• Αδυναμία βάδισης χωρίς ενοχλήσεις
• Επιδείνωση στη χρήση κλίμακας
• Πρήξιμο
• Έκπτωση ποιότητας ζωής

Οστεοαρθρίτιδα Γόνατος – Ολική Αρθοπλαστική

Ελάχιστη επεμβατικότητα

Εξατομικευμένα υλικά

Άμεση κινητοποίηση

Ταχεία αποκατάσταση

Άριστα λειτουργικά αποτελέσματα

Χωρίς παροχετεύσεις – Χωρίς μετεγχειρητικό πόνο

• Αδυναμία βάδισης χωρίς ενοχλήσεις
• Επιδείνωση στη χρήση κλίμακας
• Έκπτωση ποιότητας ζωής

Οστεοαρθρίτιδα Ισχίου

Ελάχιστη επεμβατικότητα

Εξατομικευμένα υλικά

Άμεση κινητοποίηση

Ταχεία αποκατάσταση

Άριστα λειτουργικά αποτελέσματα

Χωρίς παροχετεύσεις – Χωρίς μετεγχειρητικό πόνο

Η θεραπεία με αυτόλογους (από το σώμα δηλαδή του ίδιου του ασθενή) βιολογικούς παράγοντες αποτελεί μια πολλά υποσχόμενη λύση για την αναγέννηση και την ταχεία αποκατάσταση τραυματισμών των τενόντων, των μυών αλλά και του αρχικού σταδίου οστεοαρθρίτιδας.

Τι είναι το PRP;

Ο αυτόλογος βιολογικός παράγοντας PRP (Platelet Rich Plasma) είναι «Πλάσμα Πλούσιο σε Αιμοπετάλια και Αυξητικούς Παράγοντες».

Είναι γνωστό ότι σε περίπτωση μυϊκού τραυματισμού ή κατάγματος, η αντίδραση του οργανισμού μας συνίσταται στον αρχικό σχηματισμό θρόμβου, ενεργοποίηση των αιμοπεταλίων και απελευθέρωση διαφόρων ουσιών και αυξητικών παραγόντων στο σημείο της βλάβης. Οι αυξητικοί παράγοντες προάγουν με τη σειρά τους την οστεογέννεση, την αγγειογέννεση και την επαναγγειοποίηση βοηθώντας με αυτόν τον τρόπο στην επούλωση του τραυματισμένου ιστού.

Συνήθως η συγκέντρωση αιμοπεταλίων στο αίμα είναι 100.000 – 200.000 ανά μl αίματος.

Με τη βοήθεια της τεχνολογίας είμαστε σε θέση να ενισχύσουμε αυτή την απάντηση του οργανισμού μας συγκεντρώνοντας έναν μεγάλο αριθμό αιμοπεταλίων σε μικρή ποσότητα πλάσματος.

Σε ποιες παθήσεις ενδείκνυται το PRP;

Ενδείκνυται σε:

• • Ενθεσοπάθειες
  • Τενοντοπάθειες ώμου
  • Έξω και έσω επικονδυλίτιδα αγκώνα
  • Τενοντίτιδα επιγονατιδικού τένοντα
  • Παθήσεις αχίλλειου τένοντα
  • Θλάση οπισθίων μηριαίων μυών – προσαγωγών
  • Πελματιαία απονευρωσίτιδα
  • Αρχικού σταδίου οστεοαρθρίτιδα

Το PRP είναι πάρα πολύ χρήσιμο στις αθλητικές κακώσεις!

Πλεονεκτήματα

Οι θεραπείες με PRP χαρακτηρίζονται από σημαντικά πλεονεκτήματα:

• • Αποτελούν φυσιολογικές θεραπείες, κατά τις οποίες δεν χρησιμοποιούνται φάρμακα ούτε γίνονται τομές.
  • Δεν προκαλούν αλλεργικές αντιδράσεις
  • Επιτυγχάνουν τη φυσική αποκατάσταση του τραυματισμένου ιστού
  • Περιορίζουν την αναγκαιότητα μιας χειρουργικής επέμβασης
  • Πραγματοποιούνται στο ιατρείο χωρίς ανάγκη εισαγωγής στο νοσοκομείο
  • Είναι ανώδυνες

Χορήγηση PRP

Η θεραπεία με τη χρήση PRP ολοκληρώνεται σε μια επίσκεψη στο ιατρείο και διαρκεί μόλις 20 λεπτά. Είναι εξαιρετικά απλή και θυμίζει μια συνηθισμένη αιμοληψία.

