογίου σας ή άλλες εργονομικές αλλαγές, μπορεί να συμβάλλουν σημαντικά στην ανακούφιση των συμπτωμάτων
• Άσκηση. Οι διατάσεις και οι ασκήσεις ενδυνάμωσης, μπορεί να ωφελήσουν και να βελτιώσουν τα συμπτώματα

Η ριζική θεραπεία του συνδρόμου είναι η χειρουργική διάνοιξη του εγκάρσιου συνδέσμου.

Με μικροχειρουργική τεχνική και υπό τοπική αναισθησία γίνεται μια μικρή τομή 2-3 εκατοστών στην παλαμιαία επιφάνεια του καρπού. Ο ιστός (εγκάρσιος σύνδεσμος) που πιέζει το μέσο νεύρο διατέμνεται και έτσι ανακουφίζεται η πίεση στο νεύρο. Το χειρουργείο διαρκεί 10-15 λεπτά.

Ανάρρωση

Συνήθως η αποκατάσταση είναι από λίγες μέρες μέχρι 3-4 εβδομάδες ανάλογα με την ένταση και τη χρονιότητα των συμπτωμάτων.

Ο πόνος και το μούδιασμα βελτιώνονται θεαματικά, άμεσα μετά το χειρουργείο.