Αρχικά, γίνεται λήψη λίγου αίματος από το χέρι του ασθενή, το οποίο στη συνέχεια
υφίσταται επί τόπου μια ειδική επεξεργασία, από εξειδικευμένη για PRP φυγόκεντρο, προκειμένου να απομονωθεί το πλάσμα με αυξημένη συγκέντρωση αιμοπεταλίων και αυξητικών παραγόντων.

Στη συνέχεια, το πλάσμα εγχέεται με ένεση και υπό τοπική αναισθησία στην τραυματισμένη περιοχή.

Μετά τη θεραπεία με PRP συστήνεται ανάπαυση για 1 – 2 ημέρες.
Στις περισσότερες περιπτώσεις μια θεραπεία αποδεικνύεται αρκετή. Ωστόσο, υπάρχουν κακώσεις που μπορεί να απαιτήσουν δεύτερη ή και τρίτη χορήγηση PRP.

Σύμφωνα με διεθνείς επιστημονικές μελέτες, τα αποτελέσματα των εν λόγω θεραπειών είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά αποτελώντας σημαντικά όπλα στη φαρέτρα ενός έμπειρου και εξειδικευμένου ορθοπαιδικού χειρουργού. Αρκεί, να επιλέγονται με αυστηρά κλινικά κριτήρια και να συνοδεύονται από άριστη γνώση των τεχνικών εφαρμογής τους.

Η κύστη Baker βρίσκεται στο πίσω μέρος του γόνατος που ονομάζεται ιγνυακή κοιλότητα. Πρόκειται για χαλάρωση του αρθρικού θυλάκου προς την περιοχή που πάσχει.

Η κύστη περιέχει αρθρικό υγρό. Η πάθηση εκδηλώνεται εξίσου συχνά σε ενήλικες και σε παιδιά.

Πού οφείλεται;

Για την κύστη Baker μπορεί να ευθύνεται κάποιος τραυματισμός στην περιοχή ή κάποια εκφυλιστική νόσος σε πιο προχωρημένες ηλικίες.

Συμπτώματα

Τα συμπτώματα που εκδηλώνει μπορεί να είναι μεταξύ άλλων:

• Δυσκαμψία
• Πόνος στην περιοχήμε πιθανή προβολή της κύστης
• Ευαισθησία στην πίεση της περιοχής
• Αντανάκλαση του πόνου στη γάμπα
• Μούδιασμα

Πώς γίνεται η διάγνωση;

Για τη διάγνωση της κύστης Baker απαιτείται κλινική εξέταση. Συνιστάται ο απεικονιστικός έλεγχος της περιοχής (υπέρηχος, μαγνητική τομογραφία).

Σημαντική είναι και η εξέταση των μηνίσκων.

Πώς αντιμετωπίζεται;

Αντιμετωπίζεται συντηρητικά με φαρμακευτική αγωγή και κρυοθεραπεία. Σπάνια χρειάζεται παρακέντηση του υγρού υπό υπερηχογραφική καθοδήγηση.

Αν μαζί με την κύστη υπάρχει ρήξη μηνίσκου χρειάζεται αρθροσκοπική αποκατάσταση, ενώ αν συνυπάρχει προχωρημένη αρθρίτιδα χρειάζεται ολική αρθροπλαστική γόνατος.

Η οστεοαρθρίτιδα του γόνατος είναι η πιο συχνή μορφή αρθρίτιδας του γόνατος.

Οφείλεται στη προοδευτική εκφύλιση των στοιχείων του γόνατος και κυρίως του αρθρικού χόνδρου.

Προσβάλλει συνήθως ανθρώπους άνω των 50-60 ετών, αλλά σπανιότερα και νεότερους.

Συμπτώματα

Κύρια συμπτώματα είναι ο πόνος, η δυσκαμψία και το οίδημα (πρήξιμο).

• Αρχικά συνήθως ο πόνος και η δυσκαμψία είναι χειρότερα το πρωί ή μετά την έγερση από την καθιστή θέση.
• Ο πόνος χειροτερεύει με τις δραστηριότητες και στα προχωρημένα στάδια μπορεί να είναι συνεχής.
• Μπορεί να υπάρχει αδυναμία πλήρους έκτασης και κάμψης.
• Ελεύθερα τεμάχια χόνδρου ή μηνίσκου μπορεί να εμποδίζουν την ομαλή κίνηση του γόνατος και να υπάρχει αίσθημα μπλοκαρίσματος ή κριγμού.
• Λόγω του πόνου οι μύες προοδευτικά ατροφούν και μπορεί να υπάρχει αίσθημα αστάθειας.
• Το γόνατο μπορεί να είναι ζεστό και ερυθρό με παρουσία οιδήματος.
• Ο νυχτερινός πόνος συνήθως σημαίνει οστεοαρθρίτιδα τελικού σταδίου και η χειρουργική αντιμετώπιση αποτελεί τη μοναδική λύση.

Διάγνωση

Βασίζεται στο ιστορικό και την κλινική εξέταση και επιβεβαιώνεται με τον ακτινολογικό έλεγχο.

Σπανιότερα, ο ασθενης χρειάζεται να υποβληθεί σε μαγνητική τομογραφία.

Αιματολογικές εξετάσεις μπορεί να χρειαστούν για να αποκλειστούν άλλες παθήσεις και να ταυτοποιηθεί η μορφή της αρθρίτιδας (π.χ. ρευματοειδής αρθρίτιδα).

Θεραπεία

Στόχος είναι η μείωση έως και εξάλειψη του πόνου και η βελτίωση του εύρους κίνησης.

Συντηρητική
Στόχος είναι η ελάττωση του πόνου, η αύξηση της λειτουργικότητας της άρθρωσης και η όσο το δυνατόν επιβράδυνση της εξέλιξης της φθοράς της.

Στα αρχικά στάδια της νόσου η αγωγή περιλαμβάνει:
• απώλεια σωματικού βάρους (εάν είναι απαραίτητο)
• αλλαγές στις δραστηριότητες του ατόμου
• φυσικοθεραπεία
• βοηθήματα βάδισης (μπαστούνι)
• φαρμακευτική αγωγή

Η παχυσαρκία επιδεινώνει τα συμπτώματα και την εξέλιξη της νόσου. Η απώλεια βάρους θα προσφέρει ανακούφιση, αναβαθμίζοντας την ποιότητα ζωής και επιμηκύνοντας τη βιωσιμότητα των βεβαρημένων αρθρώσεων.

Σημαντική είναι η αποφυγή δραστηριοτήτων που προκαλούν έξαρση των συμπτωμάτων, όπως το ανέβασμα και κατέβασμα της σκάλας, καθώς και η ένταξη δραστηριοτήτων στην καθημερινότητα που δυναμώνουν το μυϊκό σύστημα ενώ παράλληλα διατηρούν ή και αυξάνουν το εύρος κίνησης. Μια πολύ καλή άσκηση που δεν έχει φορτία είναι η κολύμβηση.

Οι ασκήσεις και η φυσικοθεραπεία βελτιώνουν το εύρος της κίνησης ενώ ταυτόχρονα ενισχύουν τις μυϊκές ομάδες των κάτω άκρων. Το πρόγραμμα της φυσικοθεραπείας πρέπει να προσαρμόζεται στις ανάγκες του κάθε ασθενή.

Η χρήση υποστηρικτικών μέσων βάδισης, όπως το μπαστούνι, βοηθά στην αποφορτιση των αρθρώσεων που πάσχουν.

Φαρμακευτικά η χρήση παυσίπονων και μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών μπορεί να βοηθήσει στα πρώιμα στάδια.

Οι ενδαρθρικές ενέσεις υαλουρονικού οξέος επιφέρουν ανακούφιση των συμπτωμάτων σε μεγάλο ποσοστό ασθενών. Το φάρμακο αποτελεί ένα φυσιολογικό παράγωγο της άρθρωσης και έχει ισχυρές λιπαντικές ιδιότητες βοηθώντας στη βελτίωση της κινητικότητας του ασθενούς.

Η ενδαρθρική έγχυση αυτόλογου πλάσματος πλούσιου σε αιμοπετάλια (PRP) αποτελεί την πιο μοντέρνα και υποσχόμενη μέθοδο για την αντιμετώπιση της πρώιμης οστεοαρθρίτιδας. Η επουλωτική ικανότητα του πλάσματος οφείλεται στους αυξητικούς παράγοντες που απελευθερώνονται από τα αιμοπετάλια.

Χειρουργική
Όταν η συντηρητική αγωγή αποτύχει και η ποιότητα ζωής του ασθενούς δεν είναι ικανοποιητική, τότε συστήνεται η χειρουργική θεραπεία.

Υπάρχουν σήμερα πολλές θεραπευτικές επιλογές οι οποίες είναι:
• αρθροσκόπηση του γόνατος
• οστεοτομία διόρθωσης του άξονα του σκέλους
• μονοδιαμερισματική αρθροπλαστική του γόνατος
• ολική αρθροπλαστική του γόνατος

Αρθροσκόπηση
Αν οι βλάβες δεν είναι πολύ προχωρημένες και εφόσον ο έλεγχος με μαγνητική τομογραφία δείξει ρήξη μηνίσκου ή ύπαρξη ελεύθερων σωμάτων τότε μπορεί κανείς να προχωρήσει σε αρθροσκόπηση γόνατος. Ενδείκνυται κυρίως σε ασθενείς νεώτερης ηλικίας.

Οστεοτομία
Σε νέους – δραστήριους ανθρώπους με αρχόμενη αρθρίτιδα, στους οποίους έχει προσβληθεί μόνο το ένα διαμέρισμα του γόνατος, είναι δυνατόν να γίνει αποφόρτιση του πάσχοντος διαμερίσματος με μια οστεοτομία. Ανακουφίζει τον ασθενή από τον πόνο και βελτιώνει την κίνηση του αρθριτικού γόνατος.

Αρθροπλαστική γόνατος
Η αρθροπλαστική είναι μια χειρουργική επέμβαση αντικατάστασης των αρθριτικών και κατεστραμμένων επιφανειών του γόνατος με ειδική πρόθεση. Στην επέμβαση αυτή υποβάλλονται οι ασθενείς που έχουν προχωρημένη αρθρίτιδα αφού προηγουμένως έχουν εξαντλήσει τα συντηρητικά μέσα θεραπείας.

Οι νεώτερες τεχνικές ελάχιστης επεμβατικότητας (M.I.S.) με μικρότερες τομές που σέβονται τις ανατομικές δομές έχουν μικρή νοσηρότητα, λιγότερη απώλεια αίματος και ταχύτερη επάνοδο στις δραστηριότητες. Με την εφαρμογή πρωτοκόλλων γρήγορης κινητοποίησης από την 1η μετεγχειρητική μέρα η νοσηλεία περιορίζεται σε 2-3 μέρες.

Η χειρουργική μας ομάδα έχει τη δυνατότητα να προσφέρει εξατομικευμένες λύσεις, βελτιώνοντας την ποιότητα ζωής του ασθενούς και να δώσει οριστική́ λύση στο πρόβλημα της οστεοαρθρίτιδας του γόνατος.

Πρόκειται για μια εκφυλιστική́ νόσο που προκαλεί́ προοδευτική́ απώλεια του αρθρικού́ χόνδρου της άρθρωσης του ισχίου. Έχει επίπτωση 88 ανά́ 100.000 ανθρώπους το έτος και αφορά κυρίως ανθρώπους άνω των 50-60 ετών, αλλά σπανιότερα και νεότερους.

Παράγοντες κινδύνου

• γυναικείο φύλο
• αυξημένη ηλικία
• κληρονομικότητα
• μυϊκή αδυναμία
• βαριά σωματική εργασία και  έντονη αθλητική́ δραστηριότητα
• τραυματισμός
• ιστορικό́ δυσπλασίας του ισχίου, επιφυσιολίσθησης και οστεοχονδρίτιδας της μηριαίας κεφαλής σε παιδική ηλικία.

Συμπτώματα

Εκδηλώνεται με επίμονο πόνο που εμφανίζεται χαρακτηριστικά́ τη νύχτα ή κατά́ την ξεκούραση, ελάττωση της ικανότητας βάδισης και ενίοτε με αίσθημα αστάθειας ή κλειδώματος της άρθρωσης.

Η δυσκαμψία εκδηλώνεται με περιορισμό́ της έκτασης και κάμψης και σχεδόν πλήρη κατάργηση της έσω στροφής του ισχίου.

Διάγνωση

Βασίζεται στο ιστορικό και την κλινική εξέταση και επιβεβαιώνεται με τον ακτινολογικό έλεγχο. Σπανιότερα, ο ασθενής χρειάζεται να υποβληθεί σε μαγνητική τομογραφία.

Αιματολογικές εξετάσεις μπορεί να χρειαστούν για να αποκλειστούν άλλες παθήσεις και να ταυτοποιηθεί η μορφή της αρθρίτιδας (π.χ. ρευματοειδής αρθρίτιδα).

Συμπληρωματικές ακτινογραφίες της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης και του σύστοιχου γόνατος βοηθούν στον εντοπισμό επιπλέον παθολογίας.

Θεραπεία

Στόχος είναι η μείωση έως και εξάλειψη του πόνου και η βελτίωση του εύρους κίνησης.

Συντηρητική
Στόχος είναι η ελάττωση του πόνου, η αύξηση της λειτουργικότητας της άρθρωσης και η όσο το δυνατόν επιβράδυνση της εξέλιξης της φθοράς της.

Η αγωγή στα αρχικά στάδια με μέτρια συμπτωματολογία περιλαμβάνει:
• απώλεια σωματικού βάρους (εάν είναι απαραίτητο)
• αλλαγές στις δραστηριότητες του ατόμου
• φυσικοθεραπεία
• βοηθήματα βάδισης (μπαστούνι)
• φαρμακευτική αγωγή

Η παχυσαρκία επιδεινώνει τα συμπτώματα και την εξέλιξη της νόσου. Η απώλεια βάρους θα προσφέρει ανακούφιση, αναβαθμίζοντας την ποιότητα ζωής και επιμηκύνοντας τη βιωσιμότητα των βεβαρημένων αρθρώσεων.

Σημαντική είναι η αποφυγή δραστηριοτήτων που προκαλούν έξαρση των συμπτωμάτων, όπως το ανέβασμα και κατέβασμα της σκάλας, καθώς και η ένταξη δραστηριοτήτων στην καθημερινότητα που δυναμώνουν το μυϊκό σύστημα ενώ παράλληλα διατηρούν ή και αυξάνουν το εύρος κίνησης. Μια πολύ καλή άσκηση που δεν έχει φορτία είναι η κολύμβηση.

Οι ασκήσεις και η φυσικοθεραπεία βελτιώνουν το εύρος της κίνησης, ενώ ταυτόχρονα ενισχύουν τις μυϊκές ομάδες των κάτω άκρων. Το πρόγραμμα της φυσικοθεραπείας πρέπει να προσαρμόζεται στις ανάγκες του κάθε ασθενή.

Η χρήση υποστηρικτικών μέσων βάδισης, όπως το μπαστούνι, βοηθά στην αποφόρτιση των αρθρώσεων που πάσχουν.

Φαρμακευτικά η χρήση παυσίπονων και μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών μπορεί να βοηθήσει στα πρώιμα στάδια.

Οι ενδαρθρικές ενέσεις υαλουρονικού οξέος επιφέρουν ανακούφιση των συμπτωμάτων σε μεγάλο ποσοστό ασθενών. Το φάρμακο αποτελεί ένα φυσιολογικό παράγωγο της άρθρωσης και έχει ισχυρές λιπαντικές ιδιότητες βοηθώντας στη βελτίωση της κινητικότητας του ασθενούς.

Η ενδαρθρική έγχυση αυτόλογου πλάσματος πλούσιου σε αιμοπετάλια (PRP) αποτελεί την πιο μοντέρνα και υποσχόμενη μέθοδο για την αντιμετώπιση της πρώιμης οστεοαρθρίτιδας. Η επουλωτική ικανότητα του πλάσματος οφείλεται στους αυξητικούς παράγοντες που απελευθερώνονται από τα αιμοπετάλια.

Χειρουργική
Όταν η συντηρητική αγωγή αποτύχει και η ποιότητα ζωής του ασθενούς δεν είναι ικανοποιητική, τότε συστήνεται η χειρουργική θεραπεία.

Αρθροσκόπηση
Η αρθροσκοπική́ χειρουργική του ισχίου ενδείκνυται κυρίως σε νεαρούς ενήλικες με εκφυλιστικές βλάβες του επιχείλιου χόνδρου.

Αρθροπλαστική ισχίου
Η χειρουργική θεραπεία αφορά́ κύρια την ολική́ αρθροπλαστική του ισχίου. Ενδείκνυται σε τελικού́ σταδίου συμπωματική́ και επίπονη αρθρίτιδα. Προτιμάται για ασθενείς μέσης και μεγάλης ηλικίας (>50 ετών). Χρησιμοποιούνται τεχνικές ελάχιστης επεμβατικότητας και προστασίας των μαλακών μορίων. Η εξέλιξη της τεχνολογίας επιτρέπει τη χρήση εμφυτευμάτων που διατηρούν το οστικό́ υπόστρωμα του ασθενούς και καθηλώνονται στην οστέινη πύελο και στο μηριαίο οστό́. Η διάρκεια επιβίωσης της ολικής αρθροπλαστικής κυμαίνεται πλέον των 20 ετών.

Με τις σύγχρονες τεχνικές ελάχιστης επεμβατικότητας (M.I.S.) και πρωτοκόλλων ταχείας ανάνηψης από́ την αναισθησία η νοσηλεία διαρκεί́ 2-3 ημέρες με κινητοποίηση του ασθενούς από την πρώτη μετεγχειρητική́ ημέρα. Σε αυτό́ βοηθούν η μικρότερη χειρουργική τομή́, η μη απώλεια αίματος, ο μειωμένος μετεγχειρητικός πόνος και το άμεσο πρόγραμμα φυσιοθεραπείας και αποκατάστασης.

Η χειρουργική μας ομάδα έχει τη δυνατότητα να προσφέρει εξατομικευμένες λύσεις, βελτιώνοντας την ποιότητα ζωής του ασθενούς και να δώσει οριστική́ λύση στο πρόβλημα της οστεοαρθρίτιδας του ισχίου.

Η έγχυση υαλουρονικού οξέως αποτελούν μια καινοτόμα, μη – χειρουργική προσέγγιση για την αντιμετώπιση της οστεοαρθρίτιδας στις αρθρώσεις του γόνατος, του ισχίου και του ώμου.

Η εν λόγω θεραπεία έχει καλύτερα αποτελέσματα όταν η νόσος είναι σε αρχικό ή ενδιάμεσο στάδιο. Συνοδεύεται, δε, από σχεδόν μηδενικές παρενέργειες.

Το υαλουρονικό οξύ είναι ένα υγρό που θυμίζει ζελέ κι αποτελεί μια ουσία που απαντάται στο αρθρικό υγρό γύρω από τις αρθρώσεις. Οι ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα γόνατος – ισχίου – ώμου εμφανίζουν χαμηλότερα επίπεδα υαλουρονικού οξέως στην προβληματική άρθρωση.

Οι εγχύσεις, υαλουρονικού οξέος βοηθάνε να λιπανθεί η περιοχή κι επιτρέπουν στα οστά να κινούνται δίχως να τρίβονται και να προκαλούν πόνο.

Η διαδικασία

Στο γόνατο, η έγχυση γίνεται με μια απλή ένεση, ενώ στον ώμο και κυρίως στο ισχίο η πρόσβαση είναι πιο δύσκολη και γι’ αυτό η έγχυση μπορεί να γίνει υπό την καθοδήγηση υπερήχου, έτσι ώστε να διασφαλιστεί η ακριβής προσέγγιση στο μεσάρθριο διάστημα, δίχως να πειραχτούν αγγεία και νεύρα.

Μετά τις εγχύσεις θα πρέπει να αποφεύγεται η επιβάρυνση των συγκεκριμένων αρθρώσεων για μερικές ημέρες.

Αποτελέσματα

Οι εγχύσεις επιτυγχάνουν σημαντική μείωση του πόνου, ενώ ταυτόχρονα βελτιώνουν την κινητικότητα στις αρθρώσεις, σε όσους πάσχουν από πρώιμη οστεοαρθρίτιδα, καθώς και σε ασθενείς με πιο προχωρημένη νόσο.

Τα αποτελέσματα είναι πιο ορατά σε ασθενείς που για κάποιο λόγο δεν μπορούν να υποβληθούν σε χειρουργική επέμβαση αρθροπλαστικής, η οποία και αποτελεί οριστική αντιμετώπιση του προβλήματος.

Η θεραπεία με βλαστοκύτταρα και όπως και αυτή με PRP θεωρούνται η πλέον σύγχρονη τάση στην αντιμετώπιση των αθλητικών κακώσεων και της αρχόμενης οστεοαρθρίτιδας.

Τι είναι τα βλαστοκύτταρα;

Τα βλαστοκύτταρα είναι αιμοποιητικά κύτταρα από τα οποία δημιουργούνται όλοι οι ιστοί του σώματος. Μπορούν να πολλαπλασιαστούν και να μετατραπούν σε διάφορους τύπους κυττάρων διορθώνοντας έτσι τραυματισμούς και βλάβες των οστών, μυών, τενόντων και αρθρώσεων.

Σε ποιες παθήσεις ενδείκνυται η θεραπεία με βλαστοκύτταρα;

Ενδείκνυται σε:

• Τενοντοπάθειες ώμου 

• Τενοντίτιδα επιγονατιδικού τένοντα 

• Παθήσεις αχίλλειου τένοντα 

• Θλάση οπισθίων μηριαίων μυών – προσαγωγών 


• Βλάβες του αρθρικού χόνδρου
• Αρχικού και μέσου σταδίου οστεοαρθρίτιδα 


Πλεονεκτήματα

Οι θεραπείες με βλαστοκυττάρων χαρακτηρίζονται από σημαντικά πλεονεκτήματα:

• Αποτελούν φυσιολογικές θεραπείες, κατά τις οποίες δεν χρησιμοποιούνται φάρμακα ούτε γίνονται τομές.
• Δεν προκαλούν αλλεργικές αντιδράσεις
• Επιτυγχάνουν τη φυσική αποκατάσταση του τραυματισμένου ιστού
• Περιορίζουν την αναγκαιότητα μιας χειρουργικής επέμβασης
• Πραγματοποιούνται συνήθως υπό τοπική αναισθησία

Χορήγηση βλαστοκυττάρων

Ως θεραπεία, η χορήγηση των βλαστοκυττάρων εφαρμόζεται μια φορά σε μια επίσκεψη. Διαρκεί μόλις 20-40 λεπτά και είναι σχετικά ανώδυνη, καθώς γίνεται με τοπική αναισθησία.

Αρχικά, τα βλαστοκύτταρα λαμβάνονται από τον μυελό των οστών, στο πίσω μέρος της λεκάνης του ασθενή.

Στη συνέχεια, γίνεται άμεσα μια ειδική επεξεργασία και συμπύκνωση του μυελού και ακολούθως τα βλαστοκύτταρα εισάγονται με ένεση στην τραυματισμένη περιοχή.

Μετά την ολοκλήρωση της επέμβασης, ο ασθενής μπορεί να επιστρέψει στο σπίτι του, όπου συνίσταται ανάπαυση για 1 – 2 ημέρες.

Ενίοτε, η λήψη βλαστοκυττάρων γίνεται κι από το υποδόριο λίπος. Σε αυτήν την περίπτωση, η θεραπεία ολοκληρώνεται σε δυο επισκέψεις, μια για τη λήψη των βλαστοκυττάρων και μια για τη χορήγησή τους στην περιοχή της κάκωσης

Τόσο τα βλαστοκύτταρα όσο και το PRP αποτελούν σημαντικά όπλα στη φαρέτρα ενός έμπειρου και εξειδικευμένου ορθοπαιδικού χειρουργού.

Αρκεί να επιλέγονται με αυστηρά κλινικά κριτήρια και να συνοδεύονται από άριστη γνώση των τεχνικών εφαρμογής τους.

Η αύξηση είναι το βασικό χαρακτηριστικό που ξεχωρίζει τις ορθοπαιδικές παθήσεις της παιδικής ηλικίας από τα ορθοπαιδικά προβλήματα των ενηλίκων.

Η αύξηση και η ανάπτυξη είναι δύο κοντινές, αλλά ωστόσο διαφορετικές έννοιες.

Η αύξηση αφορά στις σωματικές διαστάσεις, ενώ η ανάπτυξη είναι μια άλλη διαδικασία που περιλαμβάνει και την νευρολογική ωρίμανση. 

Υπάρχουν παιδιά που αυξάνονται φυσιολογικά, αλλά υστερούν από πλευράς ανάπτυξης λόγω παθήσεων που προκαλούν νευρολογική ανωριμότητα.

Από την άλλη, υπάρχουν παιδιά με φυσιολογική νοημοσύνη που όμως υστερούν σε θέματα σωματικής αύξησης:

• ύψος
• βάρος
• συμμετρία άνω και κάτω άκρων
• ανισοσκελία
• ραιβότητα ή
• βλαισότητα σκελών

Στην βρεφική και νηπιακή ηλικία έχει σημασία η ηλικία που το βρέφος κάθεται ή μπουσουλάει ή στέκεται ή αρχίζει να βαδίζει χωρίς υποστήριξη. Ο τρόπος βάδισης (πρότυπο βάδισης) σχετίζεται τόσο με ανατομικά προβλήματα σχετικά με την σπονδυλική στήλη, τα ισχία κλπ. όσο και με προβλήματα νευρολογικής ανωριμότητας.

Οι πληροφορίες από τους γονείς, το άμεσο συγγενικό περιβάλλον ή τους ανθρώπους που φροντίζουν το παιδί σχετικά με την συνηθισμένη του δραστηριότητα έχουν μεγάλη σπουδαιότητα.

Μήπως το παιδί «υστερεί» κινητικά σε σχέση με τα αδέρφια του σε παρόμοια ηλικία ή με τα άλλα συνομήλικα παιδιά που η οικογένεια συναναστρέφεται;

Ποτέ να μην υποτιμάται η αδυναμία του παιδιού να ανταποκριθεί ικανοποιητικά στις αθλητικές ή πιο απαιτητικές δραστηριότητες.

Τι συμβαίνει με το ύψος του παιδιού; Είναι το αναμενόμενο για την ηλικία του;

Σε ποια ηλικία θα πρέπει να ανησυχούμε για την επιδείνωση της σκολίωσης ή της ανισοσκελίας;

Τα παιδιά αυξάνονται φυσιολογικά συνεχώς μέχρι την εφηβεία, αλλά υπάρχουν κάποιες περίοδοι που ο ρυθμός αύξησης είναι ταχύτερος. Τέτοια είναι για τα κορίτσια η περίοδος λίγο πριν και 2 χρόνια μετά την έναρξη της εμμήνου ρύσεως. Το ισοδύναμο για τα αγόρια είναι η αλλαγή της χροιάς της φωνής και η τριχοφυΐα στο πρόσωπο.

Είναι πολύ σημαντικό να τονίσουμε, ότι η προσέγγιση κάθε ασθενούς με ορθοπαιδικές παθήσεις και ιδιαίτερα των παιδιών θα πρέπει να γίνεται με πνεύμα υπευθυνότητας και ομαδικότητας, έτσι ώστε να παρέχονται οι καλύτερες δυνατές υπηρεσίες.

Αναφέρεται σε μια διαταραχή της φυσιολογικής ανάπτυξης του ισχίου.

Παλαιότερα περιγράφονταν ως συγγενές εξάρθρημα του ισχίου, αλλά αυτός ο όρος έχει εγκαταλειφθεί, καθώς η πάθηση παρουσιάζεται με εύρος εκδηλώσεων από δυσπλασία (ήπια παραμόρφωση) ως υπεξάρθρημα ή και εξάρθρημα του ισχίου.

Αιτιολογία

Η αναπτυξιακή δυσπλασία του ισχίου είναι η πιο συχνή ορθοπαιδική πάθηση στα νεογέννητα και παρατηρείται με συχνότητα 1 στα 100.

Παράγοντες που αυξάνουν την πιθανότητα εμφάνισης είναι:

1. πρωτότοκα
2. θήλεα
3. ισχιακή προβολή κατά την κύηση
4. θετικό οικογενειακό ιστορικό
5. ολιγοϋδράμνιο

Διάγνωση

Η λεπτομερής λήψη ιστορικού και η κλινική εξέταση βοηθούν σημαντικά στη διάγνωση. Ο κλινικός έλεγχος περιλαμβάνει διάφορα σημεία που δύνανται να υποδηλώνουν την πάθηση, όπως είναι τα Barlow sign, Ortolani sign, Galeazzi sign, η ασυμμετρία των δερματικών πτυχών του μηρού και ο περιορισμός στην απαγωγή.

Ο υπερηχογραφικός έλεγχος είναι η πλέον αξιόπιστη εξέταση για τη διάγνωση της αναπτυξιακής δυσπλασίας του ισχίου και ειδικά η μέθοδος Graf. Πρόκειται για μια εξέταση που γίνεται ανώδυνα, μέχρι τον 6ο περίπου μήνα ζωής του βρέφους. Καλύτερος χρόνος εξέτασης είναι η 3η με 4η εβδομάδα.

Θεραπεία

Η θεραπεία εξαρτάται από την έγκαιρη διάγνωση, ενώ καθορίζεται από τον τύπο της δυσπλασίας.

Πριν από τη συμπλήρωση των 6 μηνών η θεραπεία περιλαμβάνει  ειδικούς κηδεμόνες απαγωγής και κάμψης των ισχίων οι οποίοι εφαρμόζονται για μερικές εβδομάδες. 

Μετά τους 6 μήνες απαιτείται συνήθως η τοποθέτηση ειδικού γύψου, ενώ σε μεγαλύτερες ηλικίες (άνω των 18 μηνών) ή επί αποτυχίας της συντηρητικής αγωγής απαιτείται χειρουργική αντιμετώπιση με διάφορα είδη οστεοτομίας